Hatırlamaktan öte oluyor bazı şeyler benim için. Neler olduğunu anımsamaktan ziyade, geceleri yüksek bir yerden düştüğümü gördüğüm rüyalardaki gibi içine düşmeye benziyor olayların. Sanki bir vakumla zihnimden o anın dışında ne varsa çekiliyor ve içinde sıkışıp kalıyorum.
Ankara’nın çoğu semtinden geçmişimdir. Hani bu sonunu düşünmeden çıkılan yürüyüşler vardır. Aslında kaybolmaktır dilenen, ama avcunuzun içi gibi bildiğiniz ve artık kendi içinizde dolanıyormuşssunuz hissini veren yerlerde bu imkansızdır. Benim gibi fil hafızalı birisi için de bu yerler çok kere izlenmiş bir filmin içinde bulmak gibidir kendini artık.
2011 yılında kardan şehrin felç olduğu, ulaşımın durduğu bir akşam Hoşdere’ye yürüdüm. Kadınlar günüydü. Bir gece sarhoş halde arkadaşlarımın yanından ayrılıp Kurtuluş’a gittim. Sadece konuşmak için gittiğim bir evden, polis tarafından haneye tecavüz gerekçesiyle çıkarıldım. Yerini asla tam anımsayamadığım bir yerde, evime gitmek istediğim için arabaların vızır vızır geçtiği bir caddede dayak yedim. Adamı tanımıyordum, insanlar ‘’sevgili kavgasına’’ karışmak istememişti. Lise 3′deyken Hacettepe’de bir Duman konserine gittim. Bira, deri ceket, parfüm kokusu. Bazı zamanları kokularla anımsamak bana özgü değildir ya? Parkın birinde içtiğimiz ucuz vodka ile sarhoş olup düşmüş, çimenlerde yuvarlandıktan sonra dikenli tellere dolanmıştım. Canım 2 gün sonra acımaya başladı. Eski Nedjima’nın alt katından bilmem kaç kez atıldım. Sekans’ta her cuma makarna bira yaptığım, çok mutlu bir 4 5 ayım oldu. Bir kadın, mor çiçeklerle karşıladı beni Dost’un önünde. Bir muayenehanede çocukluğumu bıraktım bir yaz günü. 5 6 arkadaş Seğmenler’de sabahladık. Gündüzünde polisten biber gazı yedik, gecesinde bağıra bağıra türkü söyledik. Doğduğum Samur sokaktan buralara kadar her şey olduğu gibi gözümün önünde. 25 yaşındayım, ancak kitabımın geçmiş sayfalarına gittikçe hepsini yeniden hissediyorum. Hiç büyümedim gibi, hiç geçmişi bırakamadım gibi. Kana kana ağlayabildiğim zamanlarımı özlüyorum. Şimdi gözyaşı dökebildiğim zamanlara şükreder oldum.
Hastalık belki. Bütün bunlara haddinden fazla anlam yüklüyorum belki ama zihnime mani olamıyorum. Dehşete düşürüyor bazen beni, çünkü şimdiye dönemeyecekmiş gibi hissediyorum. Şu an olduğum yerden ve yaşadığım hayattan asla memnun olamayacakmışım gibi bir kaygı. Oysa ileride ömrümce her şeyden daha kuvvetli hatırlayacağımı adım gibi bildiğim zamanlar, bu zamanlar. Bilmiyorum bu beni çoğaltıyor mu, tüketiyor mu. Sadece yakaladığım zaman bu hissi paçasından duvardan duvara vurmak, gırtlağına yapışmak, ağzından tüm nefesini içime çekip kalanı öylece bırakmak istiyorum. Soğutmadan içilen, geriye sadece zıvanası kalan sigara gibi.
jacobvanloon
theartofmadeline
jbbartram-illu
tangentwithtanner
kaledo-art
andulkaphoto
