
Product Placement
Not today Justin

Andulka

祝日 / Permanent Vacation
wallacepolsom

No title available

JBB: An Artblog!

JVL

pixel skylines
Keni

ellievsbear

Love Begins

@theartofmadeline
will byers stan first human second
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
taylor price
Monterey Bay Aquarium
Claire Keane
YOU ARE THE REASON
tumblr dot com
seen from Germany
seen from Germany
seen from Ukraine
seen from Malaysia

seen from United States
seen from United States

seen from Türkiye

seen from United States
seen from Saudi Arabia
seen from Philippines
seen from United States

seen from United States
seen from Russia
seen from Indonesia

seen from United Kingdom
seen from Singapore
seen from Germany
seen from Singapore
seen from Colombia

seen from United States
@vebenyanlizzz
Bitti sanıyorum, her şeyi içimde hallettim ve konu benim için kapandı sanıyorum. Alıştığımı sanıyorum ama birden öyle bir şey oluyor ki bütün yaralarımın kabuklarını söküp atıyor. İyileşmeye yüz tutmuş bütün yaralarımı tekrar kanatıyor. O yüzden asla iyileşemiyorum çünkü durmadan sürekli kan kaybediyorum...
Kimse beni dinlemek istemiyor. Dinlemeye çalışan da yok. Dinleyen biri olursa da anlamaz zaten...
Bu günlerde yine şarkılara sığınır oldum...
En sevdiğim...
Boş ver be, dönmesin...
Boş ver be, sevmesin...
Boş ver be, görmesin...
Bu aşk bana yeter...
Kaç gündür ner'desin?
Benden çok öndesin...
Dur, gitme ne olur, geri döner misin?
Evet anne odam dağınık ama kafamın içi kadar değil...
Kitaplarıma dokunmamalarını söylememe rağmen yerlerini değiştirdikleri için sinirlendim. Konu kitaplarım değil...
Ben herkesi hatırlarım ama hatırlamaz kimse beni...
Keşke ölsem...
Neden beni sevmek herkes için sorun ki...
Bütün Ekim boyunca sessizdim...Çünkü Ekim benim aptallığım...Gördüm ama sanki kendime zarar vermek ister gibi hiçbir şey yapmadan kaldığım yerden devam ettim. Haftalar, aylar geçti her şey gözümün önünde yaşandı. Bense bile bile kabul etmedim hiçbirini. İçimdeki o ufacık umut kırıntısı 'belki bu sefer mutlu olursun' dedi ama unuttuğum bir şey vardı. Mutluluk bana haramdı...Çünkü hayatımda içten bir şekilde hissettiğim ve 'çok mutluyum' dediğim bir an bile olmadı. Belki bir sürü Ekim gelip geçer ve ben her şeyi unuturum ancak koridorlarda hüngür hüngür ağlayarak gezdiğim anları unutmam...Yaşadığım şoku, üzüntüyü, sürekli dalıp gitmelerimi ve hissettiğim o sonsuz acıyı unutmam...
Kafam o kadar dolu ki ne yapıp yapmayacağımı bile aklımda tutuyorum...
Çok düşünüyorum...Çok düşünüyorum...Kafamı patlatasım var...
Söndürün kalbimi yaşamam için...
Mutluyken ölüyorum rahat için...
Umursamazım sanıyorlar...Hiçbir şey umurumda değil sanıyorlar...Amma bana karşı söylenen her şeyin aylarca belki de yıllarca kafamın içinde dolaştığını bilmiyorlar...