“özledim” dediğim zaman yanımda biten biri olmadı hiç. ağladığım, üzüldüğüm, boğulduğum tüm zamanlarda yalnızdım, yalnız bırakıldım. kimsenin o çok sevdiği, şiirler yazdığı, deliler gibi sevdiği olmadım. olmuşsam da sonrasında burnundan fitil fitil getirdiler. isyan etmedim hiçbirine. hep anlamaya çalıştım. aldatıldığımda, kovulduğumda, istenmediğimde, güvenilmediğinde, yalnız bırakıldığımda, kırıldığında, küfür edildiğinde ve sevilmediğimde. hep ben anlamaya çalıştım. gözyaşlarımda boğuldum her gece yine de kimseye kötü söz söyleyemedim. kendimi suçladım, cezalandırdım yine de beni mahvedenlere dönüp isyan etmedim. güçlü olmak için elimden geleni yaptım inan bana. ama sırf bu yüzden hep en büyük acıyı bana bıraktılar. şimdi mi? şimdi de yalnızım. arayan soranım yok. neden mi? çünkü boğuştuğum acılarım var. ne zaman biraz mutlu gibi oluyorum o zaman ortaya çıkıyorlar ve beni yine acılara salıyorlar. ama şunu söylemek istiyorum: gitmek için gelecekseniz hiç gelmeyin. orda durun ve ben biliyim ki ben son ana kadar yalnızım.
