In het middelbaar was ik een zeer onzeker meisje. Ik durfde niet veel. Vanaf de derde graad was mijn onzekerheid al met grote mate verminderd, maar de durf was er nog niet echt. Ik durfde niet voor een groep spreken, zelfs niet voor mijn klas. In het 6e middelbaar moest ik deze angst overwinnen...
We hadden heel het jaar besteed aan een ondernemingsspel ‘Ecoman’. We moesten elektrische motors van BMW op de markt brengen met alles erop en eraan: marketingplan, financieel plan, de logistiek die erachter zit, personeelsbeleid, ... Na dit spel moesten we onze belevenissen in 3 verschillende talen (Nederlands, Frans en Engels) toelichten. Daar stond ik weer... Presenteren voor een groep... Wat deze opdracht nog verschrikkelijker maakte, was dat ze werd gebracht in de Ekerse Theaterzaal, een zaal waar toch wel 200 mensen kunnen zitten. En jazeker, deze zaal zat vol. Leerkrachten, ouders, vrienden, vriendinnen en leerlingen uit andere klassen kwamen naar onze presentatie luisteren. De zenuwen gierden door mijn lijf. Wat als ik faal voor al die mensen? Wat als ik mijn tekst vergeet? Wat als ik iets fout zeg? Je kan zeker zeggen dat de spanning hoog zat, zeker omdat deze presentatie het belangrijkste onderdeel van mijn 6e middelbaar was. Er was geen weg terug. Ik moest de presentatie doen. Toen ik begon te spreken kwamen er wel wat kriebels in mijn keel, maar ik dacht “Meer dan de helft van deze mensen kent mij niet? Dus wat maakt het uit?” Vanaf die moment was mijn deel van de presentatie TOP verlopen. Sindsdien is ook mijn “angst” om voor een grote groep te spreken zo goed als verdwenen. Ik kan nu ook wel stress hebben voor een presentatie, maar deze stress verdwijnt vanaf de moment ik begin te spreken. Over crossing boarders gesproken...
Er bestaan geen foto’s van het interieur van de Ekerse Theaterzaal, maar deze zaal lijkt er sprekend op!
areudirty
titsay
stormborns
2087
theartofmadeline
snowghoul
izzy806
jacobvanloon
romaincrisis