"Kandırıyorlardı beni.." "Paramı alıp gelmiyorlardı" "Yıllardır kimseyle beraber olmadım" "Parasızlıktan kadınlara gidemiyorum" "Ceza evine göndermeyin, döverler beni" . . Ceza evine gitmek ne ki.. Sadece dövsünler diye yalvaracaksın muhtemelen.. . . Bir bebeğin, bir çocuğun, bir bireyin hayatını elinden söke söke almanın 5 cümlelik bahanesi bunlar.. . . . Türkiye'nin doğusu batısı birbirine girmişken, sınırlarımız içinde takım elbiseli yetişkinlerin saçma sapan hırsları ve planları yüzünden insanlar sağda solda patlayıp evlerine dönemezken, sınırlarımız dışında askerimiz, aynı takım elbiseli adamların planları gerçek olsun diye düşman kurşunu yerken, Şehit olan askerlerimiz kamyonet kasasında taşınıp, imamın fotoğraf malzemesi olup bir de kepçe ile defnedilirken, askeri öldürenler şehit, düşmanı öldürenler ölü sayılırken, çocuklarınız sizin onlar için asla planlamadığınız bir eğitim hayatına sürüklenirken, üstelik bu konularda size hiç söz hakkı verilmezken, ülkemiz cehalette ve tembellikte dünya derecesi kazanmışken, kadını da, erkeği de, genci de, bebeği de, din gibi kutsal bir ismin altına saklanan yobaz ve kötü kalpli insanlar arasında hayatta kalmaya çalışırken, Kız çocuklarını küçük yaşta okula değil gerdeğe yollamanın planları yapılırken, Kızı erkeği ayırt edilmeden, çocuklarınıza tecavüz edilir, öldürülür, parçalarına ayrılır, yakılır, gömülürken, Kız ve erkek çocuklarınıza ulaşamadıkları yerde, sokakta yaşayan kedi ve köpekler tecavüz edilerek öldürülürken, uyandığınız her sabah, evinize dönmeyi başardığınız her akşam, nefes alıp verdiğiniz her gün, harcadığınız bütün bir ömür.. Gerçekten yaşıyorum diyebiliyor musunuz? Gerçekten merak ediyorum.. Neler kaybettiğimizi görebiliyor musunuz? Ben 80'lerde doğdum 90'larda büyüdüm.. Okudum, gezdim, sordum, öğrendim.. Belki fakirdi, belki açtı.. Ama insanlar gülümserdi. Mutluydu. Kemal Sunal filmlerindeki gibiydik işte.. Adile Naşit annemizdi. Munir Özkul babamız. İnsanlar aile olmanın değerini bilirdi. Aile olmak önemliydi. Çocukları eğitmek değerliydi.. Din dediğinde akan sular dururdu, en güvendiğimiz mevkiydi. Bir asker şehit oldu diye televizyon kanallarında haber sunan spikerler ağlardı. Okullarda öğretmenlerimiz bilgi kaynağı, aydınlığımızdı. Saygı vardı. Sevgi vardı.. Şimdi akrabalar toplanıp kadına çocuğa tecavüz ediyor. Çocukları eğitmek bi yana, okula göndermek gereksiz görülüyor. Dini bütün dediğinde, kendi inancı için beni dışlar mı, ya da daha kötüsü, beni katleder mi şüphesi doğuyor.. Askerler ölüyor ama kimse onların büyüklüğünü anlamıyor. Okullarda öğretmenlere, adliyelerde savcıya, hakime, hastanelerde doktorlara kimse güvenmiyor. Saygı uzun zamandır yoktu ama artık bu topraklarda sevgi de yok. Siz bu yazının tamamını okuduysanız muhtemelen şu an sizin yüzünüzde gülümseme de yok. Çünkü bunlar gerçekler. Ve artık Türkiye'de gerçekler gülümsetmiyor.. (Siyasi ya da toplumsal yazılar paylaşmak istemiyorum burada. Ama bazen katlanılmaz oluyor. Umarım bir daha yazmak zorunda kalmam. Hayal etmek çok güzel ama bu yazı gibi onlarca yazı yazacağımı çok iyi biliyorum)
tangentwithtanner
discoholicmusic
kianamaiart
baratheonpilled
blakekathryn
vaporwave
origamiaround