What turns you on?
Attention
respect
Intelligence
empathy
Humor
Appreciation
Texting back
honesty.
Effort.

Origami Around
Cosmic Funnies

Janaina Medeiros
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
No title available
Keni
Mike Driver

@theartofmadeline
NASA
Monterey Bay Aquarium
we're not kids anymore.
Show & Tell
i don't do bad sauce passes

#extradirty

祝日 / Permanent Vacation
ojovivo
No title available
Claire Keane
Game of Thrones Daily
he wasn't even looking at me and he found me
seen from United States

seen from United States
seen from Singapore

seen from United Kingdom
seen from Czechia

seen from Malaysia

seen from United States

seen from Saudi Arabia
seen from France

seen from South Korea
seen from United States

seen from Malaysia

seen from Singapore
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from Germany
seen from United States

seen from Türkiye
seen from United Kingdom
@vavulwniaa
What turns you on?
Attention
respect
Intelligence
empathy
Humor
Appreciation
Texting back
honesty.
Effort.
Ασε τις μαλακίες
που γράφω εδώ μέσα.
Με τσάκισες.
Και δεν υπάρχει
τίποτα ποιητικό σ ‘αυτό.
Λέει μαύρισε η ψυχή σου, το βλέπω στα μάτια σου
της λέω είμαι καλά,
λέει μάζεψε τα κομμάτια σου.
ΤΖΑΜΑΛ ft. Nick Pros Ένα ποτήρι αδιαφορίας
Το πως έφυγε από τη ζωή σου , λέει πολλά για το τι άνθρωπος είναι.
Εξαφανίστηκε
Marguerite Duras, Hiroshima Mon Amour (tr. by Richard Seaver), 1959
Ναι αλλά μην μου θυμίζετε οτι είμαι μόνη
“It’s all messy: the hair, the bed, the words, the heart. Life.”
Afto tha to lew ston eafto mou kathe mera mpas kai
this is my new favourite thing in the world
“Το απωθημένο φυγείν αδύνατον “
Τα απωθημένα είναι σαν τις κατσαρίδες. Πρέπει να τα εξοντώσεις, ακριβώς τη στιγμή που θα τα υποψιαστείς.
Κυρίως γιατί έχουν χάρισμα μεγάλο. Χάρισμα, που ίσως γίνει ο εφιάλτης σου, αν δεν το προλάβεις.
Κρύβονται και ενώ νομίζεις ότι έχεις γλιτώσει από δαύτα, επιστρέφουν δριμύτερα. Για αυτό σου λέω, εξαφάνισέ τα απ’ την αρχή και χωρίς περιστροφές.
Το απωθημένο, είναι η τύψη προς τον εαυτό μας. Ή έστω, αυτή που θα ‘πρεπε να έχουμε. Στον εαυτό μας, που ξεχνάμε πως είναι ο καλύτερος φίλος και πολλές φορές υποτιμάμε περισσότερο από τον καθένα. Το απωθημένο είναι η φυσική ορμή, που για κάποιο λόγο δειλιάσαμε και δεν ακολουθήσαμε. Έχει όμως φωνή επίμονη και τσιριχτή.
Πόσες φορές θα κολλήσεις στ’ αυτιά τις παλάμες;
Πριν λίγες μέρες, ένα μεσημέρι, έπινα καφέ σε ενα παρκάκι. Μόνος και αφηρημένος χαζολογούσα στο λάπτοπ, όταν με αιφνιδίασε μια φωνή.
- Τι γράφεις;
Απέναντί μου ένας ηλικιωμένος, πάνω από τα ογδόντα, στέκεται χαμογελαστός και περιμένει την απάντησή μου. Αιφνιδιάστηκα. Είναι με βεβαιότητα, η πιο ευγενική φυσιογνωμία που έχω συναντήσει ως σήμερα. Μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα ν’ απαντήσω. Μέσα από τις ρυτίδες του, διέκρινα λεβεντιά. Σχεδόν φαντάστηκα, πώς θα έδειχνε στα νιάτα του. Ακόμη και τώρα όμως, στεκόταν ευθυτενής, κοτσονάτος, καλοντυμένος και μύριζε λεμόνι. Αναγνώρισα την κολώνια, μου θύμισε τον παππού μου και εκεί χαμογέλασα.
- Δεν γράφω κάτι. Σκόρπιες σημειώσεις.
- Να σου πω εγω μια ιστορία να γράψεις; Θες;
Παρήγγειλε έναν ελληνικό διπλό και μερακλίδικο, μου τσίμπησε ένα τσιγάρο και μου ‘ριξε τη διαταγή. “Ξεκίνα να γράφεις!”, μου λέει..
Ο Λάμπρος απ’ τη Σπάρτη, γεννημένος το 1931 στην Αθήνα και μεγαλωμένος σε αυτήν ως τα εικοσιπέντε του. Λίγο μετά βρέθηκε στη Γερμανία, να πλένει πιάτα για να κυνηγήσει το μεροκάματο. Ξανθόπουλος η ιστορία μέχρι εκεί και μασούσα αδιάφορα μια τσίχλα, ωσότου να μπει και το αίσθημα στη μέση.
Η Φρίντα, 19 χρονών τότε, ήταν η κόρη του ιδιοκτήτη.
Γυρόφερνε στα πόδια του Λάμπρου, τον βοηθούσε να μάθει Γερμανικά και εκείνος το αντάλλασε με τάβλι. Ένα βράδυ, μετά από πολλά βράδια εντατικών μαθημάτων, βρίσκονται στην υπόγεια αποθήκη του εστιατορίου, να κρατάει ο ένας κλειστό το στόμα του άλλου, γιατί στον επάνω όροφο κάποιοι απολάμβαναν ακόμη το σνίτσελ τους.
Στην Αθήνα υπήρχε άλλη μια δεκαεννιάχρονη, που περίμενε πώς και πώς να λάβει γράμμα. Στηνόταν στις ουρές του ταχυδρομείου, όποτε ερχόταν σακούλα από Γερμανία. Ή που έφευγε με σκυφτό το κεφάλι ή που έβγαζε τα παπούτσια της και χόρευε στο δρόμο. Η Ελένη. Η αρραβωνιαστικιά του Λάμπρου.
Καθώς προχωρούσε η αφήγηση ήλπιζα σε ανατροπή, αλλά το σενάριο δεν μου ‘κανε τη χάρη.
Ένα χρόνο μετά και ενώ ο έρωτας με τη Φρίντα βαστάει καλά ακόμα στα υπόγεια, ο Λάμπρος επιστρέφει για λίγες βδομάδες στην Ελλάδα. Παντρεύεται την Ελένη, μπαίνουν μαζί στο πρώτο αεροπλάνο και γυρνάει στο Βερολίνο.
Η θέση του στο μαγαζί δεν τον περιμένει πια. Ούτε η Φρίντα. Ο πατέρας της, τον διώχνει κακήν κακώς από το εστιατόριο και για είκοσι χρόνια δεν έχει κανένα νέο της.
- Είκοσι χρόνια, δεν πέρασε ένα βράδυ που να μην την σκέφτηκα. Ούτε ένα, με πιστεύεις;
Ήθελα να τον πιστέψω, αλλά τι να του εξηγήσω τώρα; Για τους σημερινούς Λάμπρους εκεί έξω; Κατάπια την τσίχλα μου, ψιθύρισα ένα “ναι” και του ‘κανα νεύμα να συνεχίσει.
“…Το αγάπησα το Λενιώ. Πολύ το αγάπησα. Δυο κόρες μου ‘κανε. . Η ζωή μου είναι αυτά τα κορίτσια. Μόνο για αυτά δεν μετανιώνω”.
Καταστάσεις συγκινησιακά φορτισμένες, είμαι ανίκανος να διαχειριστώ. Ή που θα βάλω τα γέλια για να πάψει η αμηχανία ή που θα φύγω για να βάλω τα κλάματα. Ο παππούς όμως απέναντι, δεν έδειχνε διατεθειμένος να σταματήσει, ανεξάρτητα από το τι θα έκανα εγώ.
Κοίταξα γύρω μου.
Είχαν μαζευτεί πέντε-έξι φοιτητές, αγόρια και κορίτσια με τσιγάρα στα χέρια, να κρέμονται απ’ τα χείλη του. Άνθρωποι νέοι, που θα ‘λεγες ή που δεν το αντέχουν το μελό ή που το ‘χουν μπουχτήσει απ’ το “Πάμε πακέτο”. Όμως όχι. Πόσο πιο ωραίες είναι οι ιστορίες όταν δεν μεσολαβεί ένα γυαλί.
Πόσο πιο ωραίοι είναι οι άνθρωποι που δε θεωρούν την έκθεση, αδυναμία. Αφαιρέθηκα καθώς τα σκεφτόμουν αυτά και με ξύπνησε απότομα.
-Ε, μικρε! Με ακούς;
Είκοσι χρόνια είχε να τη δει, να ακούσει ή να μάθει νέα της.
“…Την έψαχνα για καιρό. Είχα στηθεί άπειρα βράδια έξω από το εστιατόριο. Δεν την συνάντησα όμως.
Λίγο καιρό μετά το πούλησαν, μετακόμισαν κιόλας, έχασα τα ίχνη της.
Η ζωή με την Ελένη, ήταν γλυκιά και ήσυχη.
Μου μαγείρευε, μου έραβε τα πουκάμισα, με αγκάλιαζε στον ύπνο της. Με αγαπούσε.
Δεν τσακωθήκαμε ποτέ. Λέξη άσχημη δεν μου είπε, χέρι στο τραπέζι δεν χτύπησα. Την αγκάλιαζα και εγώ. Αλλά ήταν σα να αγκαλιάζω την αδελφή μου.
Μετά από είκοσι χρόνια, γυρίσαμε Ελλάδα.
Τα κορίτσια είχαν μεγαλώσει, ήθελα να μάθουν τον τόπο τους. Τότε ζούσαμε στο Φάληρο. Μου τηλεφώνησαν μια μέρα από την αστυνομία. Κάποιος με έψαχνε.
Ήταν η Φρίντα. Όμορφη όπως τότε. Ίδια με τότε.
Δεν παντρεύτηκε ποτέ και είπε ότι δεν με ξέχασε. Περίμενε είκοσι χρόνια να μεγαλώσουν οι κόρες μου, να μη διαλυθεί η οικογένεια και πονέσουν τα παιδιά. Ήρθε για να μείνει ή να με πάρει μαζί της. Είπε ότι εγώ θα το διάλεγα, αρκεί να είμαστε μαζί”.
Σιωπή στο ακροατήριο. Δυό από τις φοιτήτριες στο παρκάκι απέναντί μου, έχουν βουρκώσει.
Τα αγόρια της παρέας με το βλέμμα στο πλακάκι και εγώ κολλημένη στο στόμα του Λάμπρου.
- Τι με κοιτάτε; Δεν πήγα. Είπα όχι ο δειλός. Αν είχα πει ναι, μαζί σας θα ήμουν τώρα;
Βγάζει από την τσέπη του πουκαμίσου του δέκα ευρώ, τα ακουμπάει στο τραπέζι και σηκώνεται από την καρέκλα.
Τον ρώτησα.
- Και μετά τίποτα; Τι να γράψω για τέλος;
- Τέλος; Ποιο τέλος; Μακάρι να υπήρχε τέλος…Γράψε ότι αν ακολουθήσεις το μεράκι σου, κάποιοι ίσως πικραθούν, κάποιοι ίσως θυμώσουν, κάποιοι ίσως σε κάνουν πέρα. Κάποιοι από αυτόυς θα σε συγχωρέσουν. Κάποιοι άλλοι όχι. Για κάποιους θα είσαι πάντα τσόγλανος, κακότροπος και παρτάκιας. Αλλά δεν είσαι, έτσι κι αλλιώς; Αν όμως δεν το ακολουθήσεις, εσύ θα σε συγχωρέσεις; Τότε τι θα ‘σαι; Βρες την απάντηση και άλλαξέ το, όσο δεν είναι αργά.
“Μαλάκας θα ‘σαι”, απάντησε ένας απ’ τους φοιτητές και γνέψαμε καταφατικά οι υπόλοιποι.
@kai-twra-ti-mwro-mou μαλακα μου
Αξίζει να διαβαστεί
Ολες μου οι τρίχες εχουν σηκωθεί !
Αυτός το ποστ εκτός από κλάμα μου έδωσε και δύναμη.
@baby-moy Και εγώ τωρα τι κάνω;
@angeladelheaven @tzeladanai @sta8is-bilias απλα Διαβάστε…
Μην αφήσετε αυτό το κείμενο να χαθεί εδώ μέσα. Απλά μη..
Ότι καλύτερο έχω διαβάσει μεχρι σήμερα.
@fruliteforlife @apopse-xasame-ki-oi-duo @avmv @bitchinessalloverme De kserw ti tha kanete auto tha to gamhsete sta reblog kai tha to niwsete sth petsa sas.
Γυναίκα απωθημένο εναντίον γυναίκας διαμάντι.Η λύση ήταν στον λιγότερο πόνο. Μπράβο παππού.
μλκες. διαβάστε το. γαμηστε το στα reblog. μην αφήσετε ελληνικό ματι να μη το δει.
Σε εμένα, από εμένα, για εμένα.
Μου πήρε περίπου 50 ημέρες να φτάσω εδώ και είμαι περήφανη για εμένα. Έλα να μάθεις το γιατί και να χαμογελάσουμε μαζί.
Σήμερα το πρωί σηκώθηκα και για πρώτη φορά ήμουν ένας καινούργιος εαυτός μου. Μία εκδοχή που δεν έχω ξαναγνωρίσει και αυτό από μόνο του είναι θαυμάσιο. Ανακάλυψα μια νέα εκδοχή του εαυτού μου 100% απαλλαγμένη από τα σπασμένα κομμάτια μου. Δεν είναι και λίγο φίλε μου, ενθουσιάσου μαζί μου. Μου πήρε 12 λογοτεχνικά βιβλία, έχασα 6 κιλά και έπριξα γνωστούς και φίλους. Όμως πένθησα και πένθησα όπως άξιζε σε αυτό που ένιωθα.
Σήμερα ξύπνησα και δεν αναρωτήθηκα ΌΛΑ αυτά τα γιατί. Άφησα πίσω μου τον “κακόμοιρο εαυτό” μου. Δεν ένιωσα τύψεις και ούτε σκέφτηκα τι πήγε λάθος. Σήμερα αποδέχθηκα όλα τα σενάρια της απουσίας σου και συμφιλιώθηκα με όλα ακόμη και με το γεγονός ότι έχω αντικατασταθεί ήδη. Και η αλήθεια είναι πως δεν πόνεσα. Όχι επειδή δεν ένιωσα, αλλά επειδή δεν υπάρχει κάτι που να με κάνει να νιώθω ότι σχετίζομαι με εσένα. Οι καλές στιγμές μου θυμίζουν κάτι σαν ένα μακρινό όνειρο. Ξεχασμένες και ασήμαντες. Θα μπορούσες να μην ήσουν καν εσύ. Και εκεί κατάλαβα ότι δεν ήσουν. Ήμουν εγώ και όλη η αγάπη και αφοσίωση μου με την οποία σε περιέβαλα. Ήταν η δική μου επιθυμία να χαίρομαι με τις πιο φωτεινές στιγμές σου για να ικανοποιώ την δική μου ανάγκη για αγάπη. Έψαχνα απεγμωσμένα τρυφερότητα σε εσένα για να νιώσω ότι πιάνει τόπο η δική μου. Και ήταν λάθος μου. Και έκανα λάθη. Και σε αδίκησα πολλές φορές. Και δεν ήμουν τέλεια. Γιατί ούτε εσύ ήσουν πραγματικά τέλειος για εμένα. Τέλεια ήταν η εικόνα που εγώ σου δημιούργησα. Μια εικόνα ενός ανθρώπου που δεν θα μου φερόταν ποτέ όπως μου φέρθηκες εσύ. Και έτσι επιβεβαιώθηκα για τον συλλογισμό μου.
Σήμερα λοιπόν ένιωσα εντάξει με την ιδέα του να μην σου είμαι τίποτα και ίσως αυτό να είναι μια σκέψη που με τρόμαξε. Τα πράγματα που κάποτε συνδέονταν με εσένα, σήμερα δεν έχουν καν πρόσημο. Και το πιο φοβιστικό απ’ όλα, το όνομα σου δεν με γέμιζε με χαρά αλλά ούτε με άδειαζε. Ήταν απλά ένα όνομα, ένα οποιοδήποτε όνομα. Ένα όνομα που δεν κουβάλαγε την ευτυχία μου μέσα του.
Για να το πετύχω αυτό πρώτα συγχώρεσα. Πρώτα εσένα και με μεγάλη δυσκολία εμένα. Έχεις απέναντι σου έναν άνθρωπο που κλίθηκε να σηκώσει μόνος του, γιατί αυτό είχε πιστέψει, όλο το βάρος της καταστροφής της σχέσης του. Και το σήκωσα. Και κάποιο τμήμα του βάρους το πέταξα γιατί δεν ήταν δικό μου και το υπόλοιπο το κράτησα για να μάθω από αυτό.
Και σε διαβεβαιώ φίλε μου όλο αυτό δεν ήταν εύκολο. Έχτισα όμως έναν καινούργιο κόσμο να υπάρχω. Εδώ, δεν υπάρχει τίποτα που να έχει πληγωθεί από εσένα. Και είναι βάλσαμο ψυχής. Έχει ηρεμία, έχει διαύγεια. Έχει ατελείωτη αγάπη και έχει και έναν χάρτη. Ο χάρτης αυτός θα μου δείξει ποιον άνθρωπο πρέπει να έχω δίπλα μου στο μέλλον. Σ’ ευχαριστώ γι’αυτό το δώρο. Αυτόν τον εαυτό μου δεν τον ξέρεις πιά.
Θέλω πριν τελειώσω με αυτές τισ σκέψεις να σου ψυθιρίσω κάτι τελευταίο. Θέλω να σου πω δύο ευχαριστώ. Το ένα γιατί με έκανες να νιώσω. Μαζί σου ένιωσα χαρά, θλίψη, ευτυχία,πόνο, θυμό. Όμως ένιωσα κάτι. Ένιωσα ζωντανή μαζί σου και ήταν πανέμορφο. Και ένα ακόμη ευχαριστώ γιατί με την απουσία σου έμαθα να νιώθω ζωντανή μαζί μου και ήταν ακόμη πιο όμορφο.
Το παρόν και το μέλλον μου σε ευχαριστούμε για το ωραίο παρελθόν και σε αφήνουμε ακριβώς εκεί, γιατί πρέπει να συνεχίζουμε να χτίζουμε το μέλλον. Και φυσικά θα είναι ωραίο και φυσικά θα είναι γεμάτο φως αφού ξεπέρασε το ατελείωτο σκοτάδι. Ελπίζω να σου έδωσα κάποια στιγμή μια στάλα, έστω μια ηλιαχτίδα από το φως που είχα και έχω μέσα μου.
και τώρα χαμογέλασε φίλε μου, εαυτέ μου, γιατί τα καταφέραμε. Ο χαμένος τελικά όντως τα παίρνει όλα.
Α.Π
Facebook, Instagram and Whatsapp being down for, like, the 4th time this year, while this hellsite keeps running jerkily but inexorably since the start of time
You can't break what's already broken
“You will burn and you will burn out; you will be healed and come back again.”
— Fyodor Dostoyevsky
distance is my new response. I don’t return bad energy, I remove myself
2 sexy 4 this negativity.
Not giving a fuck is so good for your mental health
mwah