ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ก็คงจะไม่ทำเรื่องต่างๆที่มันจะส่งผลให้เกิดปัญหาในปัจจุบัน การกระทำบางสิ่งเราก็มักจะทำมันไปเพราะเราคิดน้อยเกินไป เรามักจะคาดไม่ถึงกับผลกระทบที่มันจะตามมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะประสบการณ์หรือการไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจกันแน่ หรือทั้งสองอย่างมันอาจจะเกี่ยงโยงกัน?
ถ้าพูดถึงการย้อนเวลาได้ ก็คงมีหลายเหตุการณ์ที่เราอยากกลับไปแก้ไข หรือกลับไปห้ามตัวเองในอดีตไม่ให้ทำ เพราะมันจะส่งผลเสียมาถึงตัวเราในอนาคต แต่ในเมื่อการย้อนเวลามันเป็นเพียงเรื่องสมมุติ มันไม่สามารถเกิดขึ้นได้จริง เราต้องทำอย่างไรล่ะ? ที่จะทำให้ตัวเราอยู่กับการตัดสินใจที่ผิดพลาดในอดีตได้ และพร้อมที่จะยอมรับมัน
เราต้องเอาเหตุการณ์ในอดีตมาเป็นครูสอนเราในปัจจุบันและอนาคตให้ได้ ให้มันสอนเราว่าอย่าไปทำแบบนั้นอีก เพราะมันจะส่งผลที่ไม่ดีต่อคนรอบตัวและตัวเราในปัจจุบันรวมถึงอนาคตด้วย ซึ่งในทางปฎิบัติ คนเรามักจะสำนึกได้ก็ตอนที่ทุกอย่างมันสายไปแล้ว เมื่อตัวเราผิดหวัง เมื่อคนที่เรารักผิดหวัง เพราะในตอนที่เรามีความสุข เราก็มักจะทำในสิ่งที่ไร้สาระและไม่แคร์ว่าผลกระทบจะเป็นยังไง แต่อย่าลืมว่าคนรอบตัวเราเค้าก็มีจุดที่เค้ารับได้เหมือนกัน ถ้าการกระทำอันแสนงี่เง่ามันเกิดขึ้นซ้ำซาก ก็ไม่มีเหตุผลที่ใครคนนึงต้องทน เพราะคนทุกคนต่างมีทางเลือกที่ดีกว่าให้ตัวเอง คนทุกคนมีสิทธิเลือก และเค้าไม่จำเป็นต้องเลือกสิ่งที่ไม่ดีสำหรับตัวเอง
แล้วเราจะรับมือกับความเจ็บปวดได้อย่างไร เมื่อคนๆนึงได้ตัดสินใจเดินออกจากชีวิตเรา?
ไม่ว่ายังไงก็ตาม การตัดสินใจของคนหนึ่งคนมีเหตุและผล ทุกอย่างมีที่มาที่ไป มันเกิดจากการให้โอกาส และผิดหวังกับโอกาสที่มอบให้ มันไม่มีเหตุผลที่คนหนึ่งคนต้องให้โอกาสใครคนหนึ่งเพื่อให้เค้าไปทำผิดพลาดซ้ำซาก ครั้งที่หนึ่งอาจจะให้อภัยได้ ครั้งที่สองอาจจะยังให้อภัยได้ แต่เมื่อครั้งที่สามเกิดขึ้นเมื่อไหร่ มันยากที่จะให้อภัยแล้ว คนๆนั้นมีสิทธิที่จะรักตัวเองและเกลียดคนที่ทำให้เค้าเจ็บ คนเราต้องรักตัวเองเป็นอันดับหนึ่งอยู่แล้ว มันเป็นสัญชาติญาณของสิ่งมีชีวิต มันคือกลไกปกป้องตัวเอง ในการทำให้คนๆหนึ่งเจ็บช้ำใจถือว่าเป็นทางเลือกที่เราเลือก ถึงแม้ว่าเราจะตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจก็ตาม ฉะนั้นเราต้องยอมรับความรู้สึกเสียใจให้ได้ถ้าคนๆหนึ่งตัดสินใจที่จะทิ้งเราเพื่อไปพบเจออะไรที่ดีกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มันอาจจะเป็นเวรกรรมที่เค้าได้ชดใช้หมดสิ้นแล้วกับเรา ทำให้เค้ากับเราหมดเวรหมดกรรมต่อกัน บางคู่อาจจะเกลียดกันไปเลย บางคู่อาจจะยังกลับมาคุยเป็นเพื่อนกันได้ในอนาคต
บางทีมันก็เป็นเรื่องแปลกเหมือนกันนะที่โชคชะตานำพาให้คนสองคนมาเจอกัน รักกัน อยู่ด้วยกัน ชีวิตมักมีเรื่องแปลกๆให้เราประหลาดใจได้เสมอ คู่บางคู่อยู่กันคนละฝากโลกแต่ก็มาเจอกันและตกหลุมรักกันได้ แล้วโชคชะตาก็เป็นตัวละครเดิมที่สามารถพลัดพรากคนสองคนให้เลิกรักกันได้เช่นกัน เหมือนโชคชะตาได้ลิขิตเส้นทางชีวิตของคนแต่ละคนไว้หมดแล้ว ชีวิตคนเราก็เหมือนละครหนึ่งเรื่อง เราก็แค่เกิดมาเพื่อเป็นนักแสดงหนึ่งคนในละครที่มีชื่อเรื่องว่าชีวิต โดยเราเป็นนักแสดงนำ มีครอบครัว เพื่อน คนรัก และอีกหลายๆคนเป็นนักแสดงร่วม เรื่องราวก็จะเริ่มตอนเราเกิด และเรื่องราวก็จะจบเมื่อเราได้ตายจากโลกนี้ไป ละครของแต่ละคนก็จะดำเนินเรื่องต่างกันไป ไม่มีทางที่เรื่องราวจะซ้ำกันแน่นอน ละครบางช่วงอาจจะเป็นละครตลก บางช่วงเป็นละครเศร้า และแต่โชคชะตาจะโยนบทมาให้เรา
ถ้าเราสามารถคิดได้ว่าสิ่งต่างๆในชีวิตนี้มันเป็นสิ่งที่โชคชะตากำหนดมาหมดแล้ว เราก็แค่ใช้ชีวิตเลี้ยงดูตัวเองไปอย่างมีสติ ทำในสิ่งที่มนุษย์คนหนึ่งต้องทำด้วยความตั้งใจเต็มที่ หมั่นทำความดี คิดดี ไม่ทำร้ายใคร เราก็อยู่ได้อย่างมีความสุข ถ้าเราสามารถปล่อยวางความรู้สึกของเราได้โดยไม่เอาอะไรมาผูกไว้ นั่นคือความสุขที่แท้จริง
เพราะสุดท้ายแล้วชีวิตของคนหนึ่งคนมันสั้นมาก อย่าใช้มันแบบไม่มีความสุขเลย
jbbartram-illu
dailybridgerton
vaporwave
janainaart
jacobvanloon
germansingergirl