hormones x december avenue = death of me 😭❤️🩹
hello vonnie

祝日 / Permanent Vacation

if i look back, i am lost
YOU ARE THE REASON
No title available
Game of Thrones Daily
art blog(derogatory)
Monterey Bay Aquarium
cherry valley forever
TVSTRANGERTHINGS

⁂
Sade Olutola
dirt enthusiast

No title available
styofa doing anything
tumblr dot com

shark vs the universe
Show & Tell

Origami Around
sheepfilms

seen from Hong Kong SAR China

seen from Malaysia
seen from Netherlands
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from United States

seen from Germany
seen from Netherlands
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Bulgaria

seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Germany
seen from United States

seen from Malaysia

seen from Malaysia
@txxviii
hormones x december avenue = death of me 😭❤️🩹
5.24.24 | 11:49AM
hi. it's been a while. happy and fine.
pangako, ikaw at ikaw lang ang lagi at paulit-ulit na babalikan
u make me wanna hug you
𝐚𝐫𝐜𝐡𝐢𝐯𝐞: 𝐡𝐞𝐚𝐫𝐭𝐛𝐞𝐚𝐭 | Oct. 13, 2020
my cutest sleepyhead,
u are my serendipity. you smile at me like an angel. you wiped my tears away. will never get tired spending my nights listening to your kadaldalan and laughters.
i adore u. always you. hbd mi mochi!
Oct. 15, 2020
here to peek
Poems & Words
u ever feel like crying but don't know y bc same
Tara, babatiin lang kita ng happy birthday hahahahahah (sana magets mo 🙄)
HAHAHAHAHA omggg so tinignan ko date bakit bago ko magets HAHAHAHAHAHA thank you pinaalala naalala mo 🤣 🤣
yung alam ni ate na jowang jowa ako pero wala ako jowa kaya pinahiram nanaman saken yung bunso nila kasi sad nanaman ako kagabi. pogi, mabait, masaya kausap, kaso may jowa. kung di lang single tong bunso nila, papatusin ko na eh. sagot ko na pang tuition niya hahaha chour
ang sarap sa feeling kapag ganitong umuulan
fvck “almosts”
total malungkot na din naman ako, lulubos lubusin ko na.
this year i’m expecting something so big. hinintay ko ‘to eh. wala ako pinagsabihang iba na ggraduate na’ko (last January) aside sa family ko and close friends. hindi rin ako nag-upload kasi hinihintay ko na makapasa muna ako. nalaman nalang din ng iba since di ko napigilan magpost sa ig story at shinare ko sa fb. nadala ako sa moment. hindi ko rin sinabing nagrereview na’ko to prepare for my board exam this April. abang na abang ako sa month na ‘to.
nagsinungaling ako to try to hide everything. kasi ayoko ng expectations. pero sa totoo lang, mas ayoko ng disappointments. hindi ako confident. napuno ng takot at doubts yung pagkatao ko pero gigil na gigil na din ako. atat na atat na’ko maging lisensyado.
pero nawala yung moment. nawala lahat nung nagsimulang magkaganito. tumigil lahat pati yung mundo ko. napahinto ako. na-stuck nanaman ako. na-hurt ako. parang yung unti-unti ko nang nabubuong pangarap, dinurog ng sitwasyon. ang dami kong tanong. anong nangyayari? bakit ngayon? akala ko ba ito na yung pagkakataon? hindi pa rin ba ito ang tamang panahon? akala ko mapapalitan ko na rin yung prof pic ko ng grad pic ko. pero hindi pa pala.
nag-start yung review January 3 agad-agad. naeexcite ako and at the same time gusto ko umatras. kasi alam ko hindi pa ako 100% confident at alam kong tamad na tamad nako. pero as i was attending lectures and doing Pitch for two to three and a half months marami-rami na rin akong natutunan at naaral. hindi man ako 100% ready, alam ko at sigurado ako na kaya ko naman lumaban kahit papaano. nag-iba yung naramdaman ko. from feeling bobo, andon na yung gigil ko na makapasa na ng boards kasi gusto ko na matapos ‘to. pero wala. wala na. wala nang board exam na magaganap this April. potangina – yun nafeel ko nung nag-announce ang PRC na postponed ang boards. hindi ko alam kung matutuwa ba ako kasi more time para makapagreview. pero syempre alam ko din namang malaki ang possibility na di ko pa rin maaaral lahat at kung mag-aaral ba talaga ako dito sa baba. kasi sino ba naman ang niloloko ko? makikipaglokohan lang ako sa sarili ko. pero sure ako right at that time nung nalaman ko yung announcement, gusto ko sumigaw. di ko alam kung dahil somehow i’m relieved or dahil alam kong mas burden yun para sa akin. pero wala naman ako magagawa. tanggapin nalang natin kahit labag sa kalooban natin.
maghihintay nalang ulit. iiyak nalang ulit – ng paulit-ulit.
hindi naman sa sure nang wala, pero baka delayed idkkk :
ang hirap ng situation :((( sana matapos na ‘to para bumalik na lahat sa dati para di na ganito kalungkot. masusuot mo din toga & cap. makakamarcha ka. matatanggap mo diploma. cheer up!! miss ü ingat ka lagiiii 💜
ang weird. noon, di ako makapaghintay matapos. tapos ngayon gusto ko bumalik – gusto ko mag-aral ulit.
di porket sanay masaktan e tanggap na na laging nasasaktan
milktea-ng milktea na’ko uy :(((((((((((((((