Promises. @vickyh98-blog - Tumblr Blog

Świata nie mierzy się oczyma, ani rękoma.

Świat mierzy się duszą i umysłem.

Coś jak tożsamość.

Kim jestem?

Jestem zimnym wiatrem, który złowieszczo dmie między drzewami

Wiatrem, który przeszywa Cię w zimowy wieczór

Wiatrem, który biega wolno pod niebami

Kim jestem?

Jestem słońcem, które tak delikatnie pieści Twoją skórę

Słońcem, które przynosi nadzieję

Słońcem, które płonie za murem.

Kim jestem?

Jestem przekleństwem, które spadło na naród

Winą Adama i pokaraniem

Godności odebraniem.

Kim jestem?

Jestem Twym cieniem

Idącym wciąż za Tobą krok za krokiem

Twoim stałym uciśnieniem.

Kim jestem?

Jestem senną marą, którą przeganiasz

Do najczarniejszych odmętów umysłu

Koszmarem minionej nocy

Jestem tym, czego się obawiasz.

Kim jestem?

Jestem wolnością ofiarowaną nam z góry

Wewnętrznym spokojem i zadumą

Pewnością, że nasze mury nie runą.

Kim jestem?

Jestem muzyką, słodkim dźwiękiem, który dotyka zmysłów Kojącą nutą

Łącznikiem umysłów.

Kim jestem?

Jestem tą, którą mnie Ojciec stworzył.

Pan Czas

Niech pan wejdzie.

Deszcz i morko, szlag niech to trafi!

Ależ nalegam, pan wejdzie.

Pan usiądzie.

Pan odpocznie.

Herbaty z rumem, czy wina?

Proszę pana, nalegam.

A ciasta jakiego?

Albo i ciepłego?

Suchą koszulę dam.

I płaszcz wysuszę.

Och, ma pan walizkę.

Co pan w niej trzyma?

Skąd tak wielki bagaż?

Spieszy się pan?

Czemu pan biegnie?

Dlaczego pan ucieka?

***

I zatrzymał się w końcu stojąc przede mną

I zaświeciły jego oczy nienaturalną bielą

Wyciągnął ku mnie walizkę wielką

By życia zasmakować od nowa.

Jestem Julią mam lat 23 dotknęłam kiedyś miłości miała smak gorzki jak filiżanka ciemnej kawy wzmogła rytm serca rozdrażniła mój żywy organizm rozkołysała zmysły odeszła Jestem Julią na wysokim balkonie zawisła krzyczę wróć wołam wróć plamię przygryzione wargi barwą krwi nie wróciła Jestem Julią mam lat tysiąc żyję -

Jeden z moich ukochanych wierszy.

Dziękuję CI Julio. Dziękuję.

Country,spring and Family :)

niech to sie skończy...

to uczucie, kiedy próbujesz wyciągnąć drugą osobę z takiego samego stanu, w jakim się znajdujesz...

Nadziejo.

Nadziejo, Gdzie jesteś? Nie miałaś tu trwać? O Nadziejo. Czyż nie miałaś tuż obok mnie stać? Och słodka Nadziejo. Czemu jesteś taka olbrzymia? Zostań tu. Nie odchodź. Nie rozdzieraj mnie. Nie oślepiaj moich oczy. Nie związuj mych rąk. Nie zakrywaj mi ust. A może to nie Ty? Może znalazłam zła drogę? Drogę, na której spod mych nóg Ucieka mi grunt. Gdzie teraz jestem? Czuję pustkę,a samotność mnie pochłania. A może ja już Jestem ślepcem,a oni, Są tu? Nienamacalni. A może zawładną mną strach i wszystko już znikło. Lecz kim jestem ja? A może Oni już są tu. Obok. Nienamacalni A realni. W moim własnym Cichym umyśle.