Wilczekczyta

Book blogger 📚 Books my life ❤ 2021 Reading Challenge 40/50 |Poland| 🐺 Cześć jestem Magda i mam 19 lat. Uwielbiam książki, wręcz je kocham. A że moja miłość do książek jest tak duża, to nie mogłam się powstrzymać aby i inni się o tym dowiedzieli przez moje posty Moja miłość do książek jest tak duża, że aż nie mogłam się powstrzymać od ich recenzowania.

[wilczekczyta]

,,Czy to sen?" Natalia Klewicz

Łucja to osiemnastolatka, szykująca się do matury i spędzająca beztrosko czas z przyjaciółmi. W sumie można stwierdzić, że to taka typowa normalna nastolatka... tylko że w nocy napadają na nią niezwykle realistyczne sny, które bardzo często są przyczynami silnych ataków paniki. Dziewczyna ma tak od dziecka. Już wtedy ciężko było jej odróżnić sen od rzeczywistości, co bardzo martwiło jej rodziców, którzy chcąc jej pomóc, zapisywali ją na przeróżne terapie. Jednak Łucja sądzi, że nie ma już dla niej nadziei... sytuacja jednak pogarsza się jeszcze bardziej, gdy pewnej nocy spotyka tajemniczego chłopaka, który wywraca jej życie do góry nogami.

Jak pisze wydawca: Jest to niepokojąca i mroczna opowieść o miłości, przyjaźni i niedopasowaniu. Ja jednak nie do końca się z tym zgadzam. Ujęłabym to bardziej, że jest to historia trudnej sytuacji, w której zabrakło nadziei na normalność i rzeczywistą miłość. Bo czy chłopak, którego spotkała Łucja był prawdziwy, czy był tylko wytworem jej wyobraźni? To pytanie wciąż kotłuje mi się w głowie. Tak samo zastanawia mnie to ile tego uczucia, które poczuła Łucja było prawdą a ile paskudną chorobą. Oraz ciekawi mnie co myśleli o niej jej najbliżsi przyjaciele, a zwłaszcza Alex, kiedy poznała prawdę.  Dlatego byłam naprawdę zmieszana gdy dotarłam do końca tej książki. Czułam jednocześnie strach, desperacje, zrozumienie i irytacje. Bo do tej pory nie wiem, co się finalnie stało i to mnie boli. Czy Łucja zaznała szczęścia? Czy jej rodzice zrobili to, co zamierzali? 

Nie wiem... i to naprawdę mnie boli. Jednocześnie takie zakończenie sprawiło, że sama mogę sobie wymyślić zakończenie, ale nie chcę tego robić. Tak samo jak stwierdziłam, że nie będę o to pytać autorki (Byłam gotowa napisać do niej na Insta, żeby dowiedzieć się co było potem). Pozostawię to jako jedną wielką zagadkę, która ma w sobie taką samą magię, jaką miały sny Łucji. Magię tajemnicy.

Wracając jednak do przypisu wydawcy: Tak, jest to mroczna opowieść. Tak, mamy tutaj ciężką sytuację miłosną i tak, wątek przyjaźni też się pojawia... ale nie pasuje mi on zupełnie. Naprawdę nie potrafiłam zrozumieć zachowania Łucji i Alex. Zwłaszcza tego, że Alex po jednej wiadomości odpuściła na jakiś czas i przyszła, kiedy było tylko gorzej. Jasne, widać potem jej zmartwienie i chęć pomocy... ale gdzie była wcześniej kiedy Łucja starała się ją od siebie odrzucić? Alex sama zdecydowała odpuścić i odejść. Wróciła, kiedy w moim mniemaniu było już za późno i moim zdaniem nie była prawdziwą przyjaciółką. Jasne, przyjaciele potrafią siebie zranić jak nikt inny... ale tylko prawdziwy przyjaciel będzie trwać przy kimś kto naprawdę cierpi i będzie go wspierać tak długo, jak będzie trzeba.

Myślę, że ,,Czy to sen?" to ważna książka, nad którą trzeba chwilę się zastanowić i zrozumieć.  Książce daję 7/10.

[wilczekczyta]

,,Nowa Ewa: Iluzja" Giovanna i Tom Fletcher

,,Nowa Ewa: Iluzja" to elektryzująca dystopijna opowieść o ostatniej dziewczynie na świecie, ale i nie tylko. To też historia o wolności, ucieczce oraz o cudownej miłości i nadziei.

Życie Ewy po ucieczce z Wieży diametralnie się zmienia. Nie ma już rutyny, iluzji świata czy różnych projekcji. Od teraz dziewczyna poznaje prawdę i smak wolności oraz niejako władzy. Zmienia się i znajduje szczęście... ale jak długo to wszystko potrwa? Organizacja Zapobiegania Zagładzie nie poprzestanie jej szukać, dopóki nie odzyskają swojej Zbawicielki. Dopóki znowu nie przejmą nad nią kontroli. Co zatem zrobi Ewa? I jak rozwinie się jej relacja z Bramem?

Świetna, niesamowita i bombastyczna! Tak powinno się określać tę książkę. Książkę, która u nas jest niestety bardzo niedoceniana. Czekałam na drugą część aż dwa lata i cieszę się, że wydawnictwo w końcu ją wydało. Nie dość, że okładka jest przepiękna, to wnętrze zaskakuje i nie ma tam syndromu ''zapychającego drugiego tomu''. Ewa się pięknie rozwija, dojrzewa i sama zaczyna snuć plany oraz chce w końcu za siebie decydować. Nie chce być zdana na innych, nawet na Brama, co mnie nieco zaskoczyło.

Ogólnie mogę powiedzieć, że powieść w głównej mierze pokazuje to, co inni robią aby dojść do celu. Bohaterowie bardzo często stąpają po cienkiej linii tego, co powinno się zrobić, a ich własnymi przekonaniami. Przez to, wielokrotnie muszą postępować wbrew sobie, aby dotrzeć do prawdy. Choć nieraz nie jest to łatwe, co pokazuje w głównej mierze przykład Michaela, który musiał się dopuścić okropnych rzeczy, aby przeżyć i zdobyć kluczowe informacje.

Oprócz tego, w książce pojawia się wiele nagłych zwrotów akcji. Jeden, który najbardziej ukuł mnie w serduszko, to ten w którym jedna z ważniejszych osób dla Ewy dopuszcza się paskudnej zdrady przez zazdrość. I chodź chciałabym więcej opowiedzieć o tym, to nie mogę. Chcę, abyście sami przekonali się, co ta zdrada spowodowała.

,,Nowa Ewa: Iluzja" to wspaniała powieść, której końcówka rozpiernicza system. I to dosłownie. Sądziłam, że prawdziwe kłamstwa zostały już dawno odkryte... ale nie! Tego tam jest więcej. A na ostatniej stronie... to co tam się wyprawiało. Ah! Naprawdę nie mogę się doczekać finałowego tomu. Mam nadzieję, że okaże się tak dobry jak ten, który dostaje ode mnie 9/10.

[wilczekczyta]

,,Ogień Zagłady" Daniel Komorowski

Co przyniesie wielka wojna Danów ze Swionami? Kto przeżyje, a kto polegnie? I co stanie się z tronem Norwegii? Ivar poszerza swoje wpływy na angielskiej ziemi i dodatkowo zbliża się do finału zemsty za swojego ojca. Jednak czy jego przypuszczenia dotyczące Halfdana się sprawdzą? I co takiego ukrywa Amira? Dodatkowo wciąż nie wiadomo, który z synów Ragnara zasiądzie na tronie... a nadchodzą niespokojne czasy. Takie, w których zostanie stoczona jeszcze niejedna bitwa.

Od razu zacznę od końca. Nietypowo, wiem, ale muszę przyznać, że jestem zaskoczona tą końcówką. To co w ostatnim rozdziale napisał autor sprawia, że nie mogę się już doczekać kolejnej części! I w ogóle muszę wam powiedzieć, że ten tom przebija wszystkie poprzednie. Jest tu sporo akcji, nie ma wielkich zbędnych pogadanek (które niestety wciąż są czasami sztuczne) i poznajemy bliżej innych synów Ragnara, którzy powoli dorastają i stawiają sobie własne cele. Ogólnie rzecz biorąc, wszystko się rozwija na plus (No poza Amirą, którą coraz mniej trawię).

No dobra, ale poza tymi relacjami co tutaj jeszcze mamy? A no... wracamy do królestwa franków! Iii dostajemy też pierwsze spotkanie z jedną z szych kościoła. Mogę wam tylko powiedzieć, że sporo ona namiesza i po tym, co zrobiła mogę śmiało powiedzieć, że będzie się jeszcze dużo działo w tej serii. Okey, stop bo się rozgaduje o przyszłości... ale co mi teraz się podobało? Bjorn... a właściwie Kjartad Czarna Maska, który zaliczył duży progres jako postać. Dodatkowo pokazał, że można mu ufać i ma potężne ambicje i potrafi myśleć oraz wykorzystywać sytuację. Autor ponadto ujawnił nam jego plany względem braci, które całym sercem popieram. Jednak ta seria bardziej woli Ivara... więc niestety domyślam się jaki będzie finał :( .

A i jeszcze jeden wątek mi się szczególnie spodobał, ale o nim opowiem kiedy się bardziej rozwinie, bo nie chcę zapeszyć.

Z rzeczy na minus to... Amira, historia Gizura (nie rozumiem, czemu wszyscy dalej się z nim bawią) oraz Ubbe i jego miłość (kiedyś mówiłam, że postaci się za szybko zakochują i wyznają wierność itp. tak jest i tutaj).

W sumie jak tak teraz myślę... to najlepsze tomy z tej serii to te nieparzyste. Dlatego mam nadzieję, że ,,Szał Bitewny" przełamie ten schemat i nie zawiodę się jak to było przy poprzedniej części. ,,Ogień zagłady" dostaje ode mnie 8/10.

[wilczekczyta]

,,Podmiejski. Na koniec świata" Katarzyna Kowalewska

Alicja to mistrzyni w radzeniu sobie z cudzymi problemami. Jednak mimo takiej umiejętności, kobieta nie potrafi postawić na swoim i zawalczyć o własne interesy. W pracy praktycznie tkwi na tym samym stanowisku od początku kariery, jej związek się w ogóle nie rozwija, a ona sama czuje się z tym wszystkim coraz gorzej, bo wie, że powinna porozmawiać i z szefem i swoim chłopakiem. Jednak kiedy pewnego dnia przychodzi do pracy, następuje przełomowa chwila. Szef składa jej propozycję nie do odrzucenia. Alicja musiałaby tylko wyjechać z Warszawy i zająć się drugą firmą swojego szefa. Z początku się waha... ale po pewnym przykrym dla niej wydarzeniu decyduje się na przyjęcie propozycji.

Myślę, że mogę powiedzieć, iż mam szczęście. Dlaczego? Ponieważ sama autorka zachęciła mnie do przeczytania tej książki swoim uśmiechem i obyciem (Pozdrawiam Panią!). Dlatego na targach sięgnęłam po tę książkę, poleciałam szybko do kasy i wróciłam po autograf... a potem wzięłam się za czytanie!  Gdy poznałam Alicję byłam do niej nieco sceptycznie nastawiona. Była to kobieta zadaniowa, którą wielu ludzi wykorzystywało na swój sposób i która nie potrafiła zawalczyć o swoje. Przykro się na nią patrzyło. Na szczęście kiedy przeprowadziła się ona do Grodziska, to powoli zaczęła "dorastać", co naprawdę mi się podobało. Zwłaszcza że ten cały wyjazd i to zadanie wyszło jej na dobre (w jaki sposób nie powiem ;) ). Ogólnie uważam, że Alicja jest naprawdę dobrze stworzoną postacią. Człowiek często może sam z nią utożsamić i nie raz pozazdrościć jej mózgu do interesów.  Tak samo świetna była jej przyjaciółka. Naprawdę barwna postać. Szkoda tylko, że nie zostało jej poświęcone więcej miejsca w książce. Niestety fabuła porwała mnie nieco mniej niż bohaterowie, aczkolwiek była bardzo przyjemna do zrelaksowania się po długim dniu przy herbacie i w sweterku. Jest ona mega prosta i do przewidzenia. Kiedy Alicja znalazła już się w tej drugiej firmie szefa, to już czułam pismo nosem i podejrzewałam, kto może tam mącić. Tak samo wątek romantyczny był do odgadnięcia, chociaż muszę przyznać, że przez chwilę się wahałam którego bohaterka finalnie wybierze.  ,,Podmiejski. Na koniec świata" mogę podsumować oceną 7/10. Bo mimo iż książka jest naprawdę prosta, to porwała mnie, sprawiła że się wkurzałam kiedy bohaterka się wściekała, śmiałam się z niektórych żartów i naprawdę dobrze się bawiłam! Polecam serdecznie dla wszystkich, którzy tak jak ja lubią przeczytać od czasu do czasu życiowe książki.

[wilczekczyta]

,,Portret Doriana Graya" Oscar Wilde

Dorian Gray to młody mężczyzna o niezwykłej urodzie, który pozwala się sportretować znanemu londyńskiemu malarzowi. Kiedy mężczyzna ogląda swój portret, wypowiada nieprzemyślane życzenie, które zmienia jego życie. Bo od tamtego dnia Dorian Gray się nie starzeje ani nie zmienia wyglądu... ale za to jego portret pokazuje jego dusze, a zwłaszcza to jakim zepsutym człowiekiem zaczął się stawać Gray.

,,Portret Doriana Graya" to nie byle jaka powieść. To książka ponadczasowa, która od lat zachwyca. A to dlatego, że doskonale wpisuje się w każdy okres czasowy, ale i też w ludzką duszę. Bo któż by z nas nie chciałby być wiecznie piękny? Nosić na sobie niewinność, a nie brzemię grzechów tych małych lub dużych?

Muszę przyznać, że Dorian Gray skojarzył mi się z Instagramem i dużymi influenserami, którzy non stop robią sobie zdjęcia i wpływają na nas kształtując pewien kanon piękna, do którego czasem nieświadomie dążymy. Ale oprócz tego Oscar Wilde w swojej powieści doskonale pokazał na przykładzie tego bohatera to, co się dzieje z człowiekiem, kiedy ten słucha kogoś innego i stosuje się do jego rad bez choćby chwili zastanowienia. To jak autor to przekazał jest piękne i zarazem straszne, bo człowiek po tej książce uświadamia sobie, że każdy z nas ma swój mały portret samych siebie niczym Dorian Gray.

Dodatkowo mamy tutaj mały wątek homoseksualny, co było dla mnie sporym zaskoczeniem, zwłaszcza iż książka została napisana w 1890 roku. No ale to też jest niejako dowód na to, że taka miłość jaka jest ukazana w powieści była od zawsze, tylko że skrzętnie ukrywana.

Na sam koniec chciałam tylko dodać, że mimo iż książka jest niezwykle krótka, to jest wypełniona historią, która skłania do refleksji. Dlatego tę recenzję nie traktuje tak, jak inne gdzie rozbierałam postacie i świat na dwie różne kwestie. Bo ,,Portret Doriana Graya" to coś więcej niż się z wierzchu wydaje i dlatego też dostaje on ode mnie solidne 8/10.

[wilczekczyta]

,,Czas Chaosu" Daniel Komorowski

Każdy z nas wie, jak to jest z tymi książkowymi seriami. Jak już się je zacznie, to na każdy kolejny tom czeka się jak na szpilkach. Ale na szczęście mam dla was świetną informację, bo już 12 października wychodzi kolejny tom serii pod tytułem ,,Ogień Zagłady".

Dodatkowo ta data jest bardzo ważna, bo autor zakończył ,,Czas Chaosu" w taki sposób, że nawet Telewizja Polsat ze swoimi przerwami na reklamy, by się takiego czegoś nie powstydził.

Ale zacznijmy może od początku!

Ivar w końcu dociera do Danii, gdzie musi stoczyć walkę o Hedeby, które już jakiś czas temu zajął Eryk Krwawy Topór. Jest to tak naprawdę tylko przerywnik w tym, co Bezkostny tak naprawdę planuje zrobić. A mianowicie chodzi tutaj o przygotowanie planu, uzbrojenie się i wyruszenie na pomoc jednemu z jego braci aż do Szwecji Wschodniej. Ale to dalej nie wszystko, bo między czasie synów Ragnara czeka zmierzenie się ze paskudną zdradą. Jaką i kogo? Tego dowiecie się z książki!

Przyznam otwarcie, że z całej książki podobała mi się głównie końcówka. Tak jak poprzednia mile mnie zaskoczyła progresem tak przy tej powieści miałam wrażenie, że autor zrobił krok w tył. Znowu mogę się doczepić do tego, że postacie zbyt szybko wyznają sobie uczucia i się do siebie przywiązują oraz ufają bezpodstawnie (np. relacja Egila i króla Wschodniej Szwecji). No i wynudziły mnie takie wstawki jak np. polowanie Ivara czy chociażby nauka walki, ale niemniej rozumiem, że przydają się takie rozdziały które zwalniają tylko akcje.

Wróćmy jednak może do tego, co mi najbardziej przypadło do gustu. Zakończenie oraz wielowątkowość tej serii. O co chodzi mi z tym drugim? A o to, że autor nie zapomina nawet o najmniejszych wątkach, które ja dawno wyrzuciłam z pamięci. Wraca do nich i to mi się podobało, bo dzięki temu mogłam sobie przypomnieć pewne kwestie z poprzednich tomów. A co do zakończenia, to ostatnia bitwa, która tam się rozegrała była świetna. To trzeba przyznać panu Komorowskiemu, że wszystkie walko – a zwłaszcza te z udziałem statków – świetnie mu wychodzą.

,,Czas Chaosu" oceniam na 5/10.

[wilczekczyta]

,,Więzy Nieba" A. C. Gaughen

Aspasia jest kapitanem niezwykłego statku, który pomaga uwalniać z niewoli kobiety i dzieci jednocześnie ryzykując przy tym życie. Dlaczego? Otóż dlatego, że jest Żywiołem powietrza i to na tyle potężnym, aby móc poderwać cały statek z wody w powietrze. Ah… gdyby można byłoby zobaczyć coś takiego na żywo! Na pewno wyglądałoby to cudownie.

No ale książka nie skupia się tylko na Asp i jej załodze, która próbuje znaleźć równowagę między dobrem a złem koniecznym. Oj nie. Tutaj mamy jeszcze drugie dno, jakim jest Cyrus i jej zapał do odkrycia wszelkich sekretów pani kapitan. Bo co się stanie gdy ta przebiegła handlarka niewolników odkryje całą prawdę o Aspasii? I jaki w tym wszystkim udział będzie miał ‘’szczur pustynny” o niesamowitych zdolnościach? Oczywiście trzeba się przekonać o tym, sięgając po ,,Więzy Nieba”, które zachwyciły mnie jeszcze bardziej niż tom pierwszy!

Może zacznę od tego, że ta książka jest bardzo złożona, ale mimo wszystko na pierwszy plan wysuwa się wątek niewolnictwa, który autorka poruszyła nieco już w ,,Berle Ziemi”, ale tutaj rozwinęła go całkowicie. Właściwie to całe ,,Więzy Nieba” opowiadają o niewolnictwie, jego skutkach i o tym, jak traktuje się takich zniewolonych ludzi. I trzeba przyznać, że naprawdę świetnie wyszło to pani Gaughen, bo jej opowieść o całej tej przeklętej machinie i wątkach o nadziei podbiła moje serce do tego stopnia, że nie mogę się doczekać tego, co wykombinuje ona w trzecim tomie.

Oczywiście oprócz wątku niewolnictwa książka pokazała też cudowną historię o tym, jak ważna jest rodzina i zaufanie do ludzi, jacy cię otaczają. No bo, co by zrobiła Aspasia, gdyby nie mogła ufać swojej załodze? Jak by dała radę dowodzić okrętem i robić te wszystkie cudowne rzeczy? No i najważniejsze: Co by zrobiła, gdyby nie napędzała jej nadzieja, że kiedyś odnajdzie swoje młodsze rodzeństwo?

Tak. Rodzina, zaufanie, nadzieja i przyjaciele to największe zalety i główne filary tej książki, o której mogłabym chyba opowiadać godzinami. Dlaczego? Bo była naprawdę świetna… mimo drobnych mankamentów, które mi nie pasowały (np. od początku autorka kreowała nam jedną postać na taką, która zdecydowanie zrobi coś przykrego -nie chcę spojlerować, więc tak to nazwę – dla głównej bohaterki. No i nie do końca leżało mi to, że statek aż tak szybko przemieszczał się z jednego miejsca w drugie – nawet mimo umiejętności Aspasii jest to dla mnie nie do pojęcia. No i jak dla mnie Gaughen czasami za bardzo przesadzała z mocą pani kapitan).

,,Więzy Nieba” oceniam na 9/10 i już nie mogę się doczekać trzeciego tomu!

[wilczekczyta]

,,Pustynny Świat" Tom Huddleston

Po zatopieniu Londynu przez Corteza, Kara i Joe zbierają pieniądze, by wyjechać z Wrakowiska i zamieszkać w Kanadzie. Podczas jednego z połowów Joego, Kara zauważa grupę Wodniaków, którzy zmierzają do miejsca, gdzie został uwięziony były kapitan Neptuna. Dzieciaki od razu ruszają w pogoń za intruzami i w ten sposób wplątują się w sam środek armii Piątki. Tam na pustyni czeka ich nie lada przygoda. Dlaczego? Ponieważ armia Piątki zjednoczyła wszystkie dawne stany Ameryki i postanowiła najechać Wodniackie państwo za to, że ci nie okazali im pomocy.

Od razu powiem, że ta część bardziej mi przypadła do gustu niż poprzednia. Jak dla mnie ma ona więcej sensu i posiada jasny i logiczny sens. Ludzie są wściekli, bo technologiczna potęga – czyli Wodniacy – nie pomaga im, a traktuje jak śmieci. W takim wypadku ludziom ciężko stanąć na nogi i dlatego są wściekli. Bo gdyby uzyskali pomoc, to potem mogliby się usamodzielnić… no i wiecie co dalej. Wszystko powoli wróciłoby do normy. A tak? No cóż… mamy takie sytuacje jak ta teraz.

No ale, nie chcę za bardzo rozgadywać się o fabule. Bo ta była dobra, prosta, logiczna i dobrze skonstruowana. Nic bym z niej nie wyrzuciła, ani nie dodała, więc to chyba dobrze. Chociaż czekajcie… wiecie, co mnie denerwowało? Zachowanie Nate. Mam wrażenie, że myśleć zaczął dopiero pod koniec książki. Właściwie, to gdyby posłuchał się w pewnych chwilach Kary, to cała sprawa mogłaby się zakończyć sukcesem, a tak… eh. No dzieciak i tyle. Ale za to dla równowagi mamy wspaniałą Piątkę. Pięć identycznych facetów, którzy praktycznie myślą tak samo, mówią tak samo i chyba nawet się tak samo poruszają. To jak przedstawił ich autor, zwłaszcza ich drobne różnice w charakterze, było naprawdę dobre i to najbardziej podobało mi się w tej książce i dlatego też nie mogę się doczekać następnego tomu. A i byłbym zapomniała o Ryś! Osobie niebinarnej, która jak dla mnie została nieco za mało opisana… ale była w porządku. Rozumiałam motywację tej postaci i mam nadzieję, że w kolejnym tomie będzie jej więcej.

Za myślącą Karę i Pięciu daję ,,Pustynnemu Światu” 7/10.

[wilczekczyta]

,,Zatopiony Świat" Tom Huddleston

Dwójka dzieciaków – Kara i Joe – zarabiają na życie wyławiając z zatopionej części Londynu cenne dla kolekcjonerów przedmioty. Właśnie podczas jednej z takich wypraw Joe wynurzył się niefortunnie na drodze pewnego Wodniaka. Przypadek sprawia, że dzieciaki stają się posiadaczami tajemniczej mapy, przez którą wpadną w niezłe tarapaty.

Dawno nie czytałam żadnej książki dla dzieci, więc fajnie było znowu wkroczyć w ten dosyć prosty czarno-biały świat. No wiecie, ktoś jest zły bo jest tym, a ktoś jest dobry bo jest kimś innym... ale w tej książce tego nie ma. Autor zatarł te granicę, tak że Wodniak może być dobrym człowiekiem, za to zwykły mieszkaniec Londynu może mieć paskudną osobowość. I to jest największy atut tej książki. To, że uczy dzieci, że nic nie jest takie czarno-białe, jak czasami może się wydawać.

Ale książka uczy też czegoś innego, zwłaszcza pod koniec. Chodzi mi tutaj o demokrację, która często gęsto zostaje pomijana lub ktoś na wyższym szczeblu robi i tak coś przeciwnego do tego, co chcieli ludzie.

No ale dobrze. Oprócz tych dwóch rzeczy mogę na plus przyznać książce, że wszystko zostało bardzo fajnie i przystępnie przedstawione. No wiecie, technologia się tak rozwinęła, dziura ozonowa powiększyła, lodowce stopniały... i cyk! Mamy podniesienie się wód, przez co niektóre miasta czy kraje zostały zalane. Dodatkowo autor non stop daje znać, że zagrożenie nie minęło i że poziom wody non stop się powiększa oraz że trzeba coś z tym zrobić. Niestety nie skupia się on dalej nad tym, jak można byłoby temu zapobiec, a bardziej na fabule, która niestety nieco mniej mnie porwała.

Powiem tak: po takiej książce za wiele się nie spodziewałam w sensie fabularnym. Pomysł był mega ciekawy i mam wrażenie, że jest za mało rozpisany. No bo wiecie Wodniacy, ludzie zza muru, mieszkańcy Wrakowiska... tyle różnych osób i nie wiadomo komu można zaufać, a przez to nie wiadomo jak uratować miasto, aby nie zniknęło na zawsze w odmętach morskich. Nie wiem, jak do końca wam to opisać, ale powiem prosto – nie porwało mnie to jakoś, aczkolwiek fajnie się to czytało jako coś luźnego po całym dniu pracy.

,,Zatopiony Świat" oceniam na 5/10.

[wilczekczyta]

,,Królowa Żaru" Laura Sebastian

Kres Historii Theodosii

Kiedy dym się rozwiewa i stygną popioły, jeden płonący żar może rozpalić rewolucję...

Theodosia przez ponad dekadę była więźniem we własnym domu. Przy odpowiedniej pomocy wydostała się ze swojego więzienia i udała się zdobywać sojuszników do innego kraju. Nie całkiem to wyszło, ale przynajmniej zdobyła doświadczenie. Teraz, gdy znowu jest w swoim królestwie, wie co musi zrobić. Odzyskać je za wszelką cenę. Nieważne, co będzie musiała poświęcić... będzie warto to zrobić, żeby wyzwolić Astreę.

Szczerze powiem wam, że bardzo się ucieszyłam na wieść o tym, że w maju miała być premiera tej książki. Niedawno czytałam dwa poprzednie tomy i bardzo mi się podobały mimo pewnych mankamentów, ale Ci co mnie znają, wiedzą że często się do czegoś przyczepiam. Tak jest i w ,,Królowej Żaru" ale chcę się tutaj skupić bardziej na pozytywach, bo jest ich zdecydowanie sporo.

Zaczynając chociażby od początku, który zaczyna się w doskonałym czasie. W ,,Pani Dymu" na końcu mamy sytuację, kiedy Theo wchodzi do kopalni, a w finalnym tomie mamy jak wychodzi z niej przemieniona. I choć nie widać z początku, że się zmieniła to po czasie widać, że to co się tam wydarzyło zmieniło ją trochę - i to nie tylko w magiczny sposób - co jest jak najbardziej na plus. Bo dzięki temu wiemy, że postacie ewoluują i nie są plastikowe, ale żywe. I tak też jest nie tylko w stosunku do Królowej Theodosii, ale też innych postaci drugoplanowych, a także antagonistki (która swoją drogą podobała mi się z tym swoim psychologicznym tłem i snami).

Ale oprócz dobrego początku mamy też świetną taktykę w której - uwaga, bo to się rzadko zdarza - sami bohaterowie stwierdzają, że często liczą na łut szczęścia, bo ich plany bywały niedopracowane, przez to pojawiały się konsekwencje w postaci tracenia ludzi czy powiększenia się liczebności rannych. Nie wiem jak wy, ale ja osobiście rzadko trafiam na takie przyczynowo-skutkowe podejście w książkach.Zwykle bohaterowie wymyślają tak genialne plany, że prawie nigdy nie przegrywają bitew (tak np. jest w serii Szklany Tron), a jeśli już to wtedy dostrzegają tak genialny plan, że przeciwnik na pewno przegra w kolejnym starciu. Tu tego nie ma, cały czas czuć tę niepewność i strach, że oni wszyscy zostaną zdemaskowani i zniszczeni.

Co jest jeszcze na plus? Tworzenie relacji między Theo a innymi bohaterami. Dbanie o sojuszników. Rady podczas których jest wiele cennych sugestii, ale i pyskówek. Pokazanie przez autorkę tego, że oni też popełniają błędy, ale mimo wszystko starają się myśleć logicznie. A przede wszystkim na plus jest odwaga, poświęcenie i wytrwała walka o niepodległość. Te trzy sprawy chyba najbardziej sprawiają, że ta książka jest taka dobra.

Bo jasne, kuleje tutaj to, że Theo, jak to zwykle bywa w książkach z głównymi bohaterkami, ma bardzo silną moc i potrafi prawie od razu nią panować i że od tak, często wie jak zaplanować jakieś uderzenie mimo braku przeszkolenia w tym zakresie. Albo nie pasuje mi to, jak bardzo dziwnie jest postrzegany czas w tej książce (czasami miałam wrażenie, że armia za szybko się poruszała względem powierzchni kraju), ale to są takie drobne rzeczy, które można zignorować i cieszyć się książką. A zwłaszcza takim zakończeniem jak to.

,,Królowa Żaru" jest dobrym zakończeniem trylogii. Wyjaśnia wszystkie rzeczy i przy tym non stop prawie się tutaj coś dzieje. Nie ma nudy, a jest prawdziwa wstrząsająca historia, którą oceniam na 7/10.

https://www.instagram.com/tv/CPIgW_SBf6o/?utm_medium=copy_link

[wilczekczyta]

,,Rok Próby" Kim Liggett

Gdybym miała opisać tę książkę w trzech słowach, to brzmiałyby one tak: mroczna, brutalna i zachwycająca.

W hrabstwie Garner rok próby jest owiany wszelką tajemnicą. Żadna dziewczyna nim go nie przejdzie, to nie ma pojęcia, co ją tam czeka. Jednak Tierney James od małego pragnie poznać prawdę na temat wyzwania, jakie ją czeka. Kiedy w końcu przychodzi na nią kolej, potrafi więcej niż niektóre dziewczyny, jest bardziej ogarnięta... ale czy to wystarczy, aby wyzbyła się swojej magii i wróciła po roku do domu? Czy dziewczyna będzie potrafiła stawić czoło wyzwaniom, jakie ją czekają? Czy uda jej się wyjść bez szwanku? Powiem tylko tyle... że dużo będzie się działo.

Dlatego też uważam, że warto sięgnąć po tę książkę. Ten cały mroczny klimacik, ta brutalność i niemożliwość przewidzenia tego, co będzie na kolejnej stronie sprawiła, że zakochałam się w tej powieści. Jest bardzo podobna do ,,Opowieści Podręcznej" Margaret Atwood. Jednak mimo wszystko mam wrażenie, że ,,Rok Próby" czasami bardziej dosadnie pokazuje pewne kwestie, które bardziej poruszał serial na podstawie książki pani Atwood. I to naprawdę robi robotę i to wielką.

Bo wiecie... w świecie, gdzie kobieta nie może śnić, nucić pod nosem ani modlić się w ciszy jest bardzo źle. Bo mężczyźni wszystko kontrolują, a płeć przeciwna jest sprowadzona do roli posłusznej istotki... no brak mi słów. Ale takie książki są potrzebne, a jeśli wszystko jest tak dobrze ujęte jak w tej czy jak wyżej wymienionej ,,Opowieści Podręcznej" to jeszcze bardziej trafiają do czytelnika i go uświadamiają, jak mamy w tym momencie dobrze w obecnym świecie (oczywiście w naszym regionie. W niektórych dalej kobiety są "niżej" niż mężczyźni).

Ogólnie tak pokrótce, żeby nie zdradzić za dużo, to ta książka jest taka dobra nie tylko dzięki tematyce i fabule, ale i dzięki charyzmatycznym postaciom. Zwłaszcza Tierney jest mega dobrą postacią. Żywą, która na kartach książki zmienia się bardzo drastycznie. Otwiera oczy.

Niestety muszę coś zarzucić tej książce. Końcówkę. Mam wrażenie, że ona nie jest dokończona. Brakuje mi tam czegoś. Jakiegoś takiego ładnego zwieńczenia, bo to, co dostaliśmy na samym końcu... nie pasuje mi aż tak do tej książki, ale to tylko moje zdanie.

,,Rok próby" dostaje ode mnie 8/10. 

[wilczekczyta]

,,Wszystko pochłonie morze" Magdalena Kubasiewicz

Kiedyś syreny chodziły pomiędzy śmiertelnikami. Pamiątką tych czasów jest przepis na truciznę, na którą nie ma lekarstwa.

Właśnie tą trucizną zostaje otruty Książę Sieldige. Jednak zamiast od razu umrzeć zapadł w śpiączkę, dzięki której można było go jeszcze uratować. Jeden z trzech najbliższych rycerzy księcia wraz ze swoją przyjaciółką łączą więc siły, żeby ocalić władcę. Bo wiedzą, że jeśli on umrze, to Sieldige może upaść i już się więcej nie podnieść przez czyhających na tron spiskowców. Aletha i Leto niepewni tego, kto im sprzyja, a kto próbuje zaszkodzić, próbują więc ze wszystkich sił znaleźć antidotum i znaleźć trucicieli, aby ich ukarać. Czy uda im się to wszystko? Jeśli tak, to jaką cenę będą musieli za to zapłacić?

Na wstępie muszę zaznaczyć, że gdyby nie tytuł i świetna okładka Dominika Brońka oraz to, że w książce miały się pojawić syreny, to pewnie aż tak bym się nie jarała tą książką. Bo może wiecie albo i nie, ale ja od zawsze uwielbiałam syrenie legendy i wszystkie bajki typu ,,Mała Syrenka" czy chociażby słynne ,,H2O wystarczy kropla" (stąd też poniekąd mój czerwony kolor włosów). Dlatego czułam, że muszę sięgnąć po tę książkę... dlatego nie rozumiem do końca, jak to się stało, że nagle dopadł mnie zastój czytelniczy gdy czytałam ,,Wszystko pochłonie morze". Na szczęście jakoś sobie z nim poradziłam i dzięki temu mogę wam trochę opowiedzieć o książce.

A moją opowieść zacznę od tego, że myślałam, iż pojawi się tutaj więcej legend i magii (mimo, że ta się pojawiała, to mam wrażenie, że było jej za mało) oraz brakowało mi takiego rozwinięcia pewnych spraw, jak np. podczas wyprawy Alethy na poszukiwanie antidotum. Mam wrażenie, że gdyby ta sekwencja była nieco dłuższa i bardziej rozbudowana to byłaby to najlepsza scena z książki. Bo nie ukrywam, że bardzo mnie ciekawiła tamta sytuacja i kobieta, zwłaszcza że dzięki niej mogliśmy dowiedzieć się jeszcze więcej na temat Modron i syren... no ale niestety autorka popędziła dalej.

W ogóle muszę przyznać, że z początku trochę się gubiłam w tej całej religii, kulturze i spiskach, jakie zaprezentowała nam Magdalena Kubasiewicz. Jednak kiedy głębiej się wchodzi w książkę, to wtedy wszystko bardziej staje się bardziej logiczne i sprawia, że czytelnik tak samo jak Leto szuka tej osoby, która byłaby odpowiedzialna za to całe zamieszanie. A muszę przyznać, że to nie są łatwe poszukiwania i ja sama do końca książki nie miałam pojęcia, kto konkretnie poważył się na otrucie Księcia.

,,Wszystko pochłonie morze" to opowieść o spiskach, legendach, odwadze i cenie, którą należy zapłacić. To także historia o wielkiej przyjaźni i stracie, a także o zmianach, jakie zachodzą w człowieku pod wpływem różnych wydarzeń. Książka mi się podobała i dlatego z mogę jej przyznać 7/10, mimo drobnych niedociągnięć i nierozwinięciu nieco ciekawszych dla mnie wątków. 

[wilczekczyta]

,,Zauroczona, zwariowana, zakochana" Laura Steven

Caro Kerber-Murphy myśli o sobie jako introwertycznym nerdzie zakochanym w świecie fizyki. I tylko gdy jej ojcowie smacznie śpią, włącza cichutko komedie romantyczne, marząc o idealnej miłości łączącej ją z Harukim – chłopakiem, w którym jest bez wzajemności od dawna zakochana. Jak jednak zwrócić uwagę chłopaka, gdy nikt, absolutnie nikt, z wyjątkiem dwóch oddanych przyjaciółek i ukochanych ojców, jej nie zauważa? Na szczęście Caro w porę dowiaduje się o przełomowym odkryciu naukowym, które może

pomóc jej w rozwiązaniu problemu.

Po opisie można pomyśleć, że to typowa młodzieżówka z motywem szarej myszki i popularnego chłopaka. Tak po trochu jest, chociaż końcówka pokazała mi, że książka jest nieco bardziej złożona, że nie kończy się aż tak typowo jak wszystkie takie romanse... jednak wszystko coś mi tutaj nie zagrało. I to całkiem sporo rzeczy.

Po pierwsze, Caro ma przyjaciółkę Gabrielę. Na początku książki dowiadujemy się, że jest ona blogerką makijażową, należy do zespołu cheerleaderek, udziela korepetycji językowych i ma chłopaka. Spoko laska, co nie? No też tak myślałam, dopóki nie dowiedziałam się, że jest ona introwertyczką. A do introwertyków zwykle bycie w centrum uwagi - blogowanie i kibicowanie na boisku - nie jest często zbyt komfortowe. Ale no... może ja się nie znam? Może faktycznie introwertycy pragną sławy i bycia rozpoznawalnym?

No dobrze, to przyjaciółkę Caro mamy za sobą. Tej drugiej nie będę omawiać, bo nic na nią nie mam. Zajmijmy się teraz Caro i jej życiem. Dziewczyna jest nerdem, co cały czas podkreśla. Jej pasją jest fizyka i to też chce studiować. Jako rasowa kujonka gra też w szachy i jest cichutka jak myszka... no i sami wiecie, jaki to typ postaci. No ale, co mi się w niej nie podobało? Niby jest taka mądra... ale to nie przeszkadzało jej w zakupie jakichś tabletek z neta, które miały sprawić, że jej crash w końcu się nią zainteresował. Tak, dobrze czytacie. Dziewczyna znalazła w necie jakieś zagraniczne tabletki z feromonami, które miały wzbudzić pociąg innej osoby do ciebie. I ja rozumiem, że ona była zdesperowana i nie wystarczało jej wzdychanie to tego chłopaka i chciała coś zrobić, ale serio?! KUPOWANIE TABLETEK PRZEZ NETA!? I jeszcze one są niewiadomego pochodzenia...bosz. A gdyby okazało się, że np. są tam tasiemce albo wpłyną jakoś szkodliwie na bohaterkę? Caro kilka razy o tym myśli i tyle. Bierze je z desperacji i gówno zostaje potem powiedziane, żeby nastolatki, które będą to czytać, nie robiły czegoś podobnego. Bo nie oszukujmy się... po tę książkę mogą nawet sięgnąć 11 latki, które uznają taki pomysł za genialny i potem będą miały problemy...

W ogóle cały ten pomysł z tabletkami jest to chrzanu. Zwłaszcza początkowe rozdziały, kiedy Caro zaczyna je brać. To, co dzieje się na drugi dzień... mogę określić tylko cringe. Nie rozumiem, jak takie coś może kogoś bawić, jak dla mnie jest to mega żałosne, zwłaszcza że autorka nie opisuje tylko co się dzieje z chłopakami w wieku Caro... ale też dorosłymi mężczyznami. A potem jeszcze wizyta w domu i scena z psem. No ludzie, to było takie chore, że postanowiłam, że jeśli będzie jeszcze gorzej, to odłożę tę książkę po 150 stronie. Na szczęście autorka wtedy przystopowała z takimi chorymi akcjami.

,,Zauroczona, zwariowana, zakochana" jest według mnie absurdalną książką, którą można było lepiej napisać. Bo przesłanie ma dobre, (wiecie wychodzący motyl z poczwarki i takie tam), ale zostało za bardzo przysłonięte tym całym cringem, który czułam i głupimi bykami, które można znaleźć w książce (to już bardziej wina tłumacza i ostatecznej korekty, bo tego nie wyłapali). Jedynymi plusami, jakimi tu widzę to ojcowie Caro oraz końcówka i tylko tyle.

Książka dostaje ode mnie 3/10.

Dodam tylko jeszcze, że książka na pewno szybko wyleci z mojego regału. Bo może okładkę ma ładną, to wnętrze paskudne.

[wilczekczyta]

,,Napisz mi jak zabić" Dorian Zawadzki

Na wiejskiej polanie zostają odnalezione zwłoki autora kryminałów, który wcześniej został uprowadzony ze swojego domu, a jedynym świadkiem na to jest jego żona. Pani Klara Kubiak współtworzyła cykl kryminałów ze swoim mężem i to, co stało się w jej własnym domu, było wielkim szokiem. Bo kto mógłby sobie wyobrazić, że tacy autorzy mogliby sami stać się sednem dochodzenia policyjnego? Z czego jedno byłoby martwe, a drugie nieźle poturbowane?

Na całe szczęście sprawa została przydzielona utalentowanej Laurze Szumskiej i komisarzowi Olgierdowi Kotowi. Jednak mimo nawału pracy, każde z nich musi się zmierzyć nie tylko z ciężką sprawą... ale i swoim życiem.

Dawno nie czytałam tak dobrze napisanego i wciągającego kryminału. Jak już wyżej pisałam, to niesamowite, że autorowi kryminałów przydarzyło się niemal to samo, co sam opisywał w swoich książkach. Ponadto to wszystko jest okraszone pełnym oczekiwania napięciem, które kończyło każdy rozdział i problemami życiowymi. No mówię wam, jestem zakochana w tej książce, zwłaszcza po końcówce, na której uroniłam nawet parę łez.

I ogólnie trzeba tutaj przyznać, że największą furorę oprócz fabuły robią tutaj bohaterowie. Zwłaszcza z głównej dwójki upatrzyłam sobie komisarza Kota. Ten staruszek zmaga się z natarczywymi myślami samobójczymi. Zresztą na początku książki już się o tym dowiadujemy, kiedy Olgierd już jest bliski przejścia na drugi świat. Ratuje go tylko telefon od przyjaciela, który zatrudnia go jako konsultanta do sprawy, którą prowadzi Laura Szumska. Swoją drogą ona też ma swoje problemy, które niestety, jak dla mnie, były za mało rozwinięte i za mało wytłumaczone. Bo nasza pani podkomisarz niegdyś pracowała w Warszawie, ale przez pewną sprawę (której wam nie zdradzę, żeby nie zaspojlerować) została przeniesiona na Śląsk do Myszkowic. Jest to wszystko naprawdę ciekawe, ale mimo iż pani Szumska wybija się na tej książce niejako jako główna postać, to i tak zdecydowanie do gustu przypadł mi komisarz Kot. Zwłaszcza urzekł mnie swoim charakterkiem i przenikliwością oraz odrobiną humoru. A sam antagonista też jest świetną i niespodziewaną postacią, bo takiego mordercy chyba nigdy w życiu nie widziałam w żadnej książce. Ma też swoje własne problemy, chociaż nieco inne niż się z początku spodziewałam. (Chciałabym wam to nieco szerzej omówić, ale nie chcę też za dużo zdradzić, bo to jest naprawdę fajnie opisane i wyjaśnione).

Wrócę jeszcze na moment do fabuły. Nie chcę się tutaj za bardzo rozpisywać, ale naprawdę była świetna. Wszystko było spójne, a moje domysły potwierdziły ostatnie rozdziały książki. Zresztą autor genialnie to rozegrał, podsuwając nam poszlaki i takie mrugnięcie okiem, jakby czasami mówił "domyśl się czytelniku". I naprawdę da się domyślić. Ja swoją teorię miałam na końcu języka jakoś tak w połowie książki, ale myślałam że nie jest prawdziwa... a jednak była. (Szok i niedowierzanie - serio). Dodatkowo to, co wykombinował Dorian Zawadzki, jest super! Jednak nie chcę wam tego zdradzać, dlatego tylko powiem: Ta powieść jest jak książka w książce.

I tyle, reszty domyślcie się podczas czytania ;)

,,Napisz mi jak zabić" za świetnego antagonistę; dobrą robotę i bohaterów, którzy są żywi, dostaje ode mnie 9/10.

[wilczekczyta]

,,Przedsionek Piekła" Tomasz Kaczmarek

W XIX wiecznej alternatywnej Ameryce, w betonowej dżungli zwanej miastem Exmore, stoi potężna elektrownia, którą zasila pilnie strzeżona technologia od bogów-naukowców. Ludzie mogą tylko i wyłącznie z niej korzystać, ale nie mają prawa jej badać.

,,Przedsionek piekła" to nie tylko historia o eksperymentach i postępie, to też opowieść o trzech skrajnie różnych osobach, którymi przeznaczenie sprawiło, że ich losy zostały na zawsze splecione w jednym celu.

Andrew Milton - to nieszkodliwy staruszek, który żyje w szpitalu psychiatrycznym. Jednak nie trafił tam, bo oszalał, lecz przez wyrok sądu. Bo tak naprawdę Andrew Milton to tajemniczy skazaniec systemu, któremu niegdyś służył.

Kathleen Turner - jest więźniem w Przedsionku Piekła. Przeprowadzają tam na niej bestialskie eksperymenty, a to wszystko koordynuje Cerber. Kobieta wie, że niewiele ją dzieli, nim nastanie jej koniec.

Janusz Szewczyk - to nastoletni syn polskich emigrantów, który żyje na ulicy. Jest przywódcą zgrai złodziejaszków, którzy znaleźli szansę, aby się wzbogacić. Jednak ta szansa jest bardzo niebezpieczna... a sam Janusz znajdzie się w poważnych tarapatach.

Książkę zaczynamy nietypowo. Wszystko zaczyna się w szpitalu psychiatrycznym dla skazańców, w którym żyje Milton. Później po paru stronach dostajemy w twarz eksperymentami na ludziach i morderstwem. Także wstęp bardzo zachęcający! Zwłaszcza że potem to się wszystko jeszcze bardziej rozkręca. Dlatego nie polecam książki dla ludzi o słabych nerwach, bo mogą nie wytrzymać.

W ogóle wracając tak jeszcze do postaci, to muszę wyznać, że z całej trójki polubiłam najbardziej Kathleen. Jej historia najbardziej mnie zaciekawiła, a sama kobieta była bardzo barwna i było wiadomo, jakie przyświecają jej cele. Dlatego z niecierpliwością czekała na jej rozdziały, a te często gęsto urywały się znienacka, sprawiając że czytelnik nie może się oderwać od książki. A wracając jeszcze do pozostałej dwójki, to ona też była świetnie i barwnie napisana. Każdy był inny i na swój sposób przebiegły. Np. taki Milton, choć z pozoru był niegroźnym staruszkiem, to po czasie dowiadujemy się o nim nieco więcej i widzimy w nim kogoś innego. Kogoś, kto może być zagrożeniem.

A na koniec jeszcze dodam, że te postacie i ich wątki, choć wydają się, że nie są ze sobą złączone... to im dalej w las, tym widać coś przeciwnego. Więc radze uważać przy czytaniu, bo autor często próbuje nas zmylić, żebyśmy sami nie odkryli przedwcześnie prawdy.

Jeszcze tylko dodam, że cała fabuła mega mnie wciągnęła. Zwłaszcza motyw bogów-naukowców i ich pilnie strzeżonych sekretów oraz motyw przemiany bohaterów w tej książce. Widać, że postacie mają charakterek i że nie są płaskie, a żywe i mięsiste.

Do jednej rzeczy mogłabym się przyczepić tylko. Do elementów hamujących nieco tę historię. Spowalniaczy, które jak miałam wrażenie, miały tylko zapchać książkę i sprawić, żeby czytelnik za szybko nie odgadł, co z czym się je.

,,Przedsionek Piekła" oceniam na 7/10.

[wilczekczyta]

,,Zodiaki. Genokracja" Magdalena Kucenty

Zodiaki - postludzie o niezwykłych umiejętnościach, którzy na drabinie społeczeństwa nie mają własnego miejsca. Są niewolnikami już od zadrodka i mają jeden cel. Słuchać i wykonywać polecenia "ojca", który stworzył te obiekty doświadczalne.

Capricorn (Koziorożec) posiada niezwykłą umiejętność przewidywania różnych scenariuszy przyszłości. Przy tym jest posłusznym szczurem laboratoryjnym, który dokładnie wykonuje powierzone mu zdania i troszczy się o swoją rodzinę.

Pinces (Ryby) jest jego przeciwieństwem. Nie lubi stosować się do zasad, ale żeby pomóc Koziorożcowi, to nie cofnie się przed niczym, co często doprowadza do tragicznych skutków, zwłaszcza że dziewczyna nie jest do końca stabilna.

Gemini (Bliźnięta) to dwie dziewczyny w jednym ciele, które za wszelką cenę chcą zapewnić reszcie Zodiaków lepszą przyszłość. Dla ich dobra są gotowe poświęcić wszystko... a nawet zostawić najbliższego brata.

Virgo (Panna) to sparaliżowany brat, który za pomocą komunikatora łączy się z Bliźniętami i pomaga im w wykonywaniu misji. Jest z nimi najbliżej i to dzięki nim może poznać świat zewnętrzny.

Tak oto prezentują się nasze główne Zodiaki. W książce pojawia się ich jeszcze kilka i każdy z nich ma swoje różne specjalizacje, co jest na plus. Na minus jest to, że tyle ile postaci się przewija w tej książce, to prawie tyle samo jest perspektyw i można nieźle się pogubić... ale zacznijmy od początku.

Jak wszyscy wiemy, nie ocenia się książki po okładce... ale kiedy okładka jest taka piękna jak ta, to nie sposób nie sięgnąć po książkę, chociażby dla niej. Dlatego też wybrałam tę książkę. Dopiero później spojrzałam na opis, ale stwierdziłam że skoro lubię takie klimaty, to będzie mi wszystko pasować.

No otóż... nie wszystko mi pasowało. Jeśli oglądaliście moje story na Instagramie to wiecie, że w dużej mierze największym minusem dla mnie jest fabuła. Zaczęła się ona nieco klarować dopiero po 200 stronie, ale i tak czułam się zagubiona i miałam coraz mniej chęci na czytanie tej książki.

Nawet pomimo dobrze wykreowanego świata i postaci. I naprawdę żałuję, że tak jest, bo z fabuły do tej pory nie wiem, o co dokładnie chodziło. Czułam się, jakbym czytała zbitek różnych pomysłów autorki, która nie wiedziała jak to dokładnie wszystko połączyć, aby wszystko wyszło spójnie i logicznie. Zwłaszcza końcówka, która nieźle mi namieszała w głowie, sprawiła że po tej książce czułam tylko irytacje. Bo właściwie po tej lekturze oprócz poznania bohaterów i świata to nie wiem nic. I to mnie najbardziej boli. To zamieszanie, nagła akcja i zero porządnych wyjaśnień... tylko jakieś urywki, które sprawiały że niby powinnam się domyślić, ale też nie za wiele... no po prostu nie.

I naprawdę żałuję, że tak jest, bo po opowiadaniu z antologii ,,Cyberpunk Girls" miałam nieco za wielkie oczekiwania względem tej książki... ale no cóż, może w kolejnej części będzie lepiej?

,,Zodiaki. Genokracja" dostają ode mnie 5/10.

[wilczekczyta]

,,Potęga Zemsty" Daniel Komorowski

To już trzeci tom z serii opowiadającej o walkach i wszystkich trudnościach wikingów, zwłaszcza tych najsłynniejszych. Mówię tu o sławnym Ragnarze Lothbrok i jego synach, chociaż i inni mniej znani wikingowie mają tutaj swoje przysłowiowe trzy grosze do wtrącenia.

,,Gniew Północy" skończył się najgorzej, jak tylko mógł, pozostawiając nas w napiętym oczekiwaniu na kolejny tom. A chodzi mi tu o śmierć legendarnego wojownika i paskudną zdradę. I to nie jedną, jak możemy się przekonać już na pierwszych stronach trzeciego tomu gdzie Eryk Krwawy Topór najechał na Hedeby, gdy synowie Ragnara wraz z wielką zebraną armią udali się do Northumbrii. Dlaczego tam się udali? A to dlatego, aby mścić się za paskudną śmierć ich wielkiego wodza.

Gdy dochodzi do tak wielkiego starcia na terenach Anglii, nikt nie jest bezpieczny i nikt nie ucieknie przed furią wikingów. Jednak gdy powstaną pewne niedogodności, to trzeba wyjść im naprzeciw... i to właśnie zamierza uczynić niesamowity Ivar Bezkostny, dla którego sława oraz dobra strategia jest wszystkim.

Pozostaje mi zostawić tutaj tylko dla was takie pytanie: Jak daleko jest w stanie się posunąć ten Demon Śmierci, aby dopiąć celu? Odpowiedź na to znajdziecie w tej oto książce, to mogę wam obiecać ;)

Przez takie książki, jak te cieszę się, że widać progres w pracy autora. Trzeci tom zdecydowanie różni się od pierwszego. Wciąż zdarza mi się pogubić przy tym kto mówi... ale i tak widać tu kawał dobrej zmiany. Bohaterowie też są coraz mniej płascy, chociaż dalej nie mogę przecierpieć jaką rolę do odegrania dostał najstarszy syn Ragnara... no ale mówi się trudno. Wracając. ,,Potęga Zemsty" jest zdecydowanie bardziej rozbudowana i ciekawa niż poprzednie tomy. I chociaż czasami irytował mnie ciągły przeskok między perspektywami, to rozumiem skąd ten zabieg i dlatego aż tak go nie potępiam.

Co do fabuły, to mi się podobało (zwłaszcza końcówka, przy których autor zawsze coś tak dowali, że aż rwie do czytania kolejnego tomu). Cała ta seria jest o walkach, ale w tej książce było coś wyjątkowego, czego nie było w poprzednich dwóch tomach - Ivar miał prawdziwe kłopoty - za co jestem wdzięczna panu Komorowskiemu, bo bez tego ta postać byłaby wręcz zbyt wyidealizowana. I to przejęcie Hedeby i to, co tam się działo... no warto po to sięgnąć, żeby dowiedzieć się, jak to wszystko tam wygląda.

Na koniec tylko dodam, że bardzo zaskoczyła mnie Amira, która przeszła chyba najbardziej gwałtowną zmianę ze wszystkich postaci i to jest super, bo dzięki temu widać jak działania Ivara mają na nią wpływ.

,,Potęga Zemsty" dostaje ode mnie 7/10.