It's fine @veraalie - Tumblr Blog

the-girl-who-want-to-die

Nie sądziłam, że można czuć tak wiele, a zarazem nie czuć nic

cytaatyzksiazek

“Gdy się człowiek porządnie i długo wypłacze, na ogół robi mu się lepiej, nawet jeśli okoliczności się nie zmieniły.”

—

brakmi

dziurywniebie

“Trzeba żyć tak, żeby nie mieć czasu na przeglądanie Facebooka.”

—

zbyt-grzeczna

∞

bled

kompletnie-zniszczona-deactivat

“Boję się,że wszystkim wyjdzie życie,a mi nie.”

—

myslimy-cytatami

Silny człowiek nigdy nie ma za sobą łatwej przeszłości .

zbyt-grzeczna

∞

pracownia-dobrych-mysli

“Skoro ty jesteś dziwna i ja jestem dziwny, to się wspaniale składa, razem zadziwmy świat.”

— Różycki

zbyt-grzeczna

∞

bezciebienieistnieje

veraalie

tęsknoty

podejrzliwosc-deactivated201912

niemily

psychic-ugly-fat

wzruszenia

“Studiuję w Warszawie i dojazd do miasteczka rodzinnego zajmuje mi około 4-5 godzin. Tego dnia było strasznie gorąco i duszno. Ja, biegiem z ostatniego egzaminu z wielką walizką, która ważyła połowę mniej niż ja, chciałam zdążyć na jedyny pociąg, dzięki któremu mogłabym być w domu o w miarę normalnej porze. Żadnych korków na mieście, na Wschodnim też mało osób. Byłam jakieś 20 może 15 minut przed czasem i o dziwo, pociąg już czekał. Konduktor pomógł mi z walizką i szukałam swojego przedziału. Koło okna siedział pan. Wtedy 23 letni student jednej z warszawskich uczelni. Przystojny. Ale nie mój typ mężczyzny. Zawsze miałam słabość do blondynów, a tu brunet z krwi i kości. Skóra biała niczym marmur, a ciało rzeźbione przez samego Michała Anioła. Piękne gęste brwi i długie ciemne rzęsy wokół szarych oczu. Więc po szybkim przeanalizowaniu jego wyglądu weszłam do przedziału. Zaczęłam siłować się z walizką, aby nie wyjść na jakieś chucherko, co to sobie rady dać nie może. Ale po tym jak się zatoczyłam pod ciężarem walizki usłyszałam: “daj pomogę”. Cóż… Złapał za walizkę, którą też trzymałam i poczułam jak stanął za mną i pomógł mi z tą walizką. Podziękowałam usiadłam na miejscu - siedziałam naprzeciwko, ale w środku, a nie od okna. Posiedzieliśmy chwilkę, pociąg rusza. O dziwo na Centralnym nikt się nie dosiadł. Wyciągnęłam książkę o jakże dorosłym tytule i treści “Mały Książę”. No i się chłopak rozochocił. Trochę wyśmiał mój wybór, ale zaczęłam argumentować dlaczego po tylu latach od szkoły nadal ją czytam, potem rozmawialiśmy o innych książkach, a potem już na inne tematy. Podróż zleciała mi bardzo szybko (raz byłam w toalecie) i niestety musiałam wysiadać, a on jechał dalej. Prawie płakałam wysiadając z pociągu, bo głupia nie wzięłam ani numeru telefonu, znałam tylko imię. W domu chciałam skończyć lekturę i otworzyłam na stronie 28 z zakładką. A tam podkreślona jedna linijka “Zrób mi tę przyjemność: uwielbiaj mnie mimo wszystko.” i dopisane 9 cyfr. Jesteśmy ze sobą już 3 lata.”

— Anonimowe Wyznanie