yetti artık.hayat böyle geçmiyor.gerçekten.
ee, böyle hissediyorum.nolmuş yani? elime ne geçti aylardır hatta belki de yıllardır? değiştirmeliyim bunu, ben böyle yaşayamıyorum.
tek sorun...nasıl yapacağım hakkında hiçbir fikrimin olmaması.taşıyorum artık, sığamıyorum bu bedene, bu ruha, bu fikirlere ve eylemlere.artık dayanılmaz oluyor ve unuttum, geçti dedikçe üstüme yığılıyor her şey.
nasıl düzeltilir bilmiyorum ama aşmalıyım artık bunları.böyle yaşayamıyorum, ben çok mutsuzum ve çürüyorum gerçekten.çürüyorum, çürüyorum, çürüyorum.küflendim, iğrenç kokuyorum ve öyle görünüyorum; zihnim bulanmış, kapkalın bir tabakanın altından görüyorum dünyayı ve yapış yapış, iğrenç bir görüş bu.
biliyorsun ya.sürekli kendine acıyarak veya kendinden nefret ederek bu hayat geçmiyor.böyle yaşanmaz, yaşanmak denmez li buna.
etrafımdakilerin daha değerli olduğunu düşünüyorum ama ne önemi var ki? bunu ne belirler, kim belirler? sen öyle mi hissedeceksin? hani bunlar kendin için olacaktı, ne büyük bir yalancıymışsın.sadece kendini kandırmaktan ibaret bir yaşam ve cümleler, sözler ve programlar.
senin için her şey bu kadar basit miydi ki böyle düşünüp duruyorsun ya? delirttin beni.sürekli ayakkabı konuşulunca bile sinirlenirim ben, öyle basit, boş muhabbetlere, çok önemliymiş gibi bahsedilen ama çürük mevzulara dayanamam.ama şimdi sen onlar gibi düşünüyorsun, nedir bu yahu?
değerimiz bundan öte değil mi? anlayamazsın ki.bu kadar kolay değil.yetti artık.biraz toparlan, sahiden toparlan.
ah, iyi geceler.nasıl toparlanılır bilmiyorum ama artık sinirlendim ve bu saçmalık geçmeli, gitmeli.yeterli.
