Wiersze wybrane

[wiersze-wybrane]

Roman Honet

[polish-poets-blog]

Norwid

Imię twoje jak czarne i strzeliste cyprysy, A wkoło - greckie kolumny. Słowa twe - odskrobane starożytne napisy. Ty - dumny!

Gdzie idziesz - głęboki aksamit traw Malachitowy, W ręku twoim - księga praw, Sowa u głowy.

Historia układa fałdy swych szat Nad wodami potoku. Kraj nasz - ziemia, Tysiąc lat - Jednego roku.

Skąd masz róże? Ziemia leży Śniegiem pokryta. Idziesz, gdzie Kopernik w szubie w mróz na wieży Z gwiazd czyta.

Jan Lechoń

[prozerpina13]

Julian Tuwim, Do prostego człowieka

Gdy znów do murów klajstrem świeżym

Przylepiać zaczną obwieszczenia,

Gdy "do ludności", "do żołnierzy"

Na alarm czarny druk uderzy

I byle drab, i byle szczeniak

W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,

Że trzeba iść i z armat walić,

Mordować, grabić, truć i palić;

Gdy zaczną na tysięczną modłę

Ojczyznę szarpać deklinacją

I łudzić kolorowym godłem,

I judzić "historyczną racją",

O piędzi, chwale i rubieży,

O ojcach, dziadach i sztandarach,

O bohaterach i ofiarach;

Gdy wyjdzie biskup, pastor, rabin

Pobłogosławić twój karabin,

Bo mu sam Pan Bóg szepnął z nieba,

Że za ojczyznę - bić się trzeba;

Kiedy rozścierwi się, rozchami

Wrzask liter pierwszych stron dzienników,

A stado dzikich bab - kwiatami

Obrzucać zacznie "żołnierzyków".

- O, przyjacielu nieuczony,

Mój bliźni z tej czy innej ziemi!

Wiedz, że na trwogę biją w dzwony

Króle z panami brzuchatemi;

Wiedz, że to bujda, granda zwykła,

Gdy ci wołają: "Broń na ramię!",

Że im gdzieś nafta z ziemi sikła

I obrodziła dolarami;

Że coś im w bankach nie sztymuje,

Że gdzieś zwęszyli kasy pełne

Lub upatrzyły tłuste szuje

Cło jakieś grubsze na bawełnę.

Rżnij karabinem w bruk ulicy!

Twoja jest krew, a ich jest nafta!

I od stolicy do stolicy

Zawołaj broniąc swej krwawicy:

"Bujać - to my, panowie szlachta!"

[wiersze-wybrane]

Jesienna zaduma

Nic nie mam

Zdmuchnęła mnie ta jesień całkiem

Nawet nie wiem

Jak tam sprawy za lasem

Rano wstaję, poemat chwalę

Biorę się za słowo jak za chleb

Rzeczywiście tak jak księżyc

Ludzie znają mnie tylko z jednej

Jesiennej strony

Nic nie mam

Tylko z daszkiem nieba

Zamyślony kaszkiet

Nie zważam

Na mody byle jakie

Piszę wyłącznie, piszę wyłącznie

Uczuć starym drapakiem

Rzeczywiście tak jak księżyc

Ludzie znają mnie tylko z jednej

Jesiennej strony

Jerzy Harasymowicz

[wiersze-wybrane]

Modlitwa wieczorna

W starości trudno klęczeć ziemia od kolan odpełza

Ojcze nasz nie pamiętam twarzy

tylko gniewny błysk oka

cóż to za ojciec który nie zdążył

wziąć na kolana Jako i my odpuszczamy

trzeba i za matkę po równo i sprawiedliwie

Wieczne odpoczywanie jeśli trafi się takie wielkie zmęczenie

to śmierć jest dobra Niechaj jej świeci

pacierze co chwila uciekają w bok

trzeba je zapędzać do obory czarny warkocz

nagle zrobił się biały zacznijmy od nowa

Zdrowaś Maryja Maryjo wołali Maryjka

Bóg wie co się może czaić w oczach zielonych

dawniej ludzie nie pozwalali sobie na czułości

wystarczyło że rodziła dzieci żeby tak dojść

do przystanku autobusu codziennie o krok dalej

to można by jeszcze zobaczyć

najdłużej bolą nerwy pamięci i nerwy zdziwienia

czy możliwa jest noc po której nie ma dnia

Teraz i zawsze i na wieki wieków amen

Anna Kamieńska

[wiersze-wybrane]

Dusze zwierząt

Dusze zwierząt koziołka rozszarpanego przez psy zajączka co wisi głową w dół z naderwanym uchem koguta skaczącego bez głowy suki ciągnącej za sobą sznurek krwi gołębia z bielmem powiek leżącego pod płotem dusze zwierząt módlcie się za nami

Anna Kamieńska

[wiersze-wybrane]

Piotr Mosoń

[wiersze-wybrane]

wy bez twarzy bez twarzy w ogóle śmiejący się z niczego — powiem wam że piłem w nędznych pokojach z pijaczkami kretynami których sprawa była lepsza których oczy nadal miały trochę blasku których głosy zachowały trochę rozsądku, a kiedy nadszedł ranek źle się czuliśmy ale nikt nie chorował, biedni ale bez złudzeń, i wylegiwaliśmy się w łóżkach i wstawaliśmy późnymi popołudniami niczym milionerzy

Charles Bukowski

[wiersze-wybrane]

Kołysanka dla Nieznajowej

Zima powoli sunie w ciszy przez dolinę Kopczyki śniegu zamiast ptaków na gałęziach Uciekłem tam gdzie można uciec najskuteczniej Do tych kapliczek połemkowskich czas nie sięga

Śpij śpij nadszedł czas W śniegu strumień w słońcu las

Ktoś tu zbudował kiedyś piec z nierównych cegieł Gliniane serce żar rozpala że aż huczy Zostało jeszcze kilka półek i obrazek I coś co każe „Encore jeszcze raz” zanucić

Beskid okryje tutaj mnie pokorną ciszą Zima zasypie cicho ślady zetnie chłodem I to nie ja powrócę jutro przez Rostajne Siebie zostawię w białej pustce w Nieznajowej

Apolinary Polek

[wiersze-wybrane]

Monolog dla Kasandry

To ja, Ka­san­dra. A to jest moje mia­sto pod po­pio­łem. A to jest moja la­ska i wstąż­ki pro­roc­kie. A to jest moja gło­wa peł­na wąt­pli­wo­ści. To praw­da, try­um­fu­ję. Moja ra­cja aż łuną ude­rzy­ła w nie­bo. Tyl­ko pro­ro­cy, któ­rym się nie wie­rzy, mają ta­kie wi­do­ki. Tyl­ko ci, któ­rzy źle za­bra­li się do rze­czy, i wszyst­ko mo­gło speł­nić się tak szyb­ko, jak­by nie było ich wca­le. Wy­raź­nie te­raz przy­po­mi­nam so­bie, jak lu­dzie, wi­dząc mnie, mil­kli wpół sło­wa. Rwał się śmiech. Roz­pa­la­ły się ręce. Dzie­ci bie­gły do mat­ki. Na­wet nie zna­łam ich nie­trwa­łych imion. A ta pio­sen­ka o zie­lo­nym list­ku - nikt jej nie koń­czył przy mnie. Ko­cha­łam ich. Ale ko­cha­łam z wy­so­ka. Spo­nad ży­cia. Z przy­szło­ści. Gdzie za­wsze jest pu­sto i skąd cóż ła­twiej­sze­go jak zo­ba­czyć śmierć. Żału­ję, że mój głos był twar­dy. Spójrz­cie na sie­bie z gwiazd - wo­ła­łam - spójrz­cie na sie­bie z gwiazd. Sły­sze­li i spusz­cza­li oczy. Żyli w ży­ciu. Pod­szy­ci wiel­kim wia­trem. Prze­są­dze­ni. Od uro­dze­nia w po­że­gnal­nych cia­łach. Ale była w nich ja­kaś wil­got­na na­dzie­ja, wła­sną mi­go­tli­wo­ścią sy­cą­cy się pło­myk. Oni wie­dzie­li, co to ta­kie­go jest chwi­la, och bo­daj jed­na ja­ka­kol­wiek za­nim - Wy­szło na moje. tyl­ko że z tego nie wy­ni­ka nic. A to jest moja szmat­ka ogniem osma­lo­na. A to są moje pro­roc­kie ru­pie­cie. A to jest moja wy­krzy­wio­na twarz. Twarz, któ­ra nie wie­dzia­ła, że mo­gła być pięk­na.

Wisława Szymborska

[wiersze-wybrane]

Skrzypek Hercowicz

Był sobie skrzypek Hercowicz, Co grał z pamięci jak z nut. Z Schuberta on umiał zrobić — No brylant, no istny cud. Dzień w dzień, od świtu po wieczór, Zgraną jak talia kart, Tę samą sonatę wieczną Wciąż pieścił jak jaki skarb. I co pan, panie Hercowicz? Za oknem ciemność i śnieg... Dałbyś pan spokój, Sercowicz! Takie jest życie, nie?... Niech harmonijka — Cyganka, Jak długo ściska mróz, W ślad za Schubertem na sankach Zawija kreskami płóz. Nam z muzyką tak bliską, Niestraszny i nagły zgon. A potem — z wieszaka zwisnąć Jak płaszcz z oskubanych wron. Dawno już, panie Sercowicz, Wszystko skołował śnieg... Dałbyś pan spokój, Scherzowicz. Takie jest życie, nie?       

Osip Mandelsztam                    

[wiersze-wybrane]

Zaczekam

Ja jeszcze chwilę Na ciebie zaczekam. A potem... Zaczekam Jeszcze chwilę. I każdą następną chwilę Też zaczekam Na ciebie.

Maciej Wierszycki

[wiersze-wybrane]

Spojrzenie

Nic nie powróci. Oto czasy już zapomniane; tylko w lustrach zasiada się ciemność w moje własne odbicia - jakże zła i pusta. O znam, na pamięć znam i nie chcę powtórzyć, naprzód znać nie mogę moich postaci. Tak umieram z półobjawionym w ustach Bogiem. I teraz znów siedzimy kołem, i planet dudni deszcz - o mury, i ciężki wzrok jak sznur nad stołem, i stoją ciszy chmury. I jeden z nas - to jestem ja, którym pokochał. Świat mi rozkwitł jak wielki obłok, ogień w snach i tak jak drzewo jestem prosty. A drugi z nas - to jestem ja, którym nienawiść drżącą począł, i nóż mi błyska, to nie łza, z drętwych jak woda oczu. A trzeci z nas - to jestem ja odbity w wypłakanych łzach, i ból mój jest jak wielka ciemność. I czwarty ten, którego znam, który nauczę znów pokory te moje czasy nadaremne i serce moje bardzo chore na śmierć, która się lęgnie we mnie.

Krzysztof Kamil Baczyński

[wiersze-wybrane]

Rozmyślania o ojcu

Jego twarz groźna w chmurze nad wodami dzieciństwa (tak rzadko trzymał w ręku moją ciepłą głowę) podany do wierzenia win nie przebaczający karczował bowiem lasy i prostował ścieżki wysoko niósł latarnię gdy weszliśmy w noc myślałem że usiądę po jego prawicy i rozdzielać będziemy światło od ciemności i sądzić naszych żywych — stało się inaczej tron jego wiózł na wózku sprzedawca starzyzny i hipoteczny wyciąg mapę naszych włości urodził się po raz drugi drobny bardzo kruchy o skórze przeźroczystej chrząstkach bardzo nikłych pomniejszał swoje ciało abym mógł je przyjąć w nieważnym miejscu jest cień pod kamieniem on sam rośnie we mnie jemy nasze klęski wybuchamy śmiechem gdy mówią jak mało trzeba aby się pojednać

Zbigniew Herbert

[wiersze-wybrane]

Rów w którym płynie mętna rzeka nazywam Wisłą. Ciężko wyznać: na taką miłość nas skazali taką przebodli nas ojczyzną

Zbigniew Herbert

[wiersze-wybrane]

Wyrzuć pamiątki. Spal wspomnienia i w nowy życia strumień wstąp. Jest tylko ziemia. Jedna ziemia i pory roku nad nią są. Wojny owadów - wojny ludzi i krótka śmierć nad miodu kwiatem. Dojrzewa zboże. Kwitną dęby. W ocean schodzą rzeki z gór.

Zbigniew Herbert

[fastrygajezyka]

Marcin Świetlicki, Jeden (2014)