@uyurgezerbayaan - Tumblr Blog

Kendi hayatını aydınlatamazken benim dünyama güneş oluşunu aklımdan çıkartamıyorum.

Filmlerde, kitaplarda, dizilerde keşke arkadaşım olsa dediklerim var, sokağa çıktığımdaysa hiç hayat yok.

Sokağı döndüğünüzde rastlayamayacağınızı bildiğiniz birine ne kadar çok rastlamak istediğinizi biliyorum.

Soğuktan sıcağa girince sızlayan bedenim ve hiçbir koşulda sızlamayan kalbin.

(18+)

Biz soğukkanlı, zihin olarak güçlü, kolay sarsılmayan insanlar olarak öyle olmayanları teselli ederiz ve eve gidip koridora yatıp ağlarız.

Hiç sevmesem de yan yana olmak zorunda olduğum insanlar, içim gitse de ulaşamadığım insanlar ve öldürmeyen acının beni asla güçlendirmemesi.

Yıkılmadık ama japonya gibiyiz günde 500 defa sarsılıyoruz.

Benim sana ihtiyacım vardı’daki geç kalmışlığın yükü.

Tam şu an elimden tutup “her şey çok güzel olucak, olmasa bile ben hep senin yanında olucam” diyen birine ihtiyacım var.

Hani ağlarken sesini duymasınlar diye içine ata ata ağlarsın ya boğazın acır, acıyor.

Çok konuşan ama asla kendini anlatmayan birinin suskunluğuyla, perdeleri kapalı evine, tek başına dönen kişinin yalnızlığı aynı ağırlıkta.

"İnilecek başka durakları kalmadığı için mecburen senin durağında inen insanlara nasıl alıştın farkında mısın?"

Suratına uzun uzun baktıktan sonra gelen ben bundan nasıl vazgeçicem hissi.

En büyük yıkımlarını bile anlatırken gülümseyerek anlatan insanlar var ya hani, onlara omuzunuzu gösterip hıçkırarak ağlama fırsatı verin.

(18+)