paula.

"Papieros powoli wypala mi płuca, wolałabym, żeby wypalał uczucia..."

[mrwickk]

Bycie osobą nadwrażliwą to bycie zmęczonym, wyczerpanym w ten sposób. To odczuwanie zbyt mocno w świecie, który czuje tylko połowicznie. To uśmiechać się do ludzi, a zaraz potem się rozpadać — nawet nie wiedząc dokładnie dlaczego. Jeden szczegół potrafi zranić, jedna zmiana wywrócić wszystko do góry nogami, a jedno słowo krąży w myślach przez tygodnie. Inni idą dalej, ty zostajesz w miejscu, uwięziony w tym samym zdaniu, które wciąż powtarza się w twojej głowie. Przestań, przestań czuć za bardzo. Bycie osobą nadwrażliwą to mieć serce zawsze otwarte — nawet wtedy, gdy powinno się zamknąć. Chłoniesz wszystko: nastroje, zbyt ciężkie napięcia i zbyt długie cisze, jakby wszystko przechodziło przez ciebie. A czasem chciałbyś być po prostu jak inni, ale nie potrafisz. Więc żyjesz z tym ciężarem i z tym wrażeniem, że jesteś „za dużo” w świecie, który nie chce czuć aż tak.

[xmoonxxo]

Po policzku spłynęła mi łza. Jedna. Mała. Słona. A zaraz po niej kilka innych – cichych, nieproszonych. Płakałam. Nie znałam nawet powodu. Po prostu płakałam. Dławiłam się własnymi łzami. Ból rozrywał mnie od środka, a ja nie potrafiłam zrozumieć, co się ze mną dzieje. Schowałam głowę pod poduszkę i wyłam… wyłam tak, jak nigdy wcześniej. Nie wiem, ile to trwało. Pół godziny? Godzinę? Dłużej? Nie mam pojęcia. Czas przestał istnieć.

[xmoonxxo]

Jak się czuję? Okropnie. Czuję się taka pusta w środku… jakbym była bez emocji. Nie mam siły na nic. Każda, nawet najprostsza czynność sprawia mi cholerną trudność. Tracę kontakt ze znajomymi. Ludzie, o których kiedyś walczyłam, teraz stopniowo się ode mnie odsuwają… albo to ja odsuwam ich od siebie. Ranię innych. Ale przecież ja taka nie byłam. Gdzie podziała się tamta wersja mnie – ta, która miała marzenia, uśmiechała się, była kreatywna, miała pasje? Zagubiłam się i nie potrafię odnaleźć własnej drogi.

Czasem przychodzi taki moment, w którym czuję, jak ta pustka wypełnia się bólem. Takim, który rozrywa mnie od środka. Bólem psychicznym, którego nie jestem w stanie opisać słowami. Smutkiem, który towarzyszy mi każdego dnia i nie pozwala doceniać tego, co mam.

Chciałabym, żeby ktoś po prostu mnie przytulił. Nic nie mówił. Po prostu był. Chciałabym być szczęśliwa, naprawdę się staram… ale nie potrafię. Nie umiem. Jestem toksyczna. Zepsuta. I nie wiem, czy jeszcze da się to naprawić.

[xmoonxxo]

„Dziś rozwiążę zagadkę, co jest po śmierci. Już zaraz… za chwilę zamknę oczy i po raz ostatni zobaczę osobę, którą kocham ponad życie. Nie chcę odchodzić, ale wiem, że tak będzie lepiej. Trzyma moją dłoń, a po jego policzkach płyną łzy. Nie chciałam go zranić. Tak cholernie nie chciałam, żeby cierpiał. Ale przecież wiedział, że to życie nie jest dla mnie. Nie rozumiał mnie. I chyba nadal nie rozumie.

Wciąż słyszę jego głos. Jak błaga, jak przeprasza, jak mówi: „proszę, zostań…”. Jak tłumaczy, że żałuje, że go wtedy nie było. Że nie umiał wtedy być blisko. A ja tak kurewsko bardzo chcę mu odpowiedzieć. Chcę jeszcze raz spojrzeć w jego oczy, zobaczyć to ciepło, które zawsze tam było. Przytulić się i usłyszeć bicie jego serca. Chociaż na chwilę. Na jedną pieprzoną sekundę.

Ale czuję, że to już koniec. Leżę. Czekam. I czuję, jak wszystko ze mnie uchodzi. Jakby ktoś wyrwał ze mnie duszę. Jakbym już nic nie czuła.”

[xmoonxxo]

Dlaczego nie mogę być dzieckiem? Małym… beztroskim dzieckiem. Dzieckiem, które niczym się nie martwi. Dzieckiem, które nie zna problemów. Które z szerokim, szczerym uśmiechem na twarzy cieszy się z najmniejszych rzeczy. Dzieckiem, z którego rodzice są dumni, kiedy namaluje obrazek, nauczy się literek albo rozwiąże najprostsze działanie matematyczne. Dlaczego nie mogę cofnąć czasu i znów poczuć się tak beztrosko… wolno… szczęśliwie? Dlaczego?

[xmoonxxo]

Ostatnio dużo myślałam. Widzę, jak bardzo wszystko mnie zmieniło. Sama nie wiem, czy na lepsze, czy na gorsze – nie mnie to oceniać.

Czasami zapominamy, że gdybyśmy zmienili choćby jeden wybór, podjęli jedną inną decyzję, dziś wszystko mogłoby wyglądać inaczej. Może nie poznalibyśmy ludzi, którzy są teraz obok. Może nie bylibyśmy w miejscu, w którym właśnie jesteśmy. A przecież to właśnie te najbardziej niepozorne momenty często prowadzą nas tam, gdzie naprawdę mieliśmy trafić.

Może dziś ktoś myśli, że nie chce tego życia. Że chciałby wszystko cofnąć, naprawić, zacząć od nowa. Ale z czasem przychodzi moment, w którym zaczyna się rozumieć, dlaczego to wszystko musiało się wydarzyć. Bo właśnie przez te trudne chwile dojrzewamy, uczymy się siebie i zaczynamy patrzeć na świat inaczej niż kiedyś.

Niektórych rzeczy nie da się cofnąć. Ale można zrozumieć, po co się wydarzyły.

[xmoonxxo]

Nic nie czuję. Jestem pusta. Bez uczuć, jak wybrakowana zabawka. Nie potrafię kochać. Mówią, że kiedy w człowieku umiera nadzieja, umiera wszystko, co piękne. Więc chyba umarłam. Nie doceniam nikogo. Nie potrafię. Najchętniej zostałabym sama, z dala od wszystkich. Może wtedy w końcu znalazłabym ten spokój, którego tak strasznie potrzebuję. Bo obojętność zżera mnie od środka. Chciałabym zatrzymać czas, poskładać siebie z rozsypanych puzzli, ułożyć wszystko od nowa. Ale czas nie czeka. A ja tkwię w martwym punkcie, patrząc, jak moje życie zamienia się w piekło. I jedyne, co mi zostaje, to siedzieć w ciszy i myśleć, że może faktycznie jestem złym człowiekiem.

[xmoonxxo]

Miłość to nie tylko uczucie.

To zaufanie. Poczucie bezpieczeństwa. Świadomość, że ktoś jest tym cholernym oczkiem w głowie. Że można się na kimś oprzeć. Że nie jest się samemu. To wspólne rozwiązywanie problemów. To uśmiech, który pojawia się dzięki tej drugiej osobie. To najpiękniejsze wspomnienia i te nowe, które dopiero powstają. Przełamywanie barier. Bycie razem. Robienie wszystkiego wspólnie – nie dlatego, że trzeba, ale dlatego, że się chce.

Ale miłość to nie ograniczenie. Owszem, czasem to poświęcenie, ale nigdy coś, co blokuje. Miłość nie powinna zmieniać. Powinna akceptować – zachowania, wybory, decyzje. To, kim się naprawdę jest. Można mieć swoje zdanie, ale nie odbiera się drugiej osobie prawa do bycia sobą. Bo kocha się właśnie za to, kim ktoś jest, a nie za to, jak bardzo można go dopasować do siebie.

Słowo „kocham” to nie byle jakie słowo. To coś, co zaczyna się od małych kroków i z czasem staje się silniejsze. Czasem się psuje. Czasem boli. Czasem ludzie odchodzą. Poddają się, bo to łatwiejsze. Ale są też tacy, którzy wracają mimo wszystkiego. Którzy walczą. Budują wszystko od nowa – miłość, namiętność, siebie nawzajem.

[xmoonxxo]

Cisza.

Z pozoru nic. Brak dźwięku, brak słów. Ale tylko z pozoru. Bo ta cisza potrafi rozsadzać człowieka od środka. Krzyk przynajmniej rozdziera gardło, wychodzi na zewnątrz.

To nie jest ta spokojna cisza, której pragniesz po ciężkim dniu. Nie ta, która koi i daje chwilę oddechu. To cisza, która dławi. To milczenie między dwojgiem ludzi, kiedy już nie ma o czym mówić. To puste spojrzenia, kiedy oczy błagają o dotyk, ale ciało zostaje nieruchome.

To moment, kiedy budzisz się w środku nocy i niby jest cicho – ale w środku ciebie zaczyna się cichy szept, który nie chce ucichnąć. Myśli, które nie dają spokoju. Wątpliwości, które nie mają końca.

To jest właśnie najgorsza cisza. Bo choć na zewnątrz nic się nie dzieje, to w głowie panuje chaos - pełno lęków, wyrzutów sumienia, pytań bez odpowiedzi. I nikt jej nie słyszy oprócz ciebie. Nikt nie wie, że to nie jest spokój. To jest burza bez dźwięku.

Więc tak. Krzyk potrafi boleć.

Ale cisza? Cisza potrafi zabić.

Tylko nikt nie słyszy, jak umierasz.

[xmoonxxo]

Milczenie stało się moją codziennością. Coraz częściej mam wrażenie, że się wypalam – powoli, po cichu, niezauważalnie.

Coraz rzadziej mówię, bo czuję, że moje słowa nie mają sensu. Że są głupie, zbyt emocjonalne, zbyt chaotyczne. Przecież tyle razy słyszałam: „jesteś za głośna”.

Więc milknę.

Ale kiedy milknę - też jest źle. „Znowu się zamknęłaś”, „pewnie się obraziłaś”, „czemu nic nie mówisz?”.

Gdy mówię – mam się uciszyć. Gdy milknę – jestem oskarżana o dystans. Czuję się jak więzień między dwoma murami, gdzie każdy ruch, każde słowo, a nawet ich brak, jest błędem.

Czuję się niewidzialna. Jestem obok, ale jakby mnie nie było. Jakbyś widział tylko reakcje, a nie powody. Jakbyś słyszał tylko dźwięki, a nie to, co próbuję nimi powiedzieć.

[xmoonxxo]

Powinnam odejść już dawno. Pozwolić mu znaleźć kogoś, kto nie dusi się własnymi emocjami. Kogoś, kto nie gubi się w swoich myślach. Kogoś prostszego, spokojniejszego. Kogoś, kto nie rani słowami, które miały być wołaniem o pomoc. Bo on zasługuje na światło, a ja jestem cieniem. Zasługuje na ciepło, a ja od lat zamarzam od środka. Może byłoby lepiej, gdyby nie musiał już dźwigać moich ran. Może wtedy wreszcie byłby szczęśliwy.

[xmoonxxo]

„ - Te słuchawki w ogóle nie odklejają Ci się od rąk…

- Bo wole sobie założyć słuchawki niż słuchać Twojego pierdolenia.”

[xmoonxxo]

„Obraz się, jesteś debilem, nie dziwie się że w domu tak po Tobie jadą, najlepiej idź się potnij”

Milaczałam. Milczeliśmy oboje. On nie zdawał sobie sprawy z powagi tych słów. Był zdenerwowany. Ja nie zamierzałam go usprawiedliwiać. Uważa mnie za kogoś kto nie jest wystarczająco dobry. W kłótni mówimy to co naprawdę w głębi myślimy.

[jeffisq]

Tak bardzo chciałbym się do Ciebie przytulić..

[mschocolateworld]

“Nigdy nie będę Cię kontrolowała ani sprawdzała. Nie będę w nocy przeglądała Twojego telefonu ani zaglądała przez Twoje ramię, gdy dostaniesz wiadomość. Nie chcę byś czuł się zoobowiązany do czegokolwiek. Chcę być Twoim świadomym wyborem. Dobrowolną decyzją. Pragnieniem, nie nakazem.”

— blizniacze_mysli

[fml-y]

Tak szczerze, jest mi kurwesko ciężko. Jestem sama, naprawdę chyba pierwszy raz w życiu odczuwam tą samotność aż tak, nie mam nikogo. Śmieszne kiedy nawet na głupiego szluga wieczorem nie masz z kim wyjść. Czuje się tak żałośnie. W głowie mam pierdolony syf, nie radzę sobie wcale. Mam wrażenie, ze nikomu nie robi różnicy to czy jestem, czy mnie nie ma. Nienawidzę tej samotności, czuje ze to moja wina. Jeszcze fakt tego, ze on mnie odpycha, a ja nie chce na siłę niczego robić, zaczynam powoli się poddawać, mimo ze to głównie dla niego chce iść do psychologa, ale to w sumie ja go skrzywdzilam, nie dziwie mu się, ze taki jest. Tak bardzo boli mnie to ile krzywd wyrządziłam w ostatnim czasie. Zaczęłam robić rzeczy, których przysięgałam nigdy nie robić. Chciałabym nie być mną, chciałabym być dobrym człowiekiem, a czuje się najgorszą kurwą na świecie. Przysięgam staram się, próbuje się ogarnąć, ale tak trudno jest to zrobić samej, bez kurwa nikogo, bez wsparcia, zrozumienia, to takie trudne. Nie widzę sensu się ogarnąć, cały czas wpierdalam się w to wszystko coraz głębiej. Boje się, ze niedługo już mnie tu nie będzie. Walczę cały czas, ale jest coraz gorzej, coraz częściej ataki paniki, obrazy w głowie jak zdycham, zapijam wszystko, a to niesie za sobą kolejne błędy, ale jak inaczej mam sobie radzić? Jestem wypełniona jebanym cierpieniem, agresja, złością, żalem, przeplatanym z poczuciem pustki i braku odczuwania jakichkolwiek uczuć. Nie chce tak żyć, tak bardzo chciałabym być normalna. Oddałabym wszystko za chociaż jeden szczęśliwy dzień, bez problemów, bez stresu, poczuć szczęście i spokój. Przestaje rozumieć siebie kompletnie, nie rozumiem moich wyborów, moich myśli, nie rozumiem tego co czuje, mówię, kurwa nie wiem kim jestem na dobra sprawę. Czuje się jak zlepek jebanych kłamstw. Boże jak ja siebie nienawidzę. Nie chce być tym kim jestem, chciałabym uciec od siebie. Zabić tą osobę, którą codziennie widzę w lustrze, ta jebana pustka w oczach albo złość, widzę to codziennie. Nie poznaje siebie. Nie byłam taka, kurwa co się ze mna stało? Kiedy stałam sie taka zepsuta, pusta? Chce żyć normalnie naprawdę. Nie chce umierać, ale powoli nie mam już wyjścia, to dla mnie najlepsze wyjście, już nigdy nikogo nie skrzywdzę, nie zawiodę, już więcej nie będę cierpieć. Nie mam siły..

[zablakana-w-zyciu]

Zastanawiam sie co ludziom siedzi w głowach, ile jest problemów które duszą w sobie, ile mają masek na twarzy dzisiejszego dnia, ile rzeczy dzisiaj zwaliło im się na głowę, ilu z nich właśnie jedzie do psychologa, czy psychiatry, bo potrzebuje pomocy, ilu z nich przed chwilą straciło najważniejsza dla nich osobę, ilu z nich pod rękawami bluz kryje małe, blade kreski, ilu z nich nie wie, czy da radę dożyć do wieczora, ilu z nich może właśnie przechodzi atak paniki, ilu z nich ma w tym momencie myśli samobójcze, ilu z nich już nie daje rady z samym sobą. Czy każdy z nas jest taki słaby?

-Niechciana