Dagmenu:

[tweepuntnul]

Muziek om door de deadlinestress heen te komen!

Deadmau5 - Raise Your Weapon (Noisia Remix) (by eriklifted)

[encodingdecodations-deactivated]

Visit Original Link

[tweepuntnul]

40 jaar OOR vier je zo

AMSTERDAM - Voorzichtig schuifelt het publiek de grote zaal van Paradiso binnen. Op het eerste gezicht lijkt het niet meteen op een groot feest, toch is daar wel alle reden voor. Popmagazine OOR bestaat 40 jaar. Om dit te vieren is de Amsterdamse poptempel afgehuurd en volgestopt met een keur aan artiesten.

Terwijl het publiek langzaam een zitplaats zoekt loopt Will Sheff, frontman van Okkervil River, het podium op. “I would like to start now” zegt hij terwijl hij gaat zitten achter een keyboard. Met een ingetogen set opent hij het feest. Terwijl Sheff zijn gevoelige set afwerkt, loopt Paradiso steeds verder vol. Het publiek is een opvallende mengeling van mensen die de eerste OOR nog zelf gekocht hebben en jongeren die misschien net hun eerste editie aangeschaft hebben.

In de kleine zaal opent Ernst Jansz. Hier wordt het verschil in leeftijd van het publiek meteen duidelijk. Jansz, bekend van Doe Maar, speelt covers van Bob Dylan die hij naar het Nederlands vertaald heeft. De combinatie van Dylan en Doe Maar zorgt voor een zaal vol grijzende haarbossen. De hogere leeftijd van het publiek zorgt echter niet voor een doodse sfeer. Iedereen heeft zin in een feestje lijkt het.

Tussen de optredens in de grote zaal, die door Jakhals Erik, aan elkaar gepraat worden, spreekt Nico Dijkshoorn. Met zijn altijd scherpe stukjes fileert hij achtereenvolgens Pearl Jam “Door Pearl Jam zitten wij nu met Dinand opgezadeld” en Michael Jackson “De schuld dat muzikanten zijn gaan dansen.” Dijkshoorn maakt de ene na de andere grootheid af en de zaal geniet er duidelijk van.

Een sterk staaltje misplanning komt naar voren als Selah Sue begint te spelen in de kleine zaal. Het zaaltje staat zo vol dat ademen onmogelijk bijna onmogelijk is. Gelukkig is ademen ook niet nodig, de kleine Vlaamse ontneemt iedereen die adem vanaf de eerste noot die ze speelt. Met alleen een gitaar betovert Selah Sue het publiek. Ze is opgewekt en enthousiast en dit slaat ook over op de zaal, overal waar je kijkt zie je mensen die bijna verliefd naar het podium kijken. Ze sluit af met een medley en verdwijnt glimlachend van het podium. Door de hele ruimte hoor je mensen weer naar adem happen.

In de grote zaal wordt het feest voortgezet door het Engelse Morning Parade. Het vijftal, dat net zijn eerste single ‘Under the Stars’ heeft uitgebracht, knalt vanaf het eerste moment van het podium. Met veel energie en een zeer sterke show, lukt het ze om de zaal voor het eerst vanavond echt aan het dansen te krijgen. De mannen hebben er duidelijk zin in. Bijna zonder een noot te missen rammen ze een afwisselende set de zaal in. Geen moment verveling, als het is afgelopen is er eigenlijk maar één ding dat je wilt en dat is meer van dit.

Terwijl in de grote zaal het geweld doordendert met acts als The Naked And Famous en Bettie Serveert, wordt er in de kelder van Paradiso een heel ander feestje gevierd. Tom Barman, zanger van dEUS, heeft twee iPods en zijn iPhone aanelkaar gekoppeld en vermaakt het publiek met een breed scala aan plaatjes. Het plezier dat de hele avond al een soort rode draad vormt, heeft duidelijk ook zijn uitwerking op Barman. Vrolijk kletsend met de mensen om hem heen en met een brede glimlach krijgt hij in de knusse kelder bijna moeiteloos de voeten van de vloer.

[tweepuntnul]

Jace Everett - BAD THINGS (by razorbladebr)

[tweepuntnul]

Gewoon omdat het kan!

Faberyayo - Uniform (by switch360)

[tweepuntnul]

"Op de toekomst en een luizig freelancerbestaan!"

- Beroemde proost-quote van Ron Vinke en Jelle Tans

[tweepuntnul]

Raad voor de Journalistiek opheffen, zo snel mogelijk

Op naar een nieuwe vorm van zelfregulering voor de media

Heeft de Raad Voor De Journalistiek (RvdJ) nog nut in deze tijd van blogs en burgerjournalistiek via internet? Of moeten we op zoek naar een andere manier van zelfregulering binnen de journalistieke wereld?

De RvdJ is een deel van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ). Het noemt zich een orgaan van zelfregulering voor de media. In principe kan iedereen die klachten heeft over de media hier terecht met zijn of haar bezwaar. De RvdJ kan vervolgens een uitspraak doen, een uitspraak die op geen enkele manier bindend is. Eigenlijk is de RvdJ dus een soort rechtbank voor en door journalisten.

Het feit dat de uitspraken op geen enkele wijze bindend zijn vormt meteen ook het eerste probleem. Op het moment dat het medium waarover een uitspraak gedaan is aangeeft het hier niet eens te zijn met deze uitspraak, is de kous af. Het is zelfs zo dat bijvoorbeeld De Telegraaf in 2008 heeft aangegeven niks meer te maken te willen hebben met de RvdJ. Dit omdat zij vinden dat de raad veel te zware normen hanteert en meestal fungeert als eerste stap richting een civielrechtelijke procedure. Ook is het algemeen bekend dat blogs waarop nieuws gepubliceerd wordt, zich over het algemeen vrij weinig van de raad aantrekken, Geenstijl.nl is openlijk zelfs zeer kritisch over het werk van de RvdJ.

Het voorval van de zaak tussen de RvdJ en Geenstijl.nl over de ‘Haagse Dakmoord’ in 2007 is een mooie illustratie van het (niet-)functioneren van de raad. De raad oordeelde dat Geenstijl.nl te ver was gegaan met het publiceren van videobeelden en Geenstijl.nl legde de uitspraak met veel theater naast zich neer. De raad werd weggezet als iets van de ‘oude media’ en ik denk dat dat ook zo is. De raad lijkt ernstige moeite te hebben met het feit dat internet een zeer vrij medium is waar in principe alles op gepubliceerd kan worden en waar mensen zelf een soort van nieuwsselectie kunnen maken. Dit zorgt ervoor dat de grenzen van het ethisch toelaatbare steeds verder worden opgezocht, overschreden en gewijzigd.

Als je de kritiek op de RvdJ terugleest dan bekruipt je het gevoel dat de raad een orgaan van eminences grises uit de media is, dat vooral zichzelf in stand houdt. De volledige raad bestaat uit mensen vanuit de media en er is geen plaats voor de mediaconsumenten binnen het orgaan. Het lijkt een beetje op een groep van oude rotten uit het vak die beslist hoe de rest van het medialandschap zich behoort te gedragen.

Tijd om de RvdJ op te heffen en in zijn eigen stoffige archieven te stallen lijkt me. Maar moeten we de media dan maar volledig ongecontroleerd ‘los’ laten gaan? Zelfregulering is en blijft natuurlijk verstandig maar dan wel op een manier anno nu. In plaats van een machteloos rechtbankje moeten we richting een open discussie over het wel en niet toelaatbare. Een forum waar elke betrokkene een zegje kan doen en waar op elkaar gereageerd kan worden door zowel mensen uit de media als door de mediaconsumenten. Niet gemodereerd door een klein groepje poortwachters maar een daadwerkelijk open, inhoudelijke discussie. Een plek waar afwijkende meningen niet geschuwd worden, maar juist omarmd worden als mogelijkheden voor ontwikkeling van het journalistiek bewustzijn. Volgens mij is de media prima in staat om de eigen ethische grenzen te herkennen en te erkennen, zeker in samenwerking met het publiek waarvoor geschreven wordt. Internet biedt natuurlijk een uitgelezen mogelijkheid hiervoor, maar de precieze invulling lijkt me open voor discussie. Dat er iets moet veranderen is in mijn ogen echter een noodzaak.

[tweepuntnul]

Old school! (En ja binnenkort zal ik echt weer wat schrijven maar nu nog even een stukje muziek.)

Dianne Reeves & Lou Rawls - Fine Brown Frame (via hgwiechie)

[tweepuntnul]

Over een vette remix gesproken...

Netsky Mellow (feat Terri Pace) full version (via dnbrhythm)

[tweepuntnul]

Wij zijn het verzet, niet zij!

Afgelopen woensdag was ik bij de bezetting van een universiteitsgebouw in Utrecht. Boze studenten hadden een gebouw in bezit genomen om te protesteren tegen de onderwijsplannen van de regering en mijn klasgenoten en ik gingen verslag doen ter plaatse.

Aangekomen schrok ik een beetje van het kleine aantal bezetters en ook van de samenstelling van de protesterende groep. Al vrij snel bleek dat er maar een paar mensen aanwezig waren die ook daadwerkelijk student zijn. Het overgrote deel van de bezetters bleek te bestaan uit krakers, ‘professionele actievoerders’, Internationale Socialisten enzovoort.

Vrij snel begon er wat te knagen bij me, deze mensen hadden duidelijk gelijk. De overheid wil verschrikkelijke bezuinigingen doorvoeren. Door deze bezuinigingen moeten mensen die, om wat voor reden ook, langer over hun studie doen veel meer gaan betalen. De toegangkelijkheid van onderwijs zal ernstig beperkt worden en studeren zal weer iets voor de elite worden. Al met al een terugval van zo’n 100 jaar in onderwijsontwikkeling. Natuurlijk moeten wij, de studenten, hiertegen in verzet komen. Het probleem is echter dat studenten tegenwoordig enigszins verwend en politiek ongeïnteresseerd zijn. Hierdoor komen studenten niet in echt verzet en kan de overheid ongestoord zijn gang blijven gaan.

Maar wat het meest knaagde bij mij was dat óns probleem direct weer wordt aangegrepen door actiegroepjes uit extreem-linkse en anarchistische kring. Groepen die meestal, met een weinig constructieve houding, protesteren tegen praktisch elk plan van de overheid. Logisch dat de regering niet erg onder de indruk is van deze protesten. Naast deze randgroepen is er natuurlijk ook het officiële verzet via organisaties als de LSVB en het ISO, maar veel meer dan een beetje lobbyen in Den Haag kunnen zij niet. Tenminste niet zolang er geen massale steun vanuit besturen, docenten en vooral studenten komt.

Volgens mij moeten de studenten het heft in eigen handen nemen, zich organiseren en met massaal verzet komen. Maar niet alleen de studenten, ook het onderwijspersoneel en zelfs de besturen van onderwijsinstellingen moeten van zich laten horen. Niet langer moeten we allemaal ons eigen hachje proberen te redden door de bezuinigingen naar elkaar toe te duwen of alleen op te komen voor je eigen stroom binnen het onderwijs. We moeten met álle betrokkenen één front vormen en voorkomen dat ons onderwijs vernield wordt door een regering die blijkbaar geen enkele interesse heeft in de kwaliteit van onderwijs.

Mijn organisatorische kwaliteiten zijn, zwak gezegd, niet van een erg hoog niveau, maar ik wil wel graag de volgende oproep doen: Studenten, onderwijzers en onderwijspersoneel van Nederland, laat je niet verdelen en kom als één front in verzet!

[tweepuntnul]

I see that you have made three spelling mistakes.

Thomas de Mahay (upon reading his death sentence)

[tweepuntnul]

Lieve, naïeve Jolande

Het congres van GroenLinks stemt vóór instemming met de ‘politiemissie’ in Kunduz, en is daarmee de volgende partij die haar eigen idealen voor politiek gewin aan de kant schuift.

De partij is ooit ontstaan uit het samengaan van een aantal partijen aan de linker kant van het politiek spectrum. Eén van deze partijen was de Pacifistisch Socialistische Partij (PSP). De PSP was tegen alle vormen van oorlog en zeker tegen Nederlandse deelname aan oorlogen.

Nu, vele jaren later, heeft GroenLinks een beslissing genomen waar destijds misschien alleen het CPN smaldeel van de partij mee had kunnen leven. GroenLinks geeft haar fiat aan een missie waarvan élke expert zegt dat het in principe gewoon een militaire missie is. De agenten die zullen worden opgeleid leren enkel rechtuit schieten en een groot deel verdwijnt spoorloos zodra ze hun eigen AK-47 aanvalsgeweer hebben ontvangen. Daarnaast wordt het ook niet onder stoelen of banken gestoken dat de zogenaamde politieagenten zullen worden ingezet voor militaire taken.

Ondertussen spreekt men bij GroenLinks van een keuze die “juist prima binnen de idealen van de partij past”. Er zijn “harde garanties gesteld,” of “we zullen scherp toezien op het civiele karakter van de missie.” Oftewel bekende retoriek van een partij die een beslissing neemt die moeilijk te slikken is door de achterban en niet valt te verenigen met de idealen van de partij.

Maar waarom wil GroenLinks nu zo graag meedoen? Mijn antwoord is één woord: regeringspluche. Bij de vorige kabinetsformatie mocht de partij eindelijk eens meepraten, de heerlijk zoete geur van ministerposten kwam de fractie binnenzeilen. Ik zie Femke Halsema nog duidelijk voor me in debat met Rutte, daags nadat bekend werd dat we een minderheidsregering krijgen. Ze was furieus en tegelijk volledig overstuur; “Ja maar Mark! Op deze punten waren wij het gewoon eens geworden. En nu zit je met een CDA en PVV waar dit een stuk lastiger mee gaat worden!” De frustratie droop er af, ineens leek de altijd beheerste en slimme Femke een teleurgesteld kindje wiens snoepjes waren afgepakt.

Femke kon het niet aan, zag haar droom van regeringsdeelname in duigen vallen en trad terug. Na Femke kwam Jolande, een kleurloos figuur die altijd in de schaduw van Femke zal blijven staan. Jolande kreeg meteen Kunduz op haar bordje en rook een kans, “als ik nu meestem met de rechtse rakkertjes dan mag ik misschien de volgende keer wel meeregeren!” Even met Mark bellen. Mark vindt het een prima idee want hij snapt ook wel dat GroenLinks na deze stap de helft van haar kiezers weer kwijt is en dus niet meer in aanmerking komt als serieuze regeringspartij. Mark blij, onze lieve naïeve Jolande blij… nouja in ieder geval tot de volgende verkiezingen dan…

[tweepuntnul]

Scott-Heron in Egypte

“The revolution will not be televised” schreef politiek activist Gil Scott-Heron in 1970. Hij doelde met deze zin en met het gedicht waar het deel van uitmaakt op het feit dat, als je echt iets wilt veranderen, je uit je luie stoel moet komen en wat moet doen. Ook doelde hij op het feit dat de media in het Amerika van 1970 gecontroleerd werd door blanke bazen die niks gaven om de gesegregeerde zwarte burgers en hun gevecht voor gelijke rechten.

Sinds iets meer dan een week volg ik praktisch continu het nieuws over Egypte. Daar is precies gebeurd waar Scott-Heron op doelde, mensen zijn achter hun televisies vandaan gekomen en zijn de straat op gegaan. Daar eisen ze nu massaal verandering en democratie voor hun land. Jong en oud, arm en rijk, allemaal willen ze verandering en zijn ze uit die stoel gekomen. De komende tijd zal aantonen of de verandering die ze willen ook zal plaatsvinden. Maar één ding is zeker, Egypte en eigenlijk de hele wereld zal nooit meer het zelfde zijn. De volksopstanden in Egypte en Tunesië tonen aan dat totalitaire regimes nogsteeds afhankelijk zijn van de goedkeuring van hun bevolking. Hebben zie die goedkeuring niet, dan zullen ze vroeg of laat de toorn van volkswoede over zich heen krijgen.

Er is echter wel een klein verschil met het gedicht van Scott-Heron, namelijk dat deze revolutie wel degelijk op televisie zal zijn... En dat is maar goed ook. Tegenwoordig bestaat er iets dat in de jaren 70 niet bestond: internet. Het internet heeft ervoor gezorgd dat de burgerbeweging zich kon organiseren en geeft ze ook direct de veiligheid die ze nodig hebben. Via internet heeft de wereld namelijk direct zicht op hetgeen zich afspeelt binnen Egypte. Journalisten maken gretig gebruik van media als facebook en twitter om aan hun informatie te komen en de grote nieuwsmedia zenden via hun websites constante live-updates uit over de situatie. Juist het feit dat de ogen van de wereld nu worden gericht op Egypte maakt de kans op succes van de revolutie nog groter. De huidige leiders van Egypte kunnen het zich niet permiteren dat beelden waarop zij inslaan op de demonstraties verspreid worden over  de hele wereld en het is praktisch onmogelijk om kritische stemmen de mond te snoeren.

In mijn ogen is internet, vanwege het open en oncontroleerbare karakter, de kans voor democratisering en onderling begrip in de hele wereld. Overheden hebben amper invloed op wat er via internet wordt verspreid. Als overheden toch proberen om de informatiestroom te beïnvloeden zijn omwegen altijd snel gevonden. Dus dankzij internet is het nu allemaal anders: “The revolution will be televised”... in ieder geval voor de helft dan, en dat brengt hoop.

[tweepuntnul]

Vox-Poppen, pest van de moderne journalistiek

Je kent het wel, het journaal heeft een item over de gestegen prijzen van spruitjes en omdat ze het item willen vullen vragen ze de mening van ‘de man in de straat’. Je ziet drie, zogenaamde doorsnee, Henk en Ingrids die een microfoon onder hun neus gedrukt krijgen en hun deskundige mening geven; “Schandalig, ik hou enorm van spruitjes maar met de huidige prijzen moet ik over op chinese kool.” De journalistieke term voor dit verschijnsel is ‘vox-poppen’, afgeleid van het latijnse ‘Vox Populi’ dat stem van het volk betekent.

Tot mijn grote ergernis zie je dit steeds vaker. Over praktisch elk onderwerp moet de mening van het volk gepeild worden. Gaat het nou over of we naar Kunduz moeten, of over de vertragingen op het spoor bij elk vlokje sneeuw, je kan het zo gek niet bedenken of er wordt een verslaggever de straat op gestuurd. Natuurlijk is het handig en interessant om te peilen hoe de bevolking ergens over denkt en daarvoor is iets heel handigs bedacht, een opiniepeiling. Netjes volgens de normen voor representatief onderzoek kan er een vrij goede indicatie worden gegeven over hoe een volk denkt over iets. Maar dit kost vaak tijd, moeite en geld, drie dingen die in de journalistiek steeds schaarser worden. Even een vox-popje kost amper moeite en is ook een stuk sprekender dan wat grafiekjes en diagrammetjes. Daarnaast is de mening van Henk en Ingrid natuurlijk veel makkelijker te verkrijgen door het ze direct te vragen, niks mis mee toch?

Juist alles mis mee! En wel om twee redenen. De eerste is dat de journalist, als hij een punt wil maken, zelf kan selecteren welke meningen hij in meer of mindere mate wil laten zien. En ten tweede, wat interesseert mij de mening van drie willekeurige voorbijgangers nou? Het geeft nou niet bepaald een representatief beeld.

Journalisten willen vaak, zeker in opiniërende stukken, een bepaald punt bewijzen. Als versterking van dit punt worden dan vaak willekeurige mensen gevraagd wat zij vinden van het onderwerp. Stel nou dat de journalist tien mensen heeft ondervraagd. Van deze tien mensen zijn het er drie met hem eens, vijf absoluut oneens en twee zijn niet helemaal zeker. De journalist kiest welke van deze interviews hij gaat uitzenden en kan in dit geval er dus voor kiezen om bijvoorbeeld alle drie de mensen die het wel met hem eens waren uitzenden en één die onzeker of oneens is. Hoppa, mooi verhaaltje er omheen en ja hoor! “Van de mensen door ons geïnterviewd is een groot deel het met deze stelling eens, spruitjes zijn veel te duur.” Journalistiek gezien natuurlijk onverantwoord maar hij zou vast niet de eerste zijn.

Ook vind ik over het algemeen dat de straatinterviews erg weinig bijdragen aan de journalistieke waarde van een stuk. Hoezo is het belangrijk dat Henk van drie hoog twee achter aan de Populierenlaan, het niet eens is met het feit dat we weer naar Afghanistan gaan? Alsof zijn mening representatief is voor half Nederland of op enig belangrijk vlak meetelt in de besluitvorming.

Daarom: snel minderen met de vox-pop-straatinterviewtjes en ons richten op echte journalistiek met echt onderzoek en data die er toe doet. Gebruik straatinterviews hoog uit nog als een illustratie die ondergeschikt staat aan de harde feiten.

[tweepuntnul]

Oorzaak godsdienst!

Bert Koetsier, studentenpredikant op Hogeschool Windesheim te Zwolle schrijft op het intranet van de hogeschool met enige regelmaat stukjes over dingen die hem bezighouden met een levensbeschouwelijke inslag. Meestal zijn dit vrij saaie stukjes, vaak overladen met referenties aan de bijbel, die mij niet echt kunnen boeien.

Maar het stuk dat hij vandaag geplaatst heeft wekte bij mij toch enige interesse. Het heet “Oorzaak godsdienst?” en gaat over situaties waarbij godsdientst als oorzaak van problemen wordt genoemd. Meneer de predikant probeert in dit stuk op verschillende manieren te onderbouwen dat godsdienst helemaal niet de schuld is van wereldse problemen, maar dat de schuld ligt bij maatschappelijke oorzaken die worden overgoten met een godsdienstig sausje.

Koetsier noemt eerst een fiets die gestolen is waarbij de beschuldigende vinger wijst richting christenen of moslims en dat je dan voor je het weet een religieus conflict hebt... Ik begrijp dat de predikant probeert om via een simplificatie een situatie te illustreren, maar toch vind ik deze verwijzing te makkelijk. Hij gebruikt de illustratie om de interne onrust in Egypte tussen moslims en christenen te verklaren. Een onrust die in mijn ogen wel zeer degelijk van religieuze aard is. Het gaat hier om mensen die etnisch gezien gewoon Egyptenaren zijn, er bestaat dus geen verschil van geografische afkomst, huidskleur of taal. Het enige verschil is religie en daar ligt dan ook de aard van het hele probleem in mijn ogen. Waren deze mensen allemaal a-religieus geweest dan hadden ze in ieder geval al een excuus minder om elkaar het hoofd in te slaan, als dit dan überhaupt nog zou gebeuren.

Het tweede voorbeel dat Koetsier gebruikt vind ik stuitend. Hij noemt het seksueel misbruik dat vroeger vooral plaats had binnen kerkelijke instellingen, een niet religieus probleem. Hij zegt dat, nu tegenwoordig veel zorginstellingen etc. in seculiere handen zijn, het misbruik ook daar plaatsvindt. Daarmee is voor de studentenpredikant de kous af. Het bewijs is geleverd dat misbruik niks te maken heeft met religie.

In mijn ogen slaat hij hier de plank volledig mis. Volgens mij is er voldoende bewijs dat juist de manier waarop veel kerken omgaan met onderwerpen als seksualiteit de oorzaak van veel seksueel gerelateerde problemen. In de christelijke traditie wordt het onderwerp ‘seks’ gemeden als een ziekte. Het wordt uitsluitend gezien als een voortplantingsmechanisme en er plezier aan beleven is natuurlijk uit den boze! En over het katholieke celibaat zal ik maar helemaal niet beginnen...

Kijk, dat zaken als seksueel misbruik niet uitsluitend een kerkelijk probleem zijn snapt elke gek. Maar het ontkennen van het feit dat de christelijke angst voor seksualiteit voor een groot deel bijdraagt aan het afschuwelijke misbruik dat plaatsvond en plaatsvindt, vind ik een schande.

Koetsier sluit zijn stuk af met de volgende zin:  “Maar de suggestie dat het allemaal alleen maar samenhing met geloof en godsdienst is niet langer vol te houden. Dat inzicht lijkt mij winst.” Ik ben van mening dat er pas winst is als de christelijke kerk gaat erkennen dat hun preutse en achterlijke opstelling één van de belangrijke oorzaken achter seksueel misbruik is. Pas als de kerk toegeeft dat ze een verwrongen en schandelijke seksuele moraal heeft, pas dán kan er vooruitgang geboekt worden en is er misschien sprake van enige winst.