saçlarımda merhamet vardı kafamı kazıdım.
DEAR READER
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
tumblr dot com

roma★

ellievsbear
Keni
No title available
Cosmic Funnies
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH

No title available
cherry valley forever
trying on a metaphor
NASA

No title available
YOU ARE THE REASON
Peter Solarz

Love Begins

JBB: An Artblog!
h
Show & Tell
seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye

seen from United States
seen from Malaysia

seen from Italy

seen from United States

seen from Brazil
seen from Germany

seen from New Zealand
seen from United States

seen from United States
seen from Estonia
seen from Canada
seen from Argentina
@vasiyetimdirr
saçlarımda merhamet vardı kafamı kazıdım.
asıl korkunç olan ne biliyor musun bazen bütün yaralarımı hak ettiğimi düşünüyorum.
Kırık omurgamla dik duramadım. Paslı bedenimi gömmeden kurtulamadım. Zihnimdeki doluluğu raflara sığdıramadım. Bileklerimin kanlandığı mevsimleri yara bantlarıyla atlatamadım. Gönlüm infilak ederken bunu engelleyemedim. Çürümüş ruhuma çözüm bulamadım. Kendimle savaşım sona erdi. Üzgünüm, mağlup ayrıldım.
Çok dayanırım, savaşırım. Öyle çok savaşırım ki vazgeçemeyeceğime inanırsınız. Ama bir gün gelir karşıma otursanız, ağlasanız, bağırıp çağırsanız duymam. Kahve uzatsanız görmem, kalkıp çarpsam yanmam, acınızı bile duymam. Ben komple silerim, kafamdan yeryüzünden gözümün önünden silerim.
sartre, bulantı'da: “iki kent arasındayım, biri bilmiyor beni, öteki artık tanımıyor.” diyordu. ait olamamak da tam olarak burada başlıyor.
“meyve çaylarına, sokak hayvanlarının bakışlarındaki masumluğa, bir kuşun öpülmek için eğdiği boynuna, begonyalara inanırım ama insana inanmam.”
Kendim olmaya karar verdim. İyi de, kendim kimdi..? Nasıl biriydi ?
Ecinniler, Fyodor Dostoyevski
Samuel Beckett au verre de vin, 1969 by Avigdor Arikha
"dünya ne ise oydu, ben de ne isem oydum. uyuşamadık, hepsi bu."
zilif, oruç aruoba
soundcloudda neden siir okumuyorsun uzun suredir :(
kendimi o psikolojide hissetmiyorum bir süredir ama ilerde atabilirim tekrar bir şeyler çünkü anlatacaklarım bitmedi daha
giriyor musun hala buraya?
arada
sanki burası nilgün’ün balkonu. her an bir umut atlayacak, sonsuzluğa kavuşacak.