çook çook uzaklardan @uzaklardanbildiriyorum - Tumblr Blog

koca bir yalnızlığın içinden sana bakıyorum. uzaklarda, benim hiç bilmediğim bir yerlerde mutlu olduğunu görüyorum. hiç tanımadığım bir kadın var kollarında. sevdiğini görüyorum. peki gerçekten seviliyor musun? derin bir sessizliğin içinden kokun geliyor yine burnuma hayal meyal. hala vanilya. hala en güzel çiçeklerden daha güzel. peki o biliyor mu kokunu? uzun bir aranın ardından sana yazıyorum. yine. 'hala mı?' diye sormadın bir kere olsun. bir kere olsun gözlerine bakıp 'her zaman, sonsuza kadar' diyemedim. ona yanıyorum. geçip giden zamanın ardından yanıyorum hala. hala adınla uyanıp seslenmek istiyorum sana ama orada olmayacağını da çok iyi biliyorum. peki o sana bir kere seslenmiş mi gecenin bir yarısı şuursuzca?

şimdi dersin ki 'yine mi sen?' evet. yine ben. çünkü yine sana anlatmam gereken bir ton şey birikti. ama sen yine dinlemeyeceksin. biliyorum. sen bir teşekkürü, bir güzel sözü çok gören birisin. bencilsin. bunları da biliyorum. zannetme ki aklının, belki de kalbinin başka başka yerlerde olduğunu bilmiyorum. onu da gayet iyi biliyorum. ama sen de bilsen keşke durup durup yanan bu hisleri. seni unutmak için ne aşklar feda ettiğimi. kimleri senin yerine koyup ne acılar çektiğimi, ne bedeller ödediğimi.. keşke bilsen içimdeki seni. hiç keşkem yokken ne keşkeler eskittiğimi.. tek keşkemin her zaman sen olacağını da bilsen keşke. ama bilmeyeceksin.

şimdi bu saatte ne bu deme. bu bir elveda ve bir hata. biliyorum bu yazdığıma da cevap vermeyecek, bunu da okumayacaksın hatta. sadece bilmeni istedim. ben hiç vazgeçmedim, vazgeçemedim. nedenini bilmediğim bir şeyler var sende ve bu benim başımı döndürüyor. ölüme koşuyorum biliyorum. hipnotik bir istekle çevrende dolanıp durmak geliyor içimden. yapamıyorum. izin vermiyorsun. her zaman uzaklardasın. nedenlerini bulmadığım sorular var aklımda. peşimi hiç bırakmıyorlar, hep sana ulaşmak istiyorlar. lütfen, çözüm bul bana. bu belirsizlik, bu çaresizlik çıldırtacak beni en sonunda.

diye mesaj atsam ne derdi acaba sorusu..

beirah

yazmak başka hiçbir şeyi becerememektir. bir masada oturamamak, birini sağlıklı bir şekilde sevememek, güzel bir yüz çizememek, bir çizgi üzerinde hiçbir zaman doğru düzgün yürüyememektir. süreklilik arz eden bir bulantı ve sarhoşluk halidir. yaşayamadıkça yazar insan.

senamarquez

bir zamanlar çok sevilen bir adam vardı. ama o bunu hiç bilmedi. sonra kaçtı gitti. olmadı. geri geldi. yine sevildi. hep sevileceğini bilmezdi. başkasını sevdi sonra adam. olmadı. yapamadı. yine de sevildi. bilmedi. sevenin hep yanında olacağını söyledi. seven her dakika daha çok sevmeye karar verdi. o adam yine bilmedi. sonra bir gün adam sevenden çok zor bir şey istedi. seven kabul etti. ama bunu ne seven yapabildi ne de adam. yine olmadı. ama yine sevildi. yine bilmedi. o adam.. bir gün.. yine.. sevdi.. bir.. başkasını. seven sevmeye devam etti. adam herkesi seviyordu. seveni hiç sevmedi. seven de artık sevemedi. bir zamanlar bir kadın vardı. çok severdi. yılmadı. hep sevdi. herkesi sevebileceğine inandı. sonra sevilecek birini gördü. sevmeliyim dedi. en çok onu sevmeye karar verdi. sonra düşündü. en çok nasıl sevebilirdi? arkadaş gibi sevemezdi. hiçbir arkadaş bu kadar sevgiyi hak etmezdi. sevgili gibi sevemezdi. biterdi sevgililerin sevgileri. kardeş gibi sevebilirdi belki. ama o da riskliydi. kardeşler birbirlerine çabuk kırılabilirlerdi. sonra buldu. anne gibi sevmeliydi. bitmeyen tek sevgi oydu. sonsuzdu. karar verdi. anne gibi sevecekti. sevdi de. ama o bunu hiç bilmedi. bir gün o gitti. kadın sevmekten vazgeçmedi. ama bunu hiç söylemedi. geri döndüğünde kadın onu bir kez daha sevdi. anne gibi severek doğrusunu yaptığını anlamıştı. onu bir daha kaybetmeyeceğini sandı. ama bir kez daha keybetti. bu sefer çok uzaklara gitmişti. kadın bir daha görmem sanmıştı. arkasından yas tutmayı dahi düşündü. ama o geri geldi. kadın onu sevmekten zaten vazgeçmemişti. ama hiç söylemedi de. kadın o kadar çok sevmişti ki onu, ona bir adım daha yakın olma şansı yakaldığında kaçırmadı. her gün görebiliyordu ve bu onu daha çok sevmesini sağlıyordu. sonra o şansını da kaçırdı. artık onu her gün göremiyordu. sonra o gitti. kadın artık yorulmuştu. sevmekten değil gitmelerinden yorulmuştu. izin verdi. her anne gibi. kadın fark etti ki her çocuk bir gün giderdi ve anneler içleri acısa da bunu kabullenirdi. kabullendi. kadın o adamı çok sevmişti. tıpkı bir anne gibi

sana yazdığım onca şeyden habersizsin. ne kötü. üstüne üstlük bir zamanki hislerimden de habersizsin. işte bu tam bir kabalık, vicdansızlık, alçaklık, vurdum duymazlık ve bir parça da pişmanlık. ama artık seni affetmemin yolu yok. neden mi? neden olacak o zaman söylememiş miydim ‘eğer senden başka birini seversem seni asla affetmeyeceğim!' diye? söylemiştim. ama her zaman olduğu gibi yine beni dinlememiştin. muhtemelen bunlar da ilgini çekmeyecek. olsun.ben bir zamanlar seni çok sevmiştim ve o zaman kurduğum hayalleri şimdi (sensiz olması çok zor gelse de) yeniden yoruyorum. sense iyice silinip gidiyorsun. çünkü şairin de dediği gibi ‘bence şimdi sen de herkes gibisin..'

Sana anlatmak istediğin o kadar çok şey var ki aslında. Hiçbirini bilmeyeceksin ama hiçbir zaman. İşte bu insanın canını çok yakıyor. Bir sürü hayalim vardı mesela. Evet, çok ama çok fazla sayıda hayalim vardı. Onları da bilmeyeceksin işte. Eminim hepsinden çok zevk alırdın. Birlikte bir pasta yapma hayalim vardı mesela. Keklerini ben hazırlardım, kremasını sen yapardın. Belki saçma sapan bir şey çıkardı ortaya ama ben bozmazdım çünkü senin elin değmiş olurdu ve ben kıyamazdım onu çöpe atmaya. Okula gitmeden önce en son seni öpme gibi de bir hayalim vardı. Bak bu da hiç gerçek olmayacak işte. Arada bir beni okula bırakırdın belki. Birlikte yerdik yemeklerimizi, sonra arkasından bir çay-sigara yapardık. Ben her akşam senin sevdiğin yemekleri yapmak için uğraşıyor, yeni yeni tarifler öğreniyor olurdum ama her birini de daha önce de yapmışım gibi ustalıkla yapardım çünkü bütün yemeklerimi sana yaptığımı bilmek her zaman beni motive ederdi. En çok ne yapma isterdim biliyor musun? Pazar kahvaltısı! Ben Pazar kahvaltısı yapmayı çok severim bilir misin? Bilmezsin. Nerden bileceksin hiç beni tanımaya çalışmadın ki. Ben sana bin bir çeşit bir sofra hazırlardım mesela. Yumurta yapardım birkaç çeşit, istersen sucuklu bile yapardım. Sonra çay demlerdim en tavşankanı, krep yapardım, patates, patlıcan, kabak falan kızartırdım, peynirler alırdım sana çeşit çeşit, reçeller olurdu soframızda her yöreden, her meyveden, portakal suyu da sıkardım sana. Her şeyi hazırlardım sonra uyandırırdım seni. Bazen öperek bazen uğraşarak uyandırırdım. Ama her nasıl uyandırırsam uyandırayım her gün gülümseyen bir yüz görürdün karşında çünkü ben seni sonsuza kadar sevebilirdim.