[ucurumunbekcisi]

[ucurumunbekcisi]

[ucurumunbekcisi]

[ucurumunbekcisi]

[ucurumunbekcisi]

[ucurumunbekcisi]

Gece bir kitap okudum. Wattpad'tendi ama yine de dokundu bana. Kitapta kuvuşmaları imkansız görünen iki kişi vardı. Ama onlar çoğu kitap sonunda olduğu gibi kavuşuyorlardı. Bense sadece ikimiz arasındaki uçurumdan ayaklarımı sarkıtıp kitaplarda kendi sonumu bulmaya çakışıyordum. Hayallerimle uçurumumuza köprü kuruyordum. Hayallerle var olan bir köprü ne kadar sağlam olur, ne zaman yıkılır? Hayallerine kanıp köprüye adım attığı anda. O zaman sert, soğuk, derin gerçekle karşılaşırsın. Asla, düşlediğin o hayallerin gerçek olamayacağına. En kötüsüde artık onun başkasının olduğunu düşünmeye başladığında...

[ucurumunbekcisi]

O bana ait değilmiş. O kimseye ait değilmiş. Artık aramızda uçurum kalmadı. Ama bizim için en doğru olan oldu. Ona olan saygım hep sonsuz olacak. Çünkü o bunu her şeyden çok hakkediyor. Zaman her şeyi çözer, belki zor belki kolay. Önemli olan sen şimdi nasılsın? Anı yaşa çünkü bir daha o ana geri dönemeyeceksin. Pişmanlıkların dahi olsa ne hissediyorsan yap. Çünkü senin için en iyi olan senin yaptığındır.

Sana olan sevgimi zaman unuttursa bile saygımdan hiçbir şey eksilmeyecek. Çünkü biz bunu hakediyorduk... :)

[ucurumunbekcisi]

[ucurumunbekcisi]

Empati:

Bir başkasının duygularını, içinde bulunduğu durum ya da davranışlarındaki motivasyonu anlamak ve içselleştirmek demektir.

[ucurumunbekcisi]

Bir gece yarısı yalnız hissettirdi karanlık, sesizlik. Sonra açtım müziklerimi, unuttum hepsini :)

[okunmayansonkitap]

Şu sanalda “yalnız kalmak istiyorum”,“ben hep yalnızdım alışığım” triplerine girenler hiçbir zaman gerçekten yalnız kalmamıştır. Gerçek yalnızlık sevgili değildir gençler. Düştüğünüzde sizin elinizden tutacak bi dostunuzun olmayışıdır. Gerçek yalnızlık akşam eve döndüğünüzde o annenizin samimi içinizi ısıtan gülüşünü görmeyişinizdir. Gerçek yalnızlık herşeyi kaybettiğinizi artık bittiğini düşündüğünüz anda arkanıza dönüp baktığınızda dağ gibi her tercihinize saygı gösteren ve size bakışıyla güven veren babanızın olmayışıdır. Gerçek yalnızlık kısaca içinizin öfke dolduğu anda o öfkeyi kusacak kimseniz olmadığı için kendi ciğerlerinizin parçalanmasıdır. Şimdi söyleyin siz yalnız mısınız?

[ucurumunbekcisi]

"Ah Milena, sen başkaydın. Hasta bir adamı sevecek kadar hastaydın!"

-Franz Kafka

[atlantisinsirri]

[ucurumunbekcisi]

Gece bir kitap okudum. Wattpad'tendi ama yine de dokundu bana. Kitapta kuvuşmaları imkansız görünen iki kişi vardı. Ama onlar çoğu kitap sonunda olduğu gibi kavuşuyorlardı. Bense sadece ikimiz arasındaki uçurumdan ayaklarımı sarkıtıp kitaplarda kendi sonumu bulmaya çakışıyordum. Hayallerimle uçurumumuza köprü kuruyordum. Hayallerle var olan bir köprü ne kadar sağlam olur, ne zaman yıkılır? Hayallerine kanıp köprüye adım attığı anda. O zaman sert, soğuk, derin gerçekle karşılaşırsın. Asla, düşlediğin o hayallerin gerçek olamayacağına. En kötüsüde artık onun başkasının olduğunu düşünmeye başladığında...

[ucurumunbekcisi]

Benim gerçekten özgüven problemim var. En basit bu blogu ne kadar gizleyebiliyorsam o kadar gizleyip kendi postlarımı atıyorum.

Peki neden? İnsanların yargıları beni üzer diye, insanlar benim paylaştıklarımı beğenmezler diye. Ama kendime diyorum "İnsanların beğenmesi önemli değil önemli olan senin içine sinmesi ve karşılık almış ya da alamamış olmam değil. Esas olan fikirlerimi özgürce sunabilmem."

Ama cesaret edemiyorum. Çünkü korkuyorum ve çekiniyorum insanlar ya beni yanlış anlarsa ya kendimi yanlış ifade edersem? Ama aşıcam! Umarım :)