… “kafam karmaşa içinde, tepinmelerinden toz duman olmuş heryer, göz gözü görmüyor. “susun, durun!” diyorum yok dinleyen… söz dinletemiyorum, çaresizce bir kenarda sakinleşmelerini bekliyorum…endişeliyim, durduklarında geri kalan pislik ve dağınıklığın içinde kaybolmaktan korkuyorum. Üstesinden gelebileceğimden emin değilim. Gözlerimi, kulaklarımı kapatmaya karar veriyorum, çömeliyorum kuytuda. Görmezsem, duymazsam biliyorum görünmem ve duyulmam. Biraz rahatlıyorum sanki, o an için en mükemmel seçimi yaptığıma inanıyorum…”


















