İsimsiz

[turkce-ogretmen]

ALIŞAMAM SANMIŞTIM

Üniversiteye ilk geldiğim zamanlarda en çok kurduğum cümle “Alışırım herhalde”ydi. Ama o cümledeki “herhalde” kısmı hep biraz havada kalıyordu. Sanki alışmak uzak bir ihtimaldi de ben sadece kendimi oyalıyordum. Günler geçtikçe de bu cümle değişmedi, sadece daha az düşünür oldum.Başta her şey gözüme batıyordu. Yurdun odası, yurdun yemeği, okulun yemeği, kampüsün yolları, derslerin temposu gibi olaylar. Hiçbiri bana ait değilmiş gibi geliyordu. Sanki ben geçici bir misafirdim ve birazdan geri dönecekmişim gibi. Ama zaman ilerledikçe bu his yavaş yavaş silikleşti. Ne zaman olduğunu tam hatırlamıyorum ama bir yerde bir şey değişti.O an çok büyük bir şey değildi. Hatta fark etmem bile biraz zaman aldı. Bir sabah derse giderken, yolu düşünmeden yürüdüğümü fark ettim. Daha önce sürekli tabelalara bakarken, o gün hiç bakmamıştım. Ayaklarım nereye gideceğini biliyordu. Bu küçük şey garip bir şekilde içimi rahatlattı. Bu birazda arkadaşlarım sayesinde oldu. Çünkü biz her yere beraber gittiğimizden dolayı illaki o yolların birisi birinin kafasında kalıyordu. Bazen ben, bazen o, bazen onlar. Sonra başka küçük şeyler de oldu. Yurda dönerken “geri geliyorum” hissi oluştu mesela. Özellikle aile evine gittiğim zaman 3 gün sonda döneceğim, 1 gün sonra döneceğim. Önceden sadece bir yere giriyormuşum gibi hissederken, o gün sanki gerçekten döndüğüm bir yer vardı. Odam hâlâ aynıydı ama ben ona biraz daha aittim. Hatta evimden daha fazla aittim. Artık ben Düzceliydim. Derslerde de benzer bir şey yaşadım. Önceden sadece dinliyormuş gibi yaparken, bir anda kendimi gerçekten dinlerken buldum. Hatta bir derste içimden bir şey söylemek geldi ve söyledim. Çok büyük bir katkı değildi belki ama o an benim için önemliydi. Çünkü dizilerde ve filmlerde akademisyenler bize hep egolu ve öğrenciyi tersleyen biri olarak gösterildi. Bir şey söyleyip onay almak rahatlatmıştı. İlginç olan şu ki alışmak dediğimiz şey bir anda olmuyor. Bir sabah uyanıp Tamam, alıştım demiyorsun. Daha çok, küçük anların birikmesiyle oluşuyor. Ve sen bunu fark ettiğinde aslında çoktan başlamış oluyor.Benim alıştım galiba dediğim an da tam olarak böyleydi. Net bir zamanı yok. Ama bir gün durup düşündüğümde, eskisi kadar yabancı hissetmediğimi fark ettim. Her şey hâlâ mükemmel değildi ama artık rahatsız edici de değildi. Mesela artık ev yemeği aramıyordum. Boğazımdan geçiyorsa yiyordum.Tabii ki hâlâ zorlandığım anlar oluyor. Bazen yine “Burada ne yapıyorum?” diye düşündüğüm oluyor. Ama artık o düşünce eskisi kadar uzun sürmüyor. Belki de bu düşünce okuduğum bölümün önünün açık olmaması ile ilgili olabilir. En çok da şunu fark ettim: Alışmak, bulunduğun yeri değiştirmekle değil, o yerin içindeki kendini kabullenmekle ilgili. Başta her şeyin bana uymasını bekliyordum. Şimdi ise ben biraz uyum sağlamayı öğrendim. Bu da düşündüğüm kadar zor değilmiş. Eğer bu yazıyı okuyan varsa gittiğin yere ağlayarak ve zırlayarak değil de oranın ve anın zevkini çıkarak alışabildiğini söylemek isterim. Ve ben şuan olduğum yere gerçekten alıştım. Artık üç-beş günlük tatillerde eve gidesim gelmiyor. Hatta mezun olmama bir yıl daha olmasına rağmen ben buradan ve arkadaşlarımdan nasıl ayrılacağım diye düşünüyorum. Bunda, siz onlara arkadaş diyebilirsiniz ben kardeş hatta aile diyorum , onlarında çok payı var hepsine çok teşekkür ediyorum. Hepsi iyi ki varlar. Başka bir şehire gittiğiniz zaman kendinize çok iyi arkadaşlar bulun oraya adapte olmanız daha çabuk ve kolay olur.

İyi dostlar biriktirdim hepsi ailem oldu.

[turkce-ogretmen]

ZAMANSIZ ZAMAN

Üniversiteye gelmeden önce zamanla aram daha iyiydi sanki. En azından ne yaptığını az çok anlıyordum. Sabah kalk, okula git, akşam dön. Gün dediğin şey başlar ve biterdi. Şimdi ise günler bitiyor ama ne zaman başladılar, orası biraz muamma.İlk fark ettiğim şey şu oldu: Alarm çalıyor ama ben uyanmış sayılmıyorum. Gözlerim açık ,evet. Ama zihnim hâlâ bir yerlerde takılı kalmış gibi. Özelliklede gece bir şey düşünürken uyuya kaldıysam onu düşünerek uyanıyorum. Derse gidiyorum, oturuyorum, hatta bazen not bile alıyorum, çok nadir olsa da, ama içimden biri sen şu an burada değilsin diyor. Haklı da. O an not almayı bırakıp telefonla oynuyorum veya ardaşlarıma bulaşıyorum. Derste geçen süreyle aramda ciddi bir problem var. Özellikle sıkıldığım anlarda zaman bana inat yapıyor gibi. On dakika geçiyor, tekrar saate bakıyorum ,hâlâ on dakika geçmiş. O an saatle aramda kişisel bir mesele varmış gibi hissediyorum. Sanki bana Daha buradasın, kaçamazsın diyor.Ama işin garip tarafı, aynı ben, arkadaşlarımla otururken zamanın nasıl geçtiğini hiç anlamıyorum. Biraz oturup kalkarız diye başlayan muhabbet bir bakmışım geceye sarkmış. O anlarda zaman hızlanmıyor bence, sadece ben onu takip etmeyi bırakıyorum.Yurtta ise zaman bambaşka çalışıyor. Özellikle gece. Gündüz yaşanan her şey gece daha net geliyor aklıma. Yatağa uzanıyorum ve günün içinden seçilmiş sahneler gibi küçük anlar beliriyor. Sabah yaşadığım ufacık bir şey bile gece daha anlamlıymış gibi geliyor. O anlarda zaman durmuş gibi ama zihnim tam tersine hızlanıyor.Bir de şu sonra yaparım meselesi var ki üniversitede zamanın en tehlikeli hali bu olabilir. Yapmam gereken bir şeyi erteliyorum. Çamaşır yıkamak,masamı temizlemek, sunumları hazırlamak, blog yazmak içimden Daha çok var diyorum. Sonra bir bakıyorum, o çok var dediğim şey çoktan geçmiş. Zaman aslında görevini yapmış ama ben biraz oyalandığım için geride kalmışım.Kendimle ilgili şunu fark ettim: Zamanı kontrol etmeye çalıştıkça daha çok dağılıyorum. Ben de bu sıkıntı kilo alma çalışmasında da geçerli. Mesela artık kilo almam lazım diyorum. Daha çok yemek yemeye çalışıyorum. Daha sonra bakıyorum ki biraz daha zayıflamışım. Zaman yönetimindeyse Plan yapıyorum, saat belirliyorum ama yapmam gereken şeyi 30 dakika geciktirince hevesim kaçıyor ve yapmaktan vazgeçiyorum. Uymayınca moralim bozuluyor. Ama artık boş geçen zamanımın bile dolu geçtiğini farkettim. Çünkü hiçbir şey yapmasam bile yoruluyorum.Eskiden buna boş zaman derdim, şimdi kendime kalma hâli demek daha doğru geliyor. Bu hâl durumu bazı şeyleri düşünmeye ittiği için bazı şeyleri daha iyi anlayabiliyorum. Ama bu kesinlikle kafada kurma olayı değil. Zama geçtikçe önüme ispatlı bir şekilde çıkıyor. Yani bu yazıyı okuyorsanız psikilojim bozuk değil. Sadece geniş zamanlarda bazı şeyleri matıklı düşündüğüm için doğru sonuca vardığımı düşünüyorum.

[turkce-ogretmen]

İLK GÜN

Üniversitenin kapısından ilk girdiğim anı abartarak anlatmak isterdim ama açıkçası öyle film sahnesi gibi bir şey yaşamadım. Arka planda müzik falan da çalmadı. Bardaktan boşalırcasına bir yağmur vardı. Daha çok, “Evet, geldik galiba” ve başarmışlık hissi vardı. Ama aslında o gün sadece üniversiteye değil, bir önceki geceden başlayan başka bir şeye de gelmiştim: yurda.Yurdun ilk gecesi, beklediğimden daha farklı geçti. Ben daha çok sessiz ve sorgulayacı olacağını sanıyordum. Ancak odada tam 6 kişi vardı hepsi 1. Sınıfa yeni başlayacak kişilerdi. Gözlerinde benim gibi endişe, heyecan ve bazı şeyleri başarmışlık bakışı vardı. Altı farklı şehirden gelen insanlar bir anda oturdular maç izlediler, odalarını topladılar, birbirlerine bir şeyler anlattılar ve gecenin bir vakti herkes uyumak için kendi kavuğuna çekildi. Benim üstümde yorgunluk, kafamda ise farklı düşünceler ve karmaşıklıklar vardı. O gece kendi kendime şunu dediğimi hatırlıyorum: “Artık anne yok baba, yok kardeşlerin ve kardeş bildiklerin yok. Sadece sen ve odandaki beş kişi var. Bundan sonra aklımdan geçenler değişti. Buraya bir an önce adapte olmalıyım. Sabah olduğunda, benimle aynı sınıfta olan diğer iki arkadaşımla o hafif yabancılık hissini de alıp kampüsün yolunu tuttuk. Üniversitenin kapısından girerken içimde büyük bir heyecan yoktu; daha çok dün gecenin devamı gibi bir his vardı. Sanki yeni bir güne değil, yarım kalan bir duygunun içine giriyordum.İlk dikkatimi çeken şey, herkesin bir yerlere yetişiyor gibi görünmesiydi. Bu acelecilik yağmurdan da olabilirdi. Sanki ben geç kalmışım da herkes çoktan başlamış gibi. Sınıfa girdiğimizde hoca çoktan derse başlamıştı. Ben hemen diğer iki arkadaşımla oturabileceğim bir yer bakmaya başladım ama çok fazla zamanım yoktu hemen karar vermem lazımdı çünkü hoca bizi bekliyordu. Ne çok arka ne çok ön tam sınıfın ortasında bir yere oturduk. Hocayı dinlemeye başladım ve içimden bir ses yükseldi: Eyvah! Ben nereye geldim. Oysa daha ilk gündü. Sınıfı biraz gözlemlediğimde herkes benim kadar “yeni” duruyordu. Bu beni biraz daha ferahlattı. Ders bitti fakülteye doğru gitmeye başladık. Kampüste yürürken tabelaları takip etmeye çalıştık. Ama bir noktadan sonra tabelalarla aramda garip bir ilişki oluştu. Ben baktıkça onlar daha karmaşık görünüyordu. “Bu kadar yön olabilir mi bir yerde?” diye düşündüğümü hatırlıyorum. Gün ilerledikçe baştaki tedirginlik biraz şekil değiştirdi. Tam geçmedi ama daha katlanılabilir bir hâl aldı. Hatta bir ara “Belki de o kadar kötü değil” diye düşündüğümü hatırlıyorum. Bu benim için ciddi bir gelişmeydi. Küçük ama önemli.Akşam tekrar yurda döndüğümde, sabahki o yabancılık hissi biraz azalmış gibiydi. Odam aynı odaydı ama ben sanki biraz daha yerleşmiştim içine. Gün içinde yaşadıklarım, o mekâna da bir anlam katmıştı. Sadece uyunacak bir yer değil, yavaş yavaş alışılacak bir alan gibi gelmeye başladı.Sonradan anladım ki o ilk gün, aslında iki ayrı başlangıcın birleşimiydi. Biri dışarıda, kalabalığın içinde; diğeri içimde, daha sessiz bir yerde. Büyük değişimler o gün olmadı belki ama bir şey kesinlikle başladı.Galiba bazı başlangıçlar sessiz oluyor. Ama sessiz olmaları, etkisiz oldukları anlamına gelmiyor. Benim için o gün, hem yurda hem üniversiteye alışmanın ilk adımıydı: Dışarıdan sakin, içeriden çokça karmaşık ama kesinlikle bana ait.