whiskey 2.0 @whizkey-blog - Tumblr Blog

Subiektywny Przegląd Instagrama #01

Pamiętam, jeszcze te parę lat temu jak Instagram dopiero raczkował, to głównym zamysłem appki była fotografia mobilna. Nikt nie przypuszczał że wyścig megapikseli tak szybko wywinduje ( 5 lat ) jakość komórkowych zdjęć. Serwis mocno się rozwijał, rósł w liczbę użytkowników a potem został kupiony i urósł jeszcze bardziej. Co się póżniej działo, nie mógł przewidzieć nikt, bo to czym jest teraz Instagram, tak naprawdę zależy już od samego użytkownika danego profilu i jego celu a nie od oryginalnego zamysłu twórców serwisu.

Część ludzi dalej używa apki według jej oryginalnego pomysłu (np, Ja i wielu moich obserwujących/obserwowanych) ale w porównaniu do 400 milionów obecnych użytkowników, jesteśmy już chyba w mniejszości, pomimo że głównym medium portalu dalej są zdjęcia. Podstawowym problemem jest fakt, że niekiedy trudno jest po zdjęciu na Instagramie ocenić czy dane zdjęcie jest z komórki czy nie, a jeżeli autor nie określi się w profilu to możemy się jedynie domyślać. Więc oprócz mobilnej fotografii, mamy też użytkowników którzy robią zdjęcia lustrzanką a Instagram jest dla nich kolejnym kierunkiem portfolio.

Nawet się zastanawiałem, skąd taki przyrost użytkowników którzy nie tworzą mobilnie. Sam proces wgrania zdjęcia z lustrzanki na Instagrama, do prostych nie należy, bo pierw trzeba zdjęcia przygotować, potem gdzieś je wgrać, zrobić synchronizację z komórką. Mogę się jedynie domyślać że chodzi między innymi o 3 sprawy które tworzą jedną spójną całość i składają się na sukces Instagrama jako platformy portfolio.

#3 Estetyczne wizualnie portfolio online, gdy wchodzimy po linku instagram.com/wklejtuswójnickname. Żadnych reklam w portfolio, krótki opis, mniej = więcej.

#2 Jest całkowicie za darmo.

#1 Największy zasięg w mobilnym świecie czyli zwykły marketing. Wszystkie marki świata są już chyba na Instagramie.

Serie otwieram wrzutą kinematograficzną. Czyli światło, kadr, klimat. Bez przelewek, kolejność całkowicie przypadkowa, Khalid Mohtaseb.

Pamiętam, że moja pierwsza myśl, po otworzeniu tego zbioru było "istna kopalnia moodboardów światła!" nie mogłem się oderwać. Pięknie poświecone. Świetnie skadrowane. Od dawna spoglądam w takim kierunku jako fan zastanego światła, umiejętność poświecenia w taki czy inny sposób, by wyglądało to naturalnie to jeden z celi do których dążę. Owszem, color grading to jedno, ale światło tu jest tak pięknie, i nie ordynarnie przygotowane. Przyznam, no dosłownie nie spodziewałem się ujrzeć filmowca na Instagramie. Jeżeli podobało ci się intro do Vikingów to to jest Twój człowiek. Materiał cieszy oko. Na dodatek, jak patrze na te rzuty, to mam wrażenie jakby obraz pływał.

Tutaj sytuacja jest trochę odwrotna i sam nie wiem jak to napisać żeby żle nie zabrzmieć. Materiał na Instagramie już niesamowicie fotograficzny. Według mnie ciekawszy niż same materiały wideo na stronie ( poza jednym który wkleiłem poniżej i który na długo zapadnie mi w głowie ). Technika techniką, ale estetyka ponad wszystko. A tutaj mamy ponad 1800 zdjęć i zdecydowana większość cieszy oczy. Śmiejemy się z Tomkiem że jak to jest że tak wiele osób przechodzi obojętnie obok takich zdjęć i się nimi nie cieszy. Dustin ma przeolbrzymie portfolio ale ciekawi mnie jakimi aspektami kierował się przy selekcjonowaniu portfolio na stronie głównej, bo w tym przypadku kolekcja z instagrama jest o wiele fajniejsza. No i to jedno wideo, wklejam poniżej, koniecznie zobaczcie. Świetny kawałek, ale samo wideo robi taką robotę że mogę oglądać po kilka razy.

Np teraz, zamiast kończyć tego posta to 5 raz oglądam ten teledysk...

Tak więc Instagram to nie tylko zdjęcia kotów i czyjegoś obiadu. Nigdy nie wiesz kiedy, trafi się coś co wyrzuci cię z przysłowiowych kapci. Do następnego!

#światło #dustin lane #khalid mohtaseb #cinematography #instagram #przegląd #portfolio

Trochę Sci-Fi

Pamiętam, kiedyś jak jeszcze nie ogarniałem robienia zdjęć i uczyłem się podstaw pracy z aparatem, to te pierwsze próby mierzenia ekspozycji czy szybkiej pracy z autofokusem często kończyły się poirytowaniem na fakt że aparat nie mógł gdzieś uchwycić ostrości albo że zdjęcie wychodziło nie takie jak chciałem a przecież miałem coś (scenę) przed sobą i było to dla mnie oczywiste jak zdjęcie powinno wyglądać a jak nie wyglądało. Irytowałem się, bo nie używałem przecież Camera Obscura tylko w pełni mainstreamowy automatik tamtych czasów, czyli F80/N80 Nikona (obecnie 15sto letni aparat) z nowocześnie wtedy brzmiącym Matrixowym pomiarem światła i w ogóle. Wtedy ktoś mi powiedział, albo gdzieś przeczytałem, już nie pamiętam, nie istotne, gdzieś przeczytałem że przecież aparat nie widzi tego co ja, że jest ślepą puszką. Utkwiło mi to w pamięci i zawsze jak kogoś wtajemniczam w fotograficzne tajniki to zawsze to przytaczam, bo uświadomienie sobie tego faktu ułatwia zrozumienie działania i AF i automatycznego pomiaru światła w aparatach.

Czemu w ogóle o takich sucharach piszę? Parę dni temu Nikon pokazał światu nowy flagowy model swojej Pro lustrzanki, Nikona D5. Ochoczo dołączyłem do reszty świata i wszyscy jaramy się ISO 3 miliony 280 tysięcy i autofokusem Multi-Cam 20K, który ma 153 punkty AF w połączeniu z czujnikiem światła RGB który ma 180 tysięcy pikseli. Na tym etapie warto wspomnieć że od czasów D3, który dla mnie był i nadal jest i pewnie jakiś czas jeszcze będzie, idealnym aparatem, śledzenie prasy technologicznej to nie było moje zajęcie. Na trochę wypadłem z obiegu więc to co teraz się dzieję trochę mnie zaskoczyło. A przeglądając dokładnie specyfikację i czytając wylew branżowych artykułów w temacie tego aparatu uświadomiłem sobie właśnie, że nawet nie wiem kiedy, bo przegapiłem całkowicie ten fakt, ale doczekaliśmy czasów że aparaty, w tym przypadku D5/D500, zaczęły widzieć to co fotografujemy. Do tej pory pomijałem w broszurach takie marketingowe opisy jak "system rozpoznawania sceny" czy "3D Color Matrix II" z Nikona D3, bo to ładnie wygląda na opakowaniu a spece od marketingu muszą mieć o czym gadać. Jednak wychodzi że SRS ( scene recognition system) nie wziął się z palca jako marketingowy chwyt a jest w tym trochę na rzeczy.

Taki D3, w nim sensor pomiaru światła ma 1005 punktów. Łopatologicznie do tego podchodząc można założyć że obiektyw rzuca obraz na lustro i rzuca go też na taki 1005 punktowy sensor który mniej więcej widzi świat w odcieniach i kolorach. Malutki układ scalony ze światłoczułkami, plus minus 25 kwadracików wysoki 40 szeroki robił całą robotę, mierzył jak w klatce było jasno, gdzie było ciemno. Na podstawie takiego obrazka aparat oceniał ekspozycję zdjęcia i mierzył światło i kolory. Wtedy jak o tym czytałem to myślałem o tym po prostu jak o zaawansowanym czujniku ekspozycji. Nie nazwałbym tego co taki sensor rejestrował, widzeniem. Nikon D4 mnie ominął, nawet nie pamiętam czy zarejestrowałem jego premierę rynkową i tak naprawdę nic o tym aparacie nie wiem, oprócz tego że punktów na sensorze RGB ma już 91 tysięcy. W przypadku D5, sensor RGB ma już nagle 180 tysięcy punktów czułych na kolor i światło. Taki sensor widzi już całkiem dużo. Mamy też dedykowany procesor który widzianą scenę analizuje pod kątem rodzaju światła, kolorów. Zaczął rozpoznawać twarz, ruch, umie przygotować się na łapanie ostrości zanim obiekt znajdzie się pod danym punktem AF. Posiłkuje się też samym sensorem uwieczniającym zdjęcie.

No ale do czego zmierzam, samochody które same się prowadzą już są rzeczywistością. W czasie rzeczywistym przetwarzają obraz z kamery by bezkolizyjnie prowadzić pojazd. Sterują oświetleniem pojazdu by nie oślepiać jadących z naprzeciwka. Przewidują to co dzieje się na drodze. Jeżeli chodzi o zdjęcia, obecnie to fotograf ma pełną kontrolę a system jedynie wpływa na jak najlepsze odwzorowanie kolorów, na jak najbardziej spektakularne uwiecznienie światła na danej scenie. Na razie ta technologia robi to do czego została stworzona, mierzy światło i dba by kolory były odpowiednio soczyste i takie jak być powinne, ale co będzie jak aparat zacznie oceniać kompozycje klatki? Gdy oprócz natężenia kontrastu, koloru, ekspozycji będzie jeszcze się wymądrzał na temat spirali Fibonaciego przy kadrowaniu a w wizjerze będziemy jedynie widzieli strzałki kierujące tak byś mógł lepiej komponować klatkę? Co jeśli matematycznie będzie przeliczał na ile dana klatka jest udana a na ile nie? Oczywiście pierwszy raz takie coś pewnie wejdzie do amatorskich aparatów bo tam wpłynie to na sprzedaż. Już widzę te hasła, wymierz obiektywem gdziekolwiek a Twój Nikon podpowie kompozycję, poczeka z wyzwoleniem migawki aż wszyscy się uśmiechną i będą mieli otwarte oczy. To takie błahostki które w sumie już teraz są bo detekcja twarzy uśmiechu czy oczu już funkcjonuję. A co jak przy robieniu zdjęcia sztuczne AI powie:

Just sayin...

#Nikon D5 #Sci-Fi #Odyseja Kosmiczna #AI #fantastyka

Szklarskie

Rzutem na taśmę, kilka ujęć które zapadły mi w pamięć z wyjazdu do Szklarskiej. To tak by zresetować zegarek pomiędzy wpisami, bo właśnie przygotowuje się do napisania o Iteracji w procesie fotografowania, ale jak to bywa z takimi postami, utknęło mi coś w głowie.

Co do wrzuty zdjęciowej, tym razem same lustrzankowe, wcześniej same Iphonowe, strach się bać, bo na ekranie monitora różnica między w pełni profesjonalnym sprzętem fotograficznym a telefonem komórkowym (ok, nie byle jaki to telefon, ale dalej telefon) zlewa się w jedną całość i zastanawiam się czy gdybym je przemieszał ze sobą i by mi nikt nie powiedział to czy bym się poznał? Pewnie musiałbym się przyjrzeć i bym się jednak poznał, ale co to będzie za parę lat? Niby to nie garnki czynią szefa kuchni, ale jeszcze nie widziałem takiego co by na grillu zrobił jakieś arcydzieło godne gwiazdki michelina a jak tak dalej pójdzie to ten przysłowiowy grill będzie służyć za zapasowy aparat.

#szklarska #poręba #góry izerskie #stog izerski #4 na 3

Manfrotto 190

Gdy normalny człowiek na święta planuje zakup choinki, to fotograf planuje zakup statywu. Święta minęły, choinki nie kupiłem ale przyniosłem do domu statyw. Nie sądziłem że taki dzień nadejdzie, ale ten zakup poważnie chodził mi po głowie od paru miesięcy. W decyzji pomógł też plan nadchodzącej wyprawy fotograficznej na Islandię. Tam jechać bez statywu byłoby grzechem.

Tak naprawdę chciałem z tym zakupem jeszcze trochę zaczekać, ale wczorajsza sesja która robiliśmy z K wymagała by statyw jednak się na niej znalazł. Zamiana 85mm 1.4 na 24-70 2.8 dodała trochę wagi do już ciężkiego aparatu jakim jest D3. Gdy oglądaliśmy miejscówkę do naszych ostatnich zdjęć, światłomierz wskazywał dosyć słabe warunki oświetleniowe więc ryzyko nie ostrych zdjęć było ogromne. Miałem tak naprawdę jeden dzień by wyszukać w mieście odpowiedni model, całe szczęście Cyfrowe.pl ma swój punkt w Szczecinie.

Dużego wyboru co prawda nie było, w sensie, był, na zamówienie, ale kupiłem to co mi znane, a resztę zignorowałem, czyli wybrałem tradycyjnie Frotkę, model 190 z głowicą 496RC2. Kierowałem się kombinacją maksymalnego obciążenia oraz największą wszechstronnością/wytrzymałością. Nie wiem tylko czy nie za dużo waży, bo 2.4 kg i z plecakiem sprzętu łatwo robi się 6 kg na plecach.

Przez lata migałem się od wszelkiej maści statywów. Zawsze wszędzie z ręki, jak ciemno to wyższe ISO, jak za długie czasy, to mocny wdech i wyzwalasz migawkę na wydechu. Sama technika i odpowiednie przygotowanie pozwalały unikać tego ciężkiego i nie wygodnego wynalazku. Te czasy powoli przemijają, jakość ISO z D3 pomimo że dalej bardzo dobra, to jednak szum staje się problemem gdy chcesz fotografować na otwartej przesłonie i musisz wyjść powyżej ISO 1000. Jeszcze może gdybym bardziej przymykał przesłonę to delikatny szum łatwiej usunąć, to przy 1.4/1.8/2.8 często ( no chyba że wpadnie mi w ręce Nikon D5 ) postrzegalna płaszczyzna ostrości jeszcze bardziej się zmniejsza wraz ze wzrostem szumu a zdjęcie staje się trochę eteryczne, niby ostre, ale miękkie. Ryzyko straty zdjęcia jest w takim przypadku dosyć duże gdy robisz zdjęcia z reki i przestrzelisz z ostrościa. Przez chwilę rozmyślałem nad sensem kupna jakiegoś Monopodu, ale co mi po Monopodzie jak będę chciał fotografować nocny krajobraz Islandii..

Odrobina specyfikacji. Statyw po rozłożeniu osiąga wysokość maksymalną, łącznie ze środkową kolumną, 170 cm, złożony 69 cm. Waga zestawu jak już wspominałem to 2.4 kg a maksymalne obciążenie około 6 kg. Dostępny w wariancie aluminiowym i z włókna węglowego. Wybrałem ten pierwszy, nad carbonem pomyślę w przyszłości, gdy noszenie statywu stanie się dla mnie codziennością i ten będzie za ciężki albo gdy stwierdzę że czas oddać się fotografii krajobrazowej.

Lubie jak sprzęt jest wszechstronny. Gdy w przyszłości stwierdzę że jednak wole robić zdjęcia średnim formatem ( bo ceny topowych puszek nikona i canona a taki Pentax 645Z są już niedaleko) to statyw wytrzyma wagę nowego aparatu. Obecny zestaw który podtrzymuje to raptem niecałe 3 kg. Gdy będę potrzebował ustawić się nisko, to statyw rozkłada się praktycznie do samej ziemi a środkową kolumnę można ustawić w poziomie (do której w przyszłości zrobię mocowanie na laptopa) i robić zdjęcia wyzwalaczem. Pomijam już ten włoski design, czerwone akcenty które kojarzą mi się tylko z Ferrari. Gdzieś kiedyś słyszałem, że jak dany producent zaczyna przykładać wagę do wyglądu i stylizacji produktu żeby się wyróżnić( zapinki stylizowane, wyglądające jak wyjęte z jakiegoś auta) to znak że konkurencja dogoniła go możliwościami a wybór zostanie dokonany tylko na bazie wyglądu. Chyba coś w tym jest, bo poprzedni model Manfrotto na którym dane mi było czasem pracować, nie pamiętam już teraz modelu, aż taki ubajerowiony pod względem wyglądu nie był. Wcale nie narzekam z tego powodu, wbrew przeciwnie, fajnie że wygląda nowocześnie. Ich nowa seria Be Free i różne wersje kolorystyczne to też całkiem fajna sprawa.

Co do samej wczorajszej sesji i statywu. Nie do końca jeszcze jestem pewny czy głowica 496RC2 jest odpowiednia do mojego zastosowania, ale sam sprzęt całkiem się sprawdził. Raz udało się i wyszło słońce więc w hali zrobiło się jaśniej, można było pracować z ręki, ale były momenty kiedy bez statywu bym sobie nie poradził. Widzę to po zdjęciach. Część robiłem ze statywem a część bez. Lubie mieć przewidywalny efekt zdjęć i statyw w tym zdecydowanie pomaga. Tylko zastanawiam się nad tą głowicą. Oglądając ją nie przyszło mi do głowy coś co zauważyłem od razu gdy robiłem z nią zdjęcia. Chodzi o pokrętła regulujące zacisk. A co za tym idzie, trochę nie wygodny mechanizm poruszania aparatem na głowicy w czasie robienia zdjęć. D3jka nie ma najszerzej na świecie rozstawionych punktów ostrości, a fotografując na F 2.8 nie zawsze możesz sobie pozwolić np ustawić ostrość na usta zamiast na oczy więc pozostaje albo uniesienie obiektywu w górę albo ostrzenie manualne. Jeszcze to przetestuję, bo nie po to się człowiek zaopatrzył w optykę z AF-S by teraz ostrzyć manualnie więc albo się przyzwyczaję i znajdę sposób albo pomyślę by zmienić głowicę na np MH804-3W.

Przed nami jeszcze kilka tygodni zimy, a to oznacza że w końcu zrobię jakieś nocne zdjęcia, wpadnie kilka sesji na których postaram się trochę zwolnić tempo i popracować trochę inaczej niż do tej pory, ale prawdziwy test sprzętu prawdopodobnie dopiero jak wyjedziemy w na wyprawę. Jeżeli chodzi o wykonanie, na chwilę obecną nie mam zastrzeżeń, 10 lat gwarancji musi świadczyć o niskiej awaryjności tego sprzętu. Jak ktoś szuka statywu na długie lata, to wybór jest w sam raz. Ten, albo odrobinę mocniejszy model 055, chociaż myślę że 190 już da radę do większości zastosowań.

#Nikkor 24-70 #MK190XPRO3-BH #Nikon D3 #sprzęt fotograficzny #496RC2 #manfrotto 190 #statyw

#roamers #berlin #nasniadanie z @malystalin #wege #wegeszama (w: Roamers)

#berlin #wege #nasniadanie #roamers #wegeszama

#urodzinowytrip z solenizantka @malystalin po Berlinie:)) #kreuzberg #Berlin #nikond3 (w: Kreuzberg, Berlin, Germany)

#urodzinowytrip #berlin #nikond3 #kreuzberg

#berlin #potsdamerplatz #rnifilms #skwrt (w: Potsdamer Platz)

#berlin #potsdamerplatz #skwrt #rnifilms

#medalewiszawtoaletachbowtedygosciemogawciszypodziwiactwojesportoweosiagniecia

#gotowy #petladrawska #choszczenskimaratonrowerowy2015

#gotowy #choszczenskimaratonrowerowy2015 #petladrawska

On The Run @ Marta nevamodels

Wraz z Marta z Neva Models zrobilismy troche kurzu w Szczecinskim dystrykcie portowym. Szort filmowy autorstwa Kamili Lewdanskiej, zdjecia juz na stronie.