[vanuithetdorp]

Carl Cneut

Vorige week, ben ik naar een interessante tentoonstelling geweest.  De Belgische kunstenaar en illustrator Carl Cneut heeft zijn verzameling van illustraties in de Sint-Pietersabdij in Gent gehangen. De tentoonstelling opende op 2 december 2014 tot 10 mei 2015. De illustrator verhuisde zijn atelier naar de abdij. Als je geluk hebt, kan je kijken naar de kunstenaar aan het werk. De tentoonstelling heeft drie delen: ten eerste, is er een kamer met 365 polaroid foto’s van Cneut over een jaar van werk, ten tweede, kom je binnen in kleine kamers met installaties over zijn kindertijd en zijn gedachtes (alsof je in zijn hoofd bent), ten derde loop je binnen in een grote zaal waar al zijn illustraties hangen zijn, Ten laatste kan je zijn atelier zien.

De naam van de tentoonstelling is “In My Head” omdat de kamers er zoals zijn gedachtes uit zien. Het gevoel als je wandelt door de kamers met zijn illustraties en verhalen van zijn kindertijd en zijn werk, is alsof je zijn hersenen kan inkijken. Je mag een audio-guide bestellen en dan hoor je al de verhalen verteld door Wouter Deprez. In de kamers kan je kijk naar zijn tekeningen in een grote afdruk en je kan genieten van de kleine details in zijn beelden.

Mijn favoriet deel van de tentoonstelling was de grote zaal met zijn tekeningen. Hij heeft een heel interessant en schoon werk. Hij gebruikt olieverf maar zijn illustraties zijn heel klein en met veel details. Ik vind die combinatie heel moeilijk om te tekenen maar hij kan heel goed spelen met de kleuren. Hij begint met donkere kleuren en dan zet hij de lichtere kleuren zodat het licht verschijnt. Volgens mij, is deze techniek fantastisch en heel origineel. Zijn concept van perspectief en  volume zijn uitstekend.  

Ik zet hier de link als je meer informatie wil.

http://www.sintpietersabdijgent.be/en/content/carll-cneut-my-head

[vanuithetdorp]

Over Ieper en papavers

Als je loopt door de straten van Ieper, voel je de voetsporen van de oorlog. Dit is mijn ervaring van 2 weken geleden toen ik naar het oorlog museum ging. In het museum liep ik door de grote zaal een beetje bang van de objecten in de tentoonstelling.  Alles was waar, dit is niet zoals een kunst tentoonstelling. Al de objecten, de briefjes, de uniformen behoorden tot iemand. Iemand met een familie, iemand die heel veel pijn en leed gezien moet hebben. Ik schrok en mijn neef zei, “België is een land uitgevonden door de Duitsers en de Engelsen zodat zij hun problemen kunnen oplossen.” Hij lachte en ik glimlachte. Hij is 16 en hij houdt van geschiedenis.  Hij vertelde me alles over de oorlog voordat we bij het museum aankwamen.

Papavers zijn mijn favoriete bloem. Voor mij, de papaver is een van de symbolen van drugs in mijn land. Toch vind ik hen altijd mooi en interessant. Enkele jaren schilderde ik alle soorten papavers. In Ieper, hebben de papavers een anderen betekenis. Het is het symbool van hoop na en grote droefheid. Het is het symbool van de herdenking van de helden.  Ik vond deze ervaringen fantastisch.

Op het kerkhof alles was stil. Mijn neef zweeg voor de eerste keer in de dag. Ik hoorde de auto’s in de snelweg en de koude wind door mijn oren. In de loopgraven word ik een beetje zenuwachtig.  De gedachte van de mensen 4 jaren in de modder, koud en met honger was heel pijnlijk. De grond in Flanders Fields heeft een moeilijke energie. Ik voelde me bang, triest en hoopvol op het zelfde moment. In mijn ogen is dit en sterke ervaring.

In Flanders fields

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row,

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow,

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

Major John McCrae – 1915 - Boezinge

[vanuithetdorp]

Mariabeelden in Antwerpse huizen

Ik heb de Mariabeelden in Antwerpen gekozen omdat ik deze standbeelden heel specifiek vind. Zij zijn heel mooi  en elk huis heeft een verschillende interpretatie, materiaal, grootte en kleuren van Onze Lieve Vrouw.

 Het verhaal van deze mooie details in de stad komt van de tijd van Lange Wapper. De Antwerpenaars hebben ontdekt dat hij bang  van de Mariabeelden was. Met de beelden tegen de muren werd hij uit het centrum gehouden. Meer personen begonnen de Mariabeelden te gebruiken tot hij in de schelde viel en stierf. Nu kan je van deze mooie kunstwerken genieten als je  in de stad wandelt en naar boven kijkt. 

[lauravargasv]

[vanuithetdorp]

Sinte Katarina (Sint Katriena in Arendonkse) Liedje

[vanuithetdorp]

Sinte Katarina

Elke 25ste November is er een viering in mijn dorp: Sinte Katarina. Sinte Katarina is de patrones van de sigaar makers, (ook voor de meisjes die willen trouwen). In dit viering de kinderen maken lampen en wandelen door het dorp. Aan elk huis zingen ze een speciaal liedje en krijgen hier voor snoepjes en wafels. De volwassenen maken de traktaties voor de kinderen klaar. Zij geven de snoepjes aan de kinderen die zingen.

  Vroeger kerfden de kinderen een biet. Zij sneden figuren in de groente en zetten er een kaars in. Toen mijn man een kind was, deed hij een kaars in de biet. Nu maken de kinderen de lampen met papier en de kaarsen zijn elektrisch. De video geeft een impressie van het liedje gezongen door mijn getalenteerde buurjongen, Teun. De tekening toont mijn man toen hij een kind was met zijn biet.

[vanuithetdorp]

De Duitse Bunkers

Er is een bos met een fietspad op de grens van mijn dorp en Holland.  Als ik de knooppunten doe met mijn fiets, vind ik dit vreemde gebouwen. Mijn man zei dat deze waren gebouwd door de Duitsers tijdens de tweede wereldoorlog. De Duitsers hadden hier wapens opgeslagen. Zij plantten bomen boven het dak zodat de vijandelijke vliegtuigen hen niet konden zien vanuit de lucht. 

 Alhoewel zij omgeven zijn door een hek, vond ik een gat en wandelde dichterbij. Er was een rare atmosfeer op die plaats. Ik voelde alsof de plaats zelf mijn aanwezigheid niet wilde. Daarom, heb ik geen foto’s van binnen genomen.  Ik was bang van de donkere geschiedenis daar.

 Dit was mijn  eerste ervaring met en historische plaats van de oorlog in België. Toen ik een kind was, leerde ik van de oorlogen in Europa maar zij waren teksten in boeken. Met de bunkers voelde ik een gebouw met gecomprimeerde  geschiedenis.

  “The poetic image is not an echo of the past. On the contrary: through the brilliance of any image, the distant past resounds with echoes.” 

Gaston Bachelard, The Poetics of Space