Değer verdiğin yerden vurulmak , belki en alasını yaşamadım, bilmiyorum. Diğer insanlar neler yaşamıştır kim bilir ama acımı kimseyle de kıyaslamak için kullanmam hiçbir kelimemi. Ama ne olduysa hep çok değer verdiğim anlam yüklediğim için oldu bana. Geceleri sabah edişim, uykusuz yüzlerce gece... Uyuyamıyorum diyerek , uyumadığımda daha enerjiğim diyerek -ki öyle de gözükmeye çalışarak- bastırdım bastırdım görmezden geldim içimdekileri, konuşamadım kendimle . Küçük şeylerle, çok samimi olmadıklarıma açmışım konuyu farkında olmadan. Sanki benim hayatım sohbet konusu, yorum yapılabilecek evrensel bir konuymuş gibi. Bırak diğer insanları dinlemeyi ben kendimi dinleyemedim ki. İnsan kendi sesini duyamıyorsa dışarıya da sağır olurmuş. İçimdeki sesi duymak isteyen beni öyle bir bastırdım ve görmezden geldim ki, kapalı kaldığı o odadan çıkmaya çalışırken paramparça oldu elleri. Ailemi çok özlediğimi söylüyorum mesela evet çok özlüyorum belki de bunu bahane ediyorum bazen . Benim içimde yaşadığım her şeyin sebebi onlara olan özlemimmiş gibi davranıyorum çünkü. Çok acıyor canım. Güvenebilmek değer verebilmek birine, bu kadar ağır sonuçları olabilecek bir şey olmamalı.
