Yas @yasschrijft - Tumblr Blog

Untitled.1

Mijn haar ruikt naar de sigaretten als ik wakker word en ik mijn dekens nog wat dichter over me heen trek als een soort omhelzing die ik nu wel kan gebruiken.

Het gaat eventjes niet meer en ik moet weer huilen. Kan het dan nooit eens goed gaan, vraag ik me af.

Ik weet niet goed of ik dit alles moet delen, aan de andere kant hoop ik dat mijn totale gevoel van verlorenheid andere kan helpen. Een soort hart onder de riem, iemand die niet alleen de gelukkigste momenten deelt. Ook al willen we alleen het geluk horen.

Gister, nadat mijn tante geopereerd was, kreeg ik een telefoontje dat het niet goed ging. Wat er niet goed ging zal ik je besparen, maar ze had een, bijna helemaal uit de hand gelopen, psychose. En ik dronk bier. IK DRONK BIER. Ik schaam me, ik zocht mijn toevlucht in de alcohol en gezelligheid. En nu, nu lig ik in bed 60km te ver van waar ik had moeten zijn.

Anne Faber is gister dood gevonden en even schieten er gedachtes door me heen die ik niet zou moeten hebben; kon ik haar mijn leven maar schenken en mijn levenloze lichaam laten vinden. Uitgetypt klinkt dit nog erger dan in mijn gedachte. En daarom typ ik het uit. Ik schaam me.

Het leven gaat veel te snel de verkeerde kant op. Je kunt het ene moment op het puntje van de berg staan en in no time helemaal naar beneden kelderen. Kun je niet veel aan doen, behalve dan zorgen voor een stabiele ondergrond die je opvangt.

Die stabiele ondergrond ben je zelf, natuurlijk hebben andere je helpen mee bouwen. Je sterk gemaakt, je getroost en naar je geluisterd. Maar uiteindelijk moet je zelf de ondergrond aftasten en het licht terug vinden.

Ik voel me beroerd, ongeliefd, verward, ongewenst en nog een heleboel andere dingen waar geen woorden voor zijn.

Niets loopt zoals je zou willen, anders had ik er nu anders bij gelegen.

Maar het kan geen kwaad om te dromen. En soms is ademhalen genoeg, gewoon alles over je heen laten komen. Alsof je staart naar een snelweg waar al je emoties voorbijrazen, terwijl je zelf een stapje terug neemt en er even geen deel van uit maakt, in en uitademen (ik mediteer sinds kort vandaar even deze korte interventie).

Verder weet ik het ook even niet meer.

Einde.

Verandering en werk

Het is weer tijd om een blog te schrijven, ik voelde het al een tijdje maar ik moet er nu even over praten. Het is een positieve tekst, dus hou vol tot het einde, alsjeblieft.

Ik heb heel erg last gehad van sociale angststoornis, social anxiety is waarschijnlijk een bekender woord. Qua paniekaanvallen viel het gelukkig mee, maar verder was ik heel bang om contact te leggen met mensen. Vaak had ik al van te voren bedacht wat ik wel en niet kon zeggen, en hoe andere mijn woorden zouden interpreteren. Dit is allemaal niets nieuws. Nu woon ik sinds een aantal maanden in Utrecht en werk ik sinds een maand in een supermarkt.

Supermarkt werk is niet super, ik sta achter de kassa, en ben dus verplicht om mijn hele dienst tegen een grote hoeveelheid mensen te praten. Dit vond ik erg lastig, omdat ik me heel erg bewust ben van mezelf als ik met vreemde ben. Maar omdat het maar korte gesprekken zijn wenden dit al snel. Door het werk heb ik ook ingezien hoe makkelijk een gesprek is, dat er helemaal geen druk achter hoeft te zitten over hoe je overkomt op andere. Voor mijn gevoel was dit een veel diep gaande tekst dan dat het eigenlijk is.

Het op mezelf wonen, met 3 andere, en werken heeft me ook sterker gemaakt. Doordat ik ineens veel meer zelf moet doen heb ik ook mijn eigen grenzen verlegt om dingen te doen die ik normaal nooit zou durven. En dat zijn eigenlijk, voor de meeste, kleine dingen. Zoals iemand aanspreken en complimenteren op een shirt of trui. Of gewoon zeggen als er iets is dat je niet zint. Deze positieve veranderingen ben ik erg blij mee, maar ik weet ook dat ik er nog niet ben. Ik vind het nog steeds lastig om ergens nee tegen te zeggen, bang om andere teleur te stellen. En soms trek ik me dingen nog steeds heel erg aan. Ik post ook nog steeds veel liever dingen op sociale media om 2 uur ’s nachts, zodat ik de wereld wel kan laten zien wat ik kan, maar het ergens ook doodeng vind dat mensen mijn werk slecht vinden. Of dat het irritant is als ik een foto post. ’S Nachts slapen de meeste dus dan is het voor mijn gevoel minder opvallend, en wordt het ook minder gezien.

Dit soort kleine dingen klinken waarschijnlijk enorm paranoïde, maar ik heb hier heel lang mee geleefd, niet als extreem ongelukkig maar ik maakte het mezelf niet makkelijker.

Het afgelopen half jaar heb ik een aantal beslissingen moeten maken die mij hopelijk verder gaan helpen. Ik weet dat ik nu gelukkig ben, maar weet ook dat niet alle dagen even positief zullen zijn. Ik sta soms nog steeds met mijn oor tegen de slaapkamerdeur, om te horen of er een van mn huisgenoten thuis zijn als ik even niet in staat ben om iemand onder ogen te zien. Maar ik zet me er ook veel vaker overheen.

Bewust zijn van je zwakke en sterke kanten is iets waar je veel van kunt leren. En het is goed om je goede kanten te laten zien, maar ook je zwakkere kanten maken je tot wie je bent.

Ik wil hiermee zeggen, dat we allemaal ons verbeterpunten hebben, dat is oke. Wees daarom nooit bang om te laten zien wie je bent, of te praten over hetgeen waar je mee zit.

Dat is het voor nu.

Joeeeeee

Yas

Werken bij de Boon

Best apart zo m'n knie. Hij lag nu aan de zijkant van m'n been. Ik wilde een pakje sigaretten pakken voor de klant. Kut sigaretten, dacht ik. Of eigenlijk dacht ik dat later pas. Denk ik dat nu pas, een heel dag later, m'n knie weer veilig op zijn plek. Ik werk er pas drie weken, caissière zijn is best oké. Sommige klanten zijn aardig. Sommige flirten. Sommige staan bellend aan de kassa zonder ook maar op te kijken. Maar gister was anders. Toen ik strompelend het pakje sigaretten af rekende, terwijl het zweet me uit brak en m'n knie aanvoelde alsof die 360graden in de rondte was gedraaid. Iedereen keek me meelijwekkend aan, wenste m'n sterkte. Ik krabbelende op de enige stoel die was bezitten achter de kassa en probeerde de rest van de klanten af te werken. Dat lukte, tot iemand me kwam overnemen. Ik kreeg 3 dozen pillen mee, mocht naar boven om mezelf vol te gooien. En dat deed ik, ik drukte twee pillen uit de strip, niet bepaald volgooien, maar ik wilde ook niet versuft achter de kassa zitten (ook al had ik graag alle drie de doosjes in een keer achterover geslagen om van de pijn af te zijn). Later gaf de bewaker me ook nog een rol verband, die ik slordig over m'n broek heen bond, zodat m'n knie in iedergeval op zijn plaats bleef. En zo hinkelde ik terug. Het was gelukkig een rustige avond. M'n fiets mocht in de kelder blijven staan en ik hinkelde naar m'n laatste bus. Ik werd zelfs de bus uit geholpen door een oudere dame die op dat moment beter te been was dan ik. Ik werd er lichtelijk emotioneel van, Utrechters zijn zo lief. In Rotterdam kijken ze je veel liever geïrriteerd aan als je 3 seconden langer doet om de bus uit te komen. Ik heb nu vrij tot dinsdag, wegens m'n knie. En daarom lig ik nu, vervroegd, niet in m'n Utrechtse bed, maar in m'n Rotterdamse bed zodat m'n ma de zorg over me op zich kan nemen. En terwijl ik dat typ voel ik me al direct schuldig, maar ben ik wel blij om nog gewoon naar m'n ouderlijk huis terug te kunnen gaan. Omdat ik het een beetje stom vind om na 500000 jaar eindelijk weer een blog te schrijven die dan alleen maar gaat over m'n knieschijf die besloot de zijkant van m'n knie te verkennen, ga ik het ook nog even hebben over de rest van m'n leven. Over het algemeen gaat de rest van m'n leven best prima, de rust is weer terug gekeerd en ik schrijf weer meer. Daarnaast heb ik ook weer meer tijd om boeken te lezen. Ja dit gaat hem niet worden. Ik ga niet nog een alinea lang praten over m'n hobby's en dagelijks bezigheden. Dus bij deze, een blog over m'n knie. De groeten thuis, Yasmin.

Ze had haar pols gebroken, de linker gelukkig, anders had ze zich de komende weken ziek moeten melden en was de hele planning vergooit. Misschien had ze dan zelfs wel haar ontslag gekregen en kon ze weer beginnen met nachten lang pennen in elkaar zetten, bij nader inzien had ze dat ook niet gekund met een gebroken pols. Ze werkte nu een half jaar als vaste illustrator bij een uitgever en rechts was haar dominante hand. Maar het was gelukkig haar linker pols geweest en nu zat ze rustig met een papieren beker koffie in de gang van de eerste hulp te wachten op Eli. Hij was direct vertrokken naar het ziekenhuis, maar stond nu al een half uur in de file. Wat er precies was, wist hij niet, waarschijnlijk een ongeluk. Ze nam een slok van haar koffie en bestudeerde de man voor haar. Hij had warrig lichtbruin haar, net niet blond en zo snel ze had kunnen zien grijs bruine lichte ogen die naar de grond staarde. Hij wiebelde zenuwachtig met zijn been op en neer, ze had hem dolgraag willen vragen daarmee te stoppen, omdat zij er ook onrustig van werd, maar de enige keer dat hij op had gekeken had ze gezien dat hij op het punt stond om te huilen. En zij wist dat ze niet goed was met huilende mensen, dus nam ze nog een slok van haar, inmiddels lauwe, koffie en staarde naar de poster met tulpen voor haar. Verder was er niet veel te zien, hij was de enige andere aanwezige in de gang, wat niet heel raar was, gezien de tijd, half drie in de ochtend. Wie breekt er nou haar pols om half drie in de ochtend, dacht ze bij zichzelf. Ze was zomaar ineens uit haar hoogslaper gevallen, ze had Eli al meerdere malen verteld dat de zijkant van haar bed nogal instabiel was. Hij had een aantal keer aangebonden om hem te komen maken, alleen had hij dat nooit gedaan. Typisch Eli, laks en vergeetachtig. Hij was zelfs een keer vergeten haar uit school te halen toen de bussen niet reden, ze was toen pas dertien. Ze had drie uur op hem gewacht, omdat ze geen mobiel had was ze uiteindelijk lopend naar huis gegaan. Meer dan 2 uur had ze erover gedaan en toen ze thuis was lag Eli rustig naar televisie te kijken. Het was fijn een oudere broer te hebben, maar soms wenste ze dat ze een nadere had. Die gedachte nam ze snel terug, hij was er altijd als ze echt in nood zat, zelfs nu om half drie sochtend.

‘Gaat het?’ besloot ze uiteindelijk toch maar, na nog een kwartier in stilte te hebben gezeten. Ze had meteen spijt toen het betraande gezicht opkeek en ‘nee’ schudden. Ze opende haar leren rugzak die op het stoeltje naast haar stond, ze had hem snel ingepakt voor ze op haar fiets naar het ziekenhuis was gefietst. Iets wat de doktoren haar de eerste tijd afraden, fietsen. Mooi niet had ze al direct gedacht, maar Eli had erop gestaan haar op te halen en nu zat ze dan al bijna een uur te wachten. Ze had er ergens spijt van dat ze Eli gebeld had, maar ze was in paniek geweest toen haar pols bijna helemaal dubbel geklapt was. Door diezelfde paniek was ze ook naar het ziekenhuis gefietst. Ze vond, na rondgraven in haar tas, een pakje zakdoeken, extra zacht en haalde er een uit de verpakking. Vervolgens stond ze op om naast de man te zitten en hem het zakboekje te overhandigen. Hij pakte het aan en er kwam iets uit hem dat klonk als ‘bedankt’. ‘Wil je erover praten?’ vroeg ze voorzichtig. Hij veegde zijn tranen weg, keek haar even aan en schudde toen weer nee. ‘Geen probleem,’ ze snapte het best, maar ze wilde graag de stilte opvullen, ‘ik zit hier alleen maar omdat ik uit m’n bed, een hoogslaper, gevallen ben. En m’n pols heb gebroken, op drie plaatsen, en toen naar het ziekenhuis ben gefietst, maar ik mag nu niet meer fietsen. M’n broer staat in de file, dus ik ben nu maar aan het wachten. Stom eigenlijk dat er om half drie ’s nachts geen openbaar vervoer rijdt. Alsof iedereen bezit over een auto of bevoegd is te fietsen. Eli staat daardoor in de file, omdat er iets van een ongeluk is gebeurd. Als er wel openbaar vervoer had gereden, had er geen ongeluk gebeurd geweest, had ik lekker naar huis kunnen gaan en op de bank in slaap kunnen vallen. Ik ga natuurlijk niet weer in die hoogslaper liggen, want de zijkant ligt eraf, omdat ik er dus uit ben gevallen. ’ ze had zelf niet door dat ze aan het doorratelen was, hij wel. Maar voor nu vond hij dat niet erg, hij bekeek haar even. Ze was waarschijnlijk rond zijn leeftijd, misschien iets jonger, met lang bruin haar en donker groene ogen. ‘Gefietst?’ vroeg hij uiteindelijk. ‘Gefietst ja, zoals ik al eerder zei reedt er verder niets,’ ze haalde haar schouders op, ‘het is gelukkig m’n linker.’ ‘Ik teken met rechts,’ ging ze verder toen de stilte net iets te lang duurde,’ ik teken als beroep, illustreer boeken voor kinderen.’ Hij wilde net iets zeggen over zijn eigen beroep, toen haar telefoon ging, ze zetten haar, nu lege, koffie beker op de grond en haalde met een beetje onhandigheid haar telefoon uit haar linkerbroekzak, met haar rechter hand. Ze gebaarde dat ze op moest nemen. Hij knikte. Hij probeerde afleiding te zoeken in het schilderij voor hem van hoge grassprieten en een koe die onbezorgd gras aan het eten was. Hij hoopte dat er spoedig een dokter kwam binnenlopen die hem zei dat alles goed ging, dat hij haar mocht zien. Maar toen het meisje haar telefoon terug in haar, dit keer rechter, zak stopte was er nog steeds geen spoor van een dokter te bekennen. ‘Dat was Eli, door dat ongeluk is de hele weg geblokkeerd, het gaat waarschijnlijk nog een uur duren,’ ze geeuwde even,’hoelang moet jij nog blijven?’ Hij haalde zijn schouders op, en voelde de tranen weer branden achter zijn ogen, bij de gedachte dat het nog lang kon duren voor hij haar weer kon zien. ’Nog steeds niet zo spraakzaam,’ ze probeerde de stemming luchtig te houden, maar was er van bewust dat er iets heel ergs was gebeurd met de jongen. ‘Dat ongeluk,’ begon hij na een tijdje, ‘de auto kwam uit het niets. ik reed erachter en zij zat op de bijrijdersstoel van haar zus. Hij kwam uit het niets.’ Dat was alles wat hij kon zeggen toen er een dokter de gang in kwam lopen. Hij keek ernstig en ze wist al dat hij niet met goed nieuws aankwam. Het begon haar nu ook te dagen dat het ongeluk waardoor haar broer nu in de file stond waarschijnlijk hetzelfde ongeluk was als die waar de jongen het over had gehad, ze hoopte dat ze er niets verkeerd over had gezegd. ‘Meneer Ingberg? Kunt u even meekomen.’ Hij stond op en heel even hadden ze oogcontact, ze probeerde zo meelevend mogelijk te kijken. Toen hij uit het zicht was, hoopte ze dat hij niet terug zou komen of dat Eli hem voor zou zijn. Hoe erg ze het ook voor hem vond en hoopte dat alles goed kwam, ze had geen idee hoe ze hem zou kunnen troosten.

Er ging een kwartier voorbij en ze had haarzelf een tweede kop koffie ingeschonken om niet in slaap te vallen. Heel even had ze zelfs overwogen om op de stoeltjes te gaan liggen, maar dat idee had ze afgeschud. Stel je voor dat ze was gaan liggen en van de stoeltjes af zou vallen om vervolgens haar andere pols te breken. Toen haar broer haar een berichtje stuurde, haalde ze opgelucht adem, over tien minuten zou hij arriveren. Ze wilde opstaan om alvast naar de uitgang van het ziekenhuis te lopen, iets wat ze eerder had moeten doen. De deur ging open, en de jongen kwam binnen gewankeld. Hij zag enorm wit en zijn ogen waren dik en rood opgezwollen van het huilen. Ze had waarschijnlijk snel weg kunnen lopen, hij verkeerde duidelijk in een soort shock, maar ze kon het niet en liep terug. ‘Hey,’ op het moment dat ze voor hem stond zakte hij in. Ze ving hem nog net op en met moeite hield ze hem overeind. Hij deed geen moeite om te blijven staan en na enkele seconden zakte zij eveneens door haar knieën. Geen tel later begon de jongen onbeheersbaar te huilen. Even daarna kwam er een andere dokter dan die de jongen opgehaald had, ook de deur uit. ‘Hij heeft net heel zwaar nieuws gehad, maar het is het beste voor hem als hij naar huis gaat en gaat slapen. Er is voor nu niets dat hij kan doen.’ Hij sprak tegen haar alsof ze bij hem hoorde, ze wilde graag zeggen dat dat niet het geval was, maar voor ze iets kon zeggen kwam haar broer binnen gelopen. ‘Eli!,’ haar broer keek verward naar zijn jongere zus, die op de grond zat met een wildvreemde huilende man een ingegepiste pols. De dokter liep langs hem, kneep hem zacht in zijn schouders en zei, ‘heel veel sterkte,’ voor hij de hoek om verdween.

Ze zaten in de auto. Eli had voorgesteld om naar zijn huis te gaan. Hij had nog een slaapbank en alcohol. Vooral dat laatste achtte hij belangrijk. Alcohol was Eli’s antwoord op bijna alles, en zeker op het verdriet van de jongen achterin. En misschien nog wel meer op de empathie van zijn zusje die erop had gestaan de jongen niet achter te laten. Hij huilde niet meer, daar was hij al blij om, ze hadden nog een half uur met hem gepraat. Zelfs de doktoren hadden hem erop gewezen dat hij in ieder geval tot morgen einde ochtend zijn vriendin niet kon zien. Ze werd met spoed geopereerd. Wat er precies allemaal beschadigd was, wist Eli niet meer. Maar dat de operatie nog ruim 9 uur zou kunnen duren was duidelijk. Wat Eli wel wist, na Nea’s hardnekkige vastbeslotenheid om de jongen niet achter te laten, was dat ze hem nu al leuker vond dan zou moeten. En hij gunde haar een man die er voor haar kon zijn. Of de huilende jongen de juiste keuze was, wist hij met zekerheid nee op te antwoorden. Maar hij begreep ook wat ze zag in de jongen zijn verdriet en ontroostbaarheid. Het was hetzelfde wat Eli in Nea had gezien, twee jaar terug. Een dag die hij nooit meer kon vergeten.

Ze stopten na een kleine twintig minuten voor Eli’s huis. Bij binnenkomst schonk hij drie, net iets te grote glazen whiskey in. Nea keek haar broer bezorgd aan, ze was zich bewust van Eli’s drankverslaving, maar ze was te moe om te protesteren en de drie dronken in stilte tot de fles leeg was, Eli hun glazen steeds vol schenkend.

Avocado etende hipster op een racefiets.

Hi, Ik heb een racefiets aangeschaft, zo'n vintage Peugeot met dunne bandjes. En ik was en ben er nog steeds heel blij mee. In de ochtend snij ik een avocado door midden, doe er wat peper en zout (en soms wat citroen) overheen, pak hem in en neem hem mee. Als lunch, vegetarische lunch, want ik ben uiteraard ook vegetarisch. Dat is hip, en ik wil hip zijn. Natuurlijk ben ik geen echte hipster, zeg ik tegen mezelf als ik een slokje neem van mijn 5 euro kostende cappuccino met soja melk terwijl ik op mijn MacBook mijn eerste roman aan het typen ben. Ik verafschuw hipsters, zo cliché. Als ik klaar ben met m'n vijf euro kostende koffie, sta ik op en ga nog even langs een vintage winkel. Om daar kleding te kopen die afwijkt van de menigte. Terwijl half Nederland binnen staat, koop ik een vintage Levi jack, zoals niemand anders die heeft. Heel misschien nog langs een platen winkel om een stoffige Prince plaat te kopen, sinds z'n dood ben ik groot fan!! Ik stap op mijn racefiets om boodschappen te doen bij een biologische supermarkt, zodat ik vanavond een biologische smoothie kan maken. Zin in. Ik ben zeker geen hipster. Dit ben ik ongeveer als je alleen naar de oppervlakte kijk. --- Ik ben vegetariër geworden, omdat het gezonder is. Ik eet daarnaast ook vrijwel zoutloos. Ik doe het ook om mijn moeder te helpen, het is beter voor haar om geen vlees of zout te eten. Ik koop graag bij tweedehands of vintage winkels, omdat je van te voren nooit weet wat je gaat vinden. Het is meer een hobby dan dat het bij m'n 'levensstijl' hoort. Avocado's vind ik gewoon lekker. En m'n racefiets is gewoon m'n grote liefde, ik heb altijd al iets met fietsen gehad, ze zijn compact gaan snel en kosten weinig. Natuurlijk zijn er altijd veroordelende type mensen. Ik kan alleen maar zeggen dat er meer zit achter een hipster, achter wie dan ook. Laat elkaar in elkaars waarde, ook al ben je het ergens niet mee eens. Iedereen heeft het recht om eigen keuzes te maken. Zelfs al zou ik biologische smoothies maken, dan nog is dat mijn keuze. Ik zie te vaak dat mensen elkaar veroordelen op basis van keuzes die iemand maakt. Ook keuzes zo klein als een koffieketen waar je je drankje wil kopen. Ja, mijn koffies kosten soms teveel. Ik maak ook fouten. Oh en dat over Prince was een grapje, uiteraard. Ik waardeer z'n muziek, maar echt fan zal ik mezelf niet noemen. Doei, Yas.

Ik vraag me een heleboel dingen af. Dingen die ik niet begrijp, maar ook dingen die ik niet wil begrijpen. Vragen als; waarom is populariteit zo belangrijk? Waarom denken sommige mensen dat ze beter zijn dan andere. Of meer waard. Hoe komt het dat sommige mensen kunnen zeggen dat ze je aanwezigheid toch niet waarderen, dat je lelijk, dik of te mager ben. En hoe komt het dat deze mensen denken dat ze grappig zijn. En dat andere het daar mee eens zijn. Waarom is het zo moeilijk om je te realiseren dat je mensen pijn kunt doen met de woorden die je zo klakkeloos uitspreekt. Daarnaast merk je als persoon ook wel als iemand op je neerkijkt. Dat als je iets zegt er alleen maar lacherig over wordt gedaan, of gewoon niet naar je wordt geluisterd. Je medemens is niet altijd zo blind voor de woorden om hem heen. Woorden hebben een gewoonte om uiteindelijk terecht te komen over wie zij uitgesproken zijn. Wat het antwoord ook is, tegen wie je weleens oneerlijk geweest ben of welke defensieve redeneringen er uit mogen voortkomen. Als je jezelf nu wilt verdedigen, dan zegt dat genoeg. Gun elkaar wat licht in de ogen. Ik kies voor stilte, maar hoop dat mijn woorden hun doel zal bereiken.

Niet denken, gewoon doen

Alles gaat super snel, er is tijd te weinig en ik heb het gevoel alsof de halve bevolking gebukt gaat onder stress. Of in ieder geval een groot deel van studerend Nederland. Als je al niet kampt met stress door de hoeveelheid werk die gedaan moet worden, dan zijn er wel andere dingen waar je over na moet denken.

Wat wil ik nu eigenlijk worden? Wat eet ik vanavond? Had ik het allemaal niet beter kunnen doen? Is dit de juiste beslissing? Wat denkt iedereen van me? Waarom hoor ik er niet bij?

Er zijn teveel keuzes, er is teveel mogelijk en er is veel te weinig tijd om al deze mogelijkheid grondig te onderzoeken. Hierdoor moet je knopen doorhakken op momenten dat je hakbijl nog niet scherp genoeg is. Je maakt overhaaste beslissingen, terwijl je moeizaam het touw van elkaar af hakt. Je bent nog half bezig met een andere keus, maar je kunt nu niet meer terug.

Als je nu niet snapt hoe dit voelt, dan ben ik erg jaloers op je. Ik weet het namelijk wel. Ik kan me enorm goed vinden in het nummer ‘Under pressure’, die ik nu ook maar even heb opgezet, want ik ben zo dyslectisch dat ik even het woord pressure niet meer kon spellen.

Wat ik kan vertellen over keuzes is dat je nooit de juiste maakt, er is altijd een betere keus. Of deze keus echt beter is, kom je nooit echt achter, maar vaak zal deze in je gedachte wel beter zijn. Er is altijd een andere keus, die ergens beter had kunnen uitpakken dan de keus die je nu gemaakt heb. En tegelijkertijd zijn er ook slechtere keuzes en zelfs die hebben soms een onverwachts beter uitkomst. Wat ik hiermee wil zeggen, is dat het niet uitmaakt. Je moet door, dat is het enige wat telt. Het maakt niet uit wat je kiest, als je maar kiest. Ik heb die zin ergens gehoord, omdat iemands moeder dat altijd zei. Ik heb geen idee meer wie of waar ik het hoorde. Ik weet ook niet of ik af stond te luisteren of dat ik deel uit maakte van het gesprek. Nu ik erover nadenk was het volgens mij m’n docent.

Dus het maakt niet uit wat je kiest, als je maar kiest. Als je jezelf dat een beetje voor de geest houdt, komt het allemaal wel goed. Soms duurt het lang, soms voelt het alsof de wereld al je energie opslokt en alles tegenzit. Soms voel je je gehaat door de hele mensheid en moeder aarde haarzelf. En soms wil je gewoon even helemaal niets. En dat is allemaal okay, dat hoort er allemaal bij. Over vijf jaar is alles voorbij, ziet je leven er compleet anders uit, en maakt een groot deel van de keuzes die je nu maakt helemaal niet meer uit.

Ik vind het soms zelf ook lastig, om zo te denken. Ik heb bijna alle diepe donkere paden al bewandeld, die ik bewandelen kon, maar uiteindelijk moet je die paden verlaten. Komt het stadslicht weer in zicht en bevind je je weer op een plek waar je had moeten zijn. Wanneer je daar komt is aan jou. Je kiest er zelf voor waar je hoort te zijn.En soms veranderd je perspectief ineens en merk je dat het licht niet fel genoeg meer is voor je om verder te gaan, dan vind je wel weer een andere weg.

Het leven is in constante beweging. Stil staan heeft geen zin.

Kies en leef mee met je keuze. Veranderen is altijd mogelijk, teruggaan vaak niet. Ga daarom vooruit.

Oh ja, ik ben nu een week vegetariër, is dat een soort viering waard? Geen idee.

Slaap lekker.

Yas

Onsamenhangende tekst

Ons reis begon om 10:00 op Schiphol. Ik kocht een bak sushi, voor het geval ik de aankomende 8 uur durende vliegrit niet genoeg voedsel zou krijgen. Daarnaast had ik ook nog een zak twixen, tomaatjes en muesli repen bij me (ik hou niet van honger). Ik was al redelijk voorbereid op een mentaal slopende reis naar ons eerste tussenstop, Detroit. Echter viel de reis naar Detroit reuze mee, ik keek 3 films, collateral beauty, die ene nieuwe Harry Potter film en lights out. Ondertussen werd ik volgepropt met voedsel door de stewardessen. Die had ik niet zien aankomen en met al m'n eigen eten kwam ik aan in Detroit. Probleempje, ik had m'n tomaten nog (en een banaan) en dat soort producten mogen de grens niet over. Na een kort gesprek met een douanier, 'do you live on a farm' alsof je op een boerderij je tomaatjes netjes in een plastic bakje met een sticker erop met 'tomaatjes' klaarmaak voor je vliegreis. Ik lachte ongemakkelijk, hij was immers douanier en zo kwam ik het vliegveld op. Een vier uur durende overstap, die richting de 6 ging, na een bijkomstige vertraging. Eenmaal in het vliegtuig Detroit - New York, besloot mijn buurman telkens weer half bovenop me te gaan liggen. Gezellig! Maar even fast forward, we kwamen new york in. Vonden het hostel en rond 2 uur lokale tijd, en ondertussen al 8 uur 's ochtends in Nederland (al 24 uur wakker dus), lag ik eindelijk in bed. Hier zou ik ook de resterende dagen wakker worden, vergezeld door een rood gloeiend exit boord. En iedere ochtend gewekt door mensen die gingen douchen, we lagen zowel tussen de heren als dames douche. Terwijl ze buiten aan het bouwen waren. Ik heb over het algemeen goed geslapen. De dagen erop werd ik verliefd op new york. Maar er gebeurde ook iets anders, ik realiseerde me dat ik niet meer mezelf was. Ik wilde hier wonen, ik wilde voor altijd in new york blijven, dit was makkelijker. Hier hoefde ik niet meer te voldoen aan de verplichtingen. New York voelde als vrijheid. Op een zeker moment gingen we uit. In een tent waar ik nooit van m'n leven uit mezelf binnen zou stappen. En ik vond het top, zolang er alcohol in m'n bloed zat voelde ik me top. Daarnaast was het ook een top avond met een nog veel betere groep mensen. Ik wilde daar blijven, ik wilde deze mensen nooit meer kwijt en ik wilde voor altijd verkeren in een dronken staat. Ik realiseerde me pas later dat deze gevoelens van extreme euforie veel meer is dan een gevoel. Ik wilde mezelf kapot maken. Ik wilde m'n longen zwart roken en m'n lever verzieken. New York was geweldig, die avond in Piano's had ik niet willen missen. Om meerdere redenen, de simpelste omdat het gewoon gezellig was. De lastigste, omdat ik ergens inzag dat ik verkeerd bezig was. Of veel verkeerder bezig willen zijn, ik kreeg gelukkig geen troep aangeboden, want ik had het waarschijnlijk niet afgeslagen. Voor die avond waren we in Beacon, een van de mooiste plekken die ik ooit heb bezocht. Ik wilde opgaan in het landschap. Eenmaal in DIA:Beacon, een museum, kwam ik zo enorm tot rust dat ik er zeker van was dat ik nooit meer ongelukkig zou worden. Deze extreme tegenstrijdige gedachtes doen me geen goed. Ik verander binnen 5 seconden van een depressief persoon in een levensgenieter eerste klas. New York heeft me geholpen in te zien waarom ik zo ver weg van drugs wil blijven. Ik ben bang dat ik me er beter door ga voelen. New York heeft mijn hart. In het vliegtuig terug zat ik naast een andere man. Hij kon ergens halverwege de reis zijn telefoon niet meer vinden en raakte in lichte paniek. De telefoon lag gewoon tussen de bank. Van die kleine dingen waar we ons zo'n enorme zorgen over kunnen maken. Ik probeer een mooi slot stukje te typen, maar dat lukt me niet. Ik heb besloten geen vlees meer te eten. Yasmin.

New York reisverslag

Ik werd verward wakker. Wat deed ik hier? Dit was mijn bed ja. Maar wat deed ik nu in mijn eigen bed? Waar was New York? Waarom hoorde ik geen douchende mensen en metro's langs rijden. Zo zit je in New York, dan ineens ben je thuis. Dag 1. Na een heftig lange, 9 uur durende, vliegreis, een bijna 6 uur durende overstap in Detroit, kwamen we aan in New York. Het was ergens rond half 2 in de ochtend en dus half 8 in Nederland. Ik was dus al bijna 24 uur wakker, maar wel in New York. Dag 2. De dag begonnen we met een Bagel van een plaatselijke bagel tent. De rest van de ochtenden kocht ik ontbijt bij de supermarkt (oa. een dagelijks bakje fruit van 3-4 dollar). Ons eerste studio bezoek, hyperakt in Brooklyn. Gevolgd door lunch van Whole Foods, een enorme supermarkt met opgepoetste appels, vers gemaakte soep, vlees, groente en pizza. (Mag ook wel naar Nederland komen). Het was een bijzonder warme dag en na de lunch waren we klaar voor de volgende studio, Base design op Wallstreet. Wall street is fijn om doorheen te wandelen. Grote gebouwen, drukke straten en tafel en stoeltjes midden op straat. Base zit boven een slijterij. Ik vroeg me al af waarom we een groepsfoto voor een alcohol winkel moesten maken. (Na beide studio's ben ik de volgorde van alles kwijt. Dus door middel van foto's terug kijken hoop ik een beetje een logische volgorde aan te houden.) Fifth avenue. Na het uitvogelen van de metro kaart, wat in de loop van de dagen nog een aantal keren fout zal gaan, kwamen we aan op fifth avenue. Fifth avenue is een enorm lange straat die eindigt aan Central Park, ons eind doel. Onderweg kwamen we Rockefeller Center tegen, een gouden Maserati, de Trump tower Incl. protesterende New Yorkers die anti-Trump buttons verkochten, vele hoge gebouwen en Amerikaanse vlaggen. Het klinkt allemaal als een slap aftreksel van wat New York echt is, maar daar moeten we het even mee doen. We rusten uit voor we Central park in gaan en worden tegelijkertijd 20x benaderd door mensen die ons door het park willen rijden. We slaan af. Central Park is een enorm groot park waar ik 1/3 niet eens van gezien heb. Er staan enorme rotsen, Efteling achtige huisjes en heeft een indrukwekkend zicht op de stad. Eenmaal in Central park is alle drukte van de stad verdwenen, het enige zichtbare van de stad zijn de hoge gebouwen die het park omringen. Als een soort geschilderd decor, niets wijst verder nog op hoe druk het buiten het park is. We hebben er gezeten tot het koud werd. En zijn toen terug naar Brooklyn gegaan om daar de buurt te verkennen. We eindigde in een restaurantje, waar ik m'n longen heb verbrand aan veel te pittig eten. De drie pepers achter het gerecht stonden er niet voor niets. Als ik dag 2 nu terug lees, realiseer ik me pas hoeveel we op 1 dag gedaan hebben. Dag 3. Het is vrijdag en we gaan de Brooklyn bridge over lopen, maar nog voor we daar zijn, moeten we eerst naar de Brooklyn bridge lopen. Dit is al een pittig stukje en de meeste van ons hebben nu al last van hun voeten, wat alleen nog maar erger gaat worden komende dagen. We hebben vandaag geen bijzonder mooi weer, half Manhattan verdwijnt in de mist, wat nog steeds een mooi gezicht is. De snelweg is onder ons, Manhattan voor ons en alles voelt zo onrealistisch. Je kent de plekken en de beelden, maar nu ben je er echt. Na de brug reizen we af naar het Meatpacking district. We pauzeren even, eten een hotdog en drinken koffie/unicorn latte in de Starbucks, terwijl Alicia Keys' New York opstaat. Een nummer dat New York veel beter verwoord dan mijn tekst. We gaan weer lopen, over de high line. De high line was een oud spoor die vroeger het vlees de stad in bracht. Nu deze niet meer gebruikt word is het een soort park geworden. Met kunst, in de breedste zin van het woord. Halverwege de high line zat een kunst boekenwinkel, Printer Matter, waar we een lange tijd vertoefd hebben. Om daarna nog even langs het Gogasian te gaan, een gallerie. Gevolgd door een koffiepauze in Whichcraft. We aten die avond pizza en eindigde op een hoogtepuntje; Times Square, ik weet niet of ik ooit nog zoiets mee ga maken. Maar de weg naar Times square voelde al zo onwerkelijk dat, eenmaal op Times square, ik geen idee had wat ik moest voelen. Dus voelde ik alles. Blijdschap om hier te zijn, geluk om dit te mogen meemaken, het is onwerkelijk om het in het echt te zien. En zelfs wanneer ik het zo typ voelt het bijna nep dat ik er ben geweest. De enorme verlichte billboards, overal entertainment. We gingen daarna bowlen, op Times square. Dat de biertjes 10 dollar waren maakte ook niet meer zoveel uit. We waren op Times square. In New York. Dag 4. Het was alweer zaterdag en we namen de gratis pond naar Staten Island om even langs het Vrijheidsbeeld te varen. Ondanks dat je er dan niet heel dichtbij komt, is het een prima alternatief om niet 40 dollar te spenderen om dicht bij een beeld te komen. Vervolgens gingen we weer lopen, we kregen een rondleiding. Van Chinatown, langs little italy, naar Soho, niet in die volgorde. Een van de hoogtepunten in de rondleiding was het 9/11 memoriam. Ik kan hier niet veel over zeggen, allen dan dat je er echt moet staan om het te kunnen voelen. Het was een regenachtige dag in combinatie met een enorm momument van een van de grootste terroristische aanslagen ooit bezorgde me de koude rillingen. De intens lange wandeling eindigde op bij de flatiron building. Een groot super smal gebouw. Na het eten stond het Guggenheim museum op de planning. Guggenheim is heel vet gebouwd, alleen waren de meest interessante werken al dicht toen we aankwamen. Na Guggenheim kregen we een gratis pretzel omdat ik geen genoeg losgeld had en de pretzel ook veel te duur was, om vervolgens Central park in te gaan, die uitzicht bood op het water en de skyline. En ik zag m'n eerste wilde wasbeer, wasbeer in het wild dus. Na nog een lange wandeling zijn we terug gegaan naar het hostel. Dag 5. Een warme zondag en er stond een anderhalf uur durende treinreis op de planning, naar DIA:Beacon. De treinreis ernaartoe was zo mooi dat die anderhalf uur voelde als 5 minuten (beetje overdrijven mag). DIA zelf moet een van de meest indrukwekkende musea zijn die er bestaan. Met werk dat niet voor het museum gebouwd is, maar het museum die om het werk gebouwd is. Als je van kunst houdt en ooit aan de drukte van new york wil ontsnappen dan is dit de oplossing. Een rust punt en tegelijkertijd een hoogtepunt van de reis. Die nacht verruilde we de rust van Beacon in voor een avond uit. Ik geloof dat ik een beetje dronken was. Maar het was wel leuk, Nederlandse toeristen in een New Yorkse semi gangster club. Top avond, niet sarcastisch. We eindigde in Checkers, een soort macdonalds maar dan anders. Terug in het hostel was het ondertussen al 4:00 uur werd m'n cola beker gekidnapt en had ik ergens al een beetje besloten dat ik de volgende dag op bed zou blijven liggen. Dag 6 Maandag morgen, stond ik gewoon op. 3 uurtjes slaap en klaar voor een studio, other means. Ze hadden een hond en ik was weer helemaal blij. Na de studio waren we vrij en zijn we na wat rondgewandeld te hebben wat gaan eten in het root Hill café. Vervolgens zijn we opzoek gegaan naar een vintage winkel, waar ik nog maar een paar dr Martens aanschafte. We vonden een tweedehands winkel met bakken vol oude foto's, lege blikken en een hond voor de deur. Weer een hond, ik was al blij maar na de hond nog een beetje blijer. Ons volgende bestemming was union square, waar we kwamen na een verkeerde metro. We winkelde wat en besloten toen maar is richting moma ps1 te gaan. Een museum, waar we na zessen aankwamen en dus voor een dichte deur stonden. Gelukkig was er een echte Amerikaanse diner, zo eentje waar een oud vrouwtje je koffie steeds bijvult terwijl je om 4 uur snachts je leven aan het overdenken bent. Of whiskey aan de bar drinkt als je vrouw je verlaten heeft. Zoals m'n groepsgenoten het beschreven. Met een geleende trui, omdat ik weg aan het vriezen was, aten we ons heerlijke eten op om daarna terug naar het hostel te gaan. Zeker nog eens een gaan, top diner. Dag 7. Ons laatste volle dag New York begon met een studio. Vervolgens had ik het weer enorm koud en besloot ik terug te gaan naar het hostel om iets warmers aan te trekken. De rest van de dag regende het, hard. Inclusief storm, waardoor een paraplu van een handigheidje veranderde in een moordwapen. Bijna alle musea waren dicht. Uiteindelijk belande we doorregent in een taco Bell. In de avond voelde ik me verdrietig, morgen zouden we weer weg gaan. Hoe fijn ik het in Nederland ook vind, New York voelde als thuis. En er waren nog zoveel plekken die ik er wilde ontdekken. Tegelijkertijd begon de angst ook weer toe te slaan van het echte leven. Ik weet niet wat ik met mezelf aan moet, New York ik mis je. Dag 8. Vaarwel Brooklyn. Ik denk dat ik verliefd ben.

Ik besta, omdat jij bestaat

Een mens is pas mens in relatie tot andere mensen, of Ubuntu zoals ze het op z'n Zoeloes zeggen. Ubuntu is een uitspraak uit de Afrikaanse filosofie, eentje die ik persoonlijk heel mooi vind. Ik kwam op Ubuntu, doordat ik ergens een keer in de na middag besloot de bibliotheek in te gaan. Daar lees ik af en toe de Filosofie Magazine, omdat ik nog steeds niet genoeg inkomsten heb om 7 euro neer te leggen voor het tijdschrift. Daar stuitte ik op het artikel met als kop tekst 'Ga eens koffie drinken met iemand die je niet aardig vind,' ik bestelde een cappuccino en begon aan het stuk. (Ik heb foto's van het artikel voor de geïnteresseerd, zeer de moeite waard). Ubuntu houdt in dat er een soort gelijkwaardigheid of compassie bestaat tussen de mens. Eentje die je leert om te praten met je eventuele vijanden en geen haat te zaaien. Iets wat wij missen in onze samenleving, compassie voor een ander. De hedendaagse mens neemt geen tijd meer om in gesprek te gaan met een ander, we hebben ons eigen mening en standpunten en daar kom je niet tussen. We zijn het allemaal wel ergens over oneens, haten gezamenlijk Trump, maar vergeten dat zelfs de slechtste mens een mens is, en dus een verhaal heeft en meerdere kanten dan enkel en alleen dat stukje dat we zien en niet mogen. Het is niet dat we het allemaal eens hoeven worden over alles, meer dat we onszelf openstellen om de positie van de ander te begrijpen. En vooral willen begrijpen, want vaak geven we een ander geen mogelijkheid om in overleg te gaan. Het interesseert ons niet en we hebben nog genoeg andere dingen om te doen, Facebook checken bijvoorbeeld. Je kunt een hoop leren van andermans denken en standpunten. Meer dan van het beperkte groepje waarmee je jezelf vaak omringt. Dat groepje dat jouw mening deelt, het groepje dat je vaak je vrienden noemt. Jezelf openstellen ondanks meningsverschillen, naar elkaar luisteren en daardoor groeien als mens. Dat is wat ik mis in de wereld om me heen. We leven voor onszelf en vergeten dat we eigenlijk met elkaar horen te leven. We zijn ons humaniteit kwijt, ons verbondenheid met elkaar. Sta open voor andere die jouw mening niet delen. Ga in gesprek en verrijk jezelf. Geniet en drink met (nieuwe) maten. Yasmin.

Thuis

New York, ik ben er nog nooit geweest, en nu ik dat nog kan zeggen is het tijd om er een stukje over te schrijven. New York trekt me aan, zoals je wel vaker hoort dat tegenpolen elkaar aan trekken. Ik zie de drukke straten en hoge gebouwen voor me, drukte die nooit verminderd in een stad die nooit slaapt. Terwijl ik zelf de rust op zoek, is New York in alles mijn tegenpool. Mezelf verbergen, opgaan in de menigte, onderdeel zijn van het groter geheel en tegelijkertijd gewoon doen wat je wilt zonder dat iemand er aandacht aan besteedt. Voor altijd wakker, want van slapen word ik alleen maar moe.

Ik weet niet hoe New York echt gaat zijn, dit zijn enkel maar mijn speculaties. Maar ik ga graag op reis en ben nog steeds zoekende naar een thuis. Ik vraag me daarbij ook steeds vaker af of ‘thuis’ voor mij wel een plek is. Of ‘thuis’ niet meer een gevoel is, een moment waarop alles even goed is. Momenten waarop je uitgeteld neerzakt in een bed voldaan van alles wat die dag met zich mee gebracht heeft, of dat bed nu in Utrecht staat of in Rotterdam, dat maakt me niet meer uit. Thuis kan net zo goed het moment zijn waarop m’n moeder thee voor me zet en ik achter mijn laptop een poging waag om weer een blog te typen. Een blog die, op het moment, de titel New York draagt, maar die ik straks waarschijnlijk aan ga passen.

Thuis kan een kop koffie zijn op een bankstel waar je helemaal in weg zakt, terwijl je het geroezemoes om je heen over je heen laat komen zonder er deel van uit te maken.

Thuis is een gevoel, een gevoel waarbij niets je weerhoudt om jezelf te kunnen zijn, waar ik mezelf kan zijn. Ik voel me niet gebonden aan een plek. En sinds ik verhuisd ben, voel ik helemaal geen verbintenis meer met de steden waarin mijn bed staat. Een bed kun je immers overal neerzetten.

Ik vergeet het soms, alles is tijdelijk.

Geniet.

Yasmin

Kamer dilemma's

Zoektocht naar een kamer. Ik ben zoekende naar een kamer, het besluit kwam spontaan. Of nou ja, ik wist ineens dat de enige oplossing was die me zou bevrijden van het overdenken, een eigen plek was. Ik moet mijn rust vinden, ondanks dat ik het ontzettend goed thuis heb en het ook totaal geen probleem vind om thuis te wonen is het nu wel nodig voor mezelf om de stap te zetten. Maar natuurlijk is een kamer vinden niet altijd even makkelijk. Ondanks dat ik direct een huis kreeg aangeboden voor 3 maanden als onderhuursters, waar ik nog steeds over twijfel. Drie maanden is kort, dat vind ik nog niet heel erg. Maar het is drie maanden en de verantwoordelijkheid voor twee katten. Ik ben gek op katten, dat geheel ter zijde. Maar als ik in die drie maanden ineens denk op woensdag avond 'ik ga lekker naar Rotterdam', dan moet ik ook geregeld hebben dat de katten hun medicatie krijgen en voedsel. Als ik dit nu zo uit typ voel ik me een aansteller, maar ik heb gewoon liever of een kamer voor korte tijd die wel echt zonder verplichtingen komt (uitzondering van een schoonmaakrooster) of direct een kamer voor langere tijd. Kamernet en Facebook staan vol met kamer aanbiedingen, binnen een dag had ik al een aantal hospiteeravonden gepland staan. Alleen het probleem is de hospiteeravond zelf. Ik ben er geen type voor, jezelf verkopen tussen een groep mensen die allemaal proberen hun leukste zelf te zijn. Ook al zijn ze helemaal niet zo leuk. 'Ik hou van koken', 'ik ben super sociaal', 'wat een ontzettend leuk huis en wat netjes, ik heb het veel erger gezien'. Dat soort dingen vliegen om je oren. Terwijl ik vertel hoe ik op een kunstacademie zit en af en toe doe alsof ik op de ukelele kan spelen. Nu denk je misschien dat jezelf blijven goed is. Maar bij een hospiteer avond is jezelf blijven alleen goed als je ook echt leuk, spontaan en sociaal ben in het echte leven. En dat ben ik niet. Hospiteren is kut, voor mij. En waarschijnlijk ook wel een beetje voor iedereen. Je gunt het elkaar allemaal, alleen jezelf net ietsje meer, omdat het allemaal zo tijd consumerend is en gewoon niet leuk. Dat was em voor nu. Mocht iemand nog tips hebben voor een kamer. Of suggesties of ik wel of niet 3 maanden op een huis moet passen, dan hoor ik het maar al te graag. Six pack bier of een fles wijn voor de gouden tip. Danku, Yas

Reisverslag, Berlijn

Het is zondag wanneer ik wakker word in m'n eigen warme bed in Rotterdam, na 5 mooie dagen in Berlijn. Ik heb een bischen gedoucht en gegeten en voornamelijk geslapen. Berlin dus, daar ga ik nu een kort verslagje over schrijven. Even kijken of ik de volgorde van gebeurtenissen nog goed achter elkaar krijg, want op den duur was m'n besef van welke dag het was nogal lastig.

Het begint dinsdag om 4:30 als m'n wekker gaat, ik heb een taxi besteld om 5:30 zodat ik op tijd aankom in Amersfoort. De taxi man verteld over zijn eigen Berlijn reis, we luisteren naar eurythmics. Hij zwaaide me uit en wenste me een prettige reis.

De reis duurt lang, onderweg naar Berlijn moeten we overstappen naar een andere trein, omdat die van ons het niet meer doet. We belanden in een luxer model. Ruimere stoelen en meer beenruimte. Na dik 5 uur, waarin geslapen wordt, gewandeld, gekaart en gekletst komen we aan. Er ligt nog sneeuw en dat bevalt me wel. Berlijn is grauw en grijs, de sneeuw romantiseert alles, ondanks dat het beneden vriespunt is. Ons hostel bestaat voornamelijk uit ons, studenten, leraren en alumni. We hebben een mooie ruime woonkamer met bar en keuken. Genoeg banken en een dakterras. Na het uitpakken en een korte toespraak zijn we die dag vrij. Met een groepje lopen we door de straten van Kreuzberg, op weg naar eten en dat is er genoeg. Overal zijn er eet tentjes, van kebab zaken tot uitgebreide 3 gangen restaurants. We eindigen in een kebab zaak waar we voor 4 euro een enorme doner krijgen. De rest van de dag lopen we wat rond tot de avond. Er is een pizza party georganiseerd door ons ontbijt held, Pluc Plaatsman. Verse pizza bereidt waar we bijstaan. De rest van de avond drink ik bier en rusten we allemaal een beetje uit. ’S nachts vriesden sommige van mijn kamergenoten en ik langzaam dood en besloten na de tweede nacht om het raam toch maar dicht te houden.

Dag twee. Het is woensdag en vandaag gaat mijn groepje (we zijn vandaag verdeeld over 2 groepen) eerst naar een oud gebouw waar nu een soort muziekschool en expositie is. Onderweg komen we nog langs een soort zigeuner trailer park kamp en valt het me nogmaals op hoe grauw alles is. Het overvalt me dat wat ik van Duitsland verwachte dit hier ook echt uitkomt. Alsof de klappen van de oorlog en de muur zijn stempel voor altijd op Berlijn, of in ieder geval Kreuzberg gedrukt heeft. Daarna ontmoeten we met Katja Gretzinger, een grafisch ontwerpster die ons verteld over onder andere de verschillen tussen Duits ontwerp en die van ons. Na Katja krijgen we een tourtje Berlijn door Floris. Hij neemt ons mee langs het holocaust monument, overgebleven stukken muur, Sony HQ, bunker/plaats van overlijden van Hitler, checkpoint Charlie (waar we met z'n alle in een fotohokje proberen te passen, wat niet lukte). We drinken ergens wat warms en gaan dan weer terug naar kotbusser tor, ons hostel. Die avond eten we Indiaas, en we eten veel. Schalen met rijst schalen kip en vlees en salade. Hier leer ik een levensles van Tal, namelijk als je eten besteld waar vlees bij zit, zorg er dan altijd voor dat je het vlees op eet. Dan is het dier niet helemaal voor niets om het leven gebracht. Die ga ik onthouden. Het is ondertussen al laat aan het worden, we zitten in het hostel en drinken bier. Een aantal gaan die avond uit. Ik doe een poging tot, maar nadat de laatste U bahn de verkeerde U bahn bleek te zijn, zijn een aantal van ons zuruck zu hause gegaan. (Mijn Duits is bagger, das weis ich) Rond 3 uur ’s nachts loop ik buiten met twee mede nachtwandelaars. We zijn weer is opzoek naar eten, maar veel meer dan een kabab zaak is er niet open. Wel is er een foto hokje waar we met z'n drieën wel in passen. Na zo'n anderhalf uur gaan we terug naar binnen. En rond 4 of 5 uur gaan we slapen.

Dag 3 donderdag We beginnen vandaag met het Bauhaus museum. Een indrukwekkend gebouw met een collectie Bauhaus werk. Bijna niemand heeft veel slaap gehad dus helemaal binnen komt het niet. Maar wel echt de moeite waard. Vervolgens bezochten we weer een studio. Totaal anders dan de vorige maar net zo interessant. In de avond hadden we een girlsnight en zijn met z'n drieën naar de schaatsbaan geweest. De schaatsbaan bleek een geweldige bar te zijn waar ik mijn eerste currywurst at met twee gin tonics en goede muziek.

Dag 4 vrijdag Vrijdag begon met een bezoek aan het het stasi gevangenis, waar een tourguide ons de vreselijke verhalen vertelde die zich daar afspeelde. Het stasi gevangenis sloot iedereen op die tegen de DDR was of waarvan alleen maar gedacht of beweerd werd dat zij er tegen waren. Wat er binnen de muren van het gevang afspeelde zijn moeilijk voor te stellen. Ondanks de verschikkingen is het zeker een aanrader. Na dit schokerende bezoek zijn we weer gaan eten. En toen was het tijd om te shoppen. In de avond stond een feestje gepland om ons ‘kop d'r af te zuipen’, zoals m'n klasgenootje het al dagen noemde. Dus na het shoppen werd er eten gehaald om niet op een lege maag te gaan dansen (en drinken). Het feestje bleek een kelder, nu ben ik geen fan van ondergrondse claustrofobische clubs, maar na een paar drankjes ging het prima. Binnen mocht er gerookt worden, ondanks dat ik eigenlijk haast nooit rook deed ik dat nu maar weer is wel. Soort preventief roken, want meeroken is slechter dan zelf roken. Ergens in de nacht stopte m'n sigaret ook met branden, en stond 3 seconden later m'n mentor paraat met een aansteker. Wordt goed voor me gezorgd. De nacht ging voor m'n gevoel te snel, ik had er graag nog wel een tijdje gestaan. Maar het werd op den duur steeds stiller en de helft was, helaas, ook al weg. Maar het was een mooie, voor m'n gevoel korte avond. Met hulp van een van mijn studiegenoten besloot ik toch maar dat de avond lang genoeg had geduurd, enorm bedankt daarvoor! Ik liep als een soort zombie terug. Rond half 8 in de ochtend gingen we slapen.

Dag 5 zaterdag Ik was moe. Iedereen was moe en brak. En toen kregen we ineens te horen dat we om 11 uur al onze spullen gepakt moesten hebben. Fijne verrassingen altijd. Pluc hielp met m'n thee uit de kan te krijgen, aangezien ik totaal niet op kracht was en ook helemaal niet klaar om meer te bewegen dan van de theekan naar de bank. We bezochten nog een laatste tentoonstelling van het intermediale, waar we vermoeid op kunst lagen om vervolgens nog even langs de Aldi te gaan voor eten in ons aankomende treinreis. Na een prima treinreisje terug belande ik eindelijk weer in m'n eigen warme bedje.

Het was een bijzondere reis, met een super leuke groep. Speciale dank gaat naar Pluc Plaatsman die iedere ochtend zo'n uitgebreid ontbijt voor ons had klaargezet. Ons voorzag van een verse cappuccino en ons langzaam steeds meer heeft zien aftakelen. Iedere ochtend heerlijk gegeten!

Ergens mis ik Duitsland en m'n klasgenootjes alweer een klein beetje. Morgen begint het echte leven weer.

Bedankt allemaal.

Verwarring van mijn bestaan

De laatste tijd denk ik steeds meer aan de realiteit, wat dat eigenlijk inhoudt. Wat zien we, wie zijn we, wat voel ik? Om te beginnen bij onderdeel 1, wat zien we. Want daar begonnen de vragen zo’n tien jaar terug in mijn kinderhoofd te spelen.

Ik geloof dat we niets meer zien dan dat we willen, of geleerd hebben. We zijn met ons zicht tegelijkertijd enorm verblind, omdat we niet meer vrij zien. We zien onder invloed van wat we kennen. En daar heb ik het nogal zwaar mee, want dit gaat langzamerhand ook invloed hebben op alles om me heen. De vragen wie zijn we en wat voel ik komen daarbij omhoog. Maar om daar niet te snel mee te beginnen, eerst nog even terug op wat we zien. Als ik naar buiten loop en om me heen kijk dan zie ik de straat. Gemaakt van steen, gelegd door mensen. Ik zie geen grijze vierkanten blokjes met kleine stukjes grijs gekleurde steentjes. Ik zie soms de stenen helemaal niet meer. Ik weet dat ze er zijn, hoe ze er komen en dat boeit me verder helemaal niet meer. Als ik de metro instap dan voelt dat gewoon als een vervoersmiddel, niet als een metalen blik gestuurd door elektriciteit. Ik zie een voorwerp niet meer voor wat die is, maar voor hoe die in mijn gedachte is veranderd naar iets zonder diepgang. En dat is prima, ik bedoel we hoeven niet bij iedere straatsteen stil te staan en te bedenken dat er ooit iemand is geweest die deze steen daar heeft neergelegd. Of dat er iemand is geweest die op knopjes heeft gedrukt waardoor een steen gemaakt werd, of hoe stenen ook gemaakt worden. Maar soms is het goed om stil te staan bij wat iets nou eigenlijk is. Hoe meer ik alles zie als iets dat voorgeprogrammeerd in mijn hersens zit, hoe meer ik de grip op de realiteit lijkt te verliezen. En als ik de realiteit niet eens meer zie voor hoe die is, wat is er dan nog meer zo vast geroest in mijn hersens dat ik niet meer zie wat er speelt? Die gedachte maakt me bang, maar tegelijkertijd ben ik blij dat ik het zelf weet. Niet omdat ik er heel veel aan kan doen, maar omdat het soms fijn is om even een klap in je gezicht te krijgen en te denken ‘mijn glas thee is helemaal niet zo van zelfsprekerd als ik denk.’ Ook al koop je met gemakt een glas en thee, heb je met een draai aan de knop zuiver water (hoop ik) en binnen een paar minuten kokend water uit je waterkokertje. Of fluitketel in mijn geval (dat fijne gefluit blijft toch altijd mijn favoriet). Uiteindelijk komt het allemaal ergens vandaan en had het ook helemaal anders kunnen zijn.

Wat ik echter nog enger vind, is de mens zelf. Want we kennen elkaar, maar toch ook meestal helemaal niet. Misschien heb je weleens iemand horen zeggen,’ik dacht dat je anders was’. Best raar toch, ik dacht dat je anders was, er was dus een gedachte die iemand aan je koppelde, waar je niet aan voldaan heb. Dat kan zijn, omdat diegene je in eerste instantie niet echt kent. Of dat diegene een beeld van je heeft geschapen die helemaal nooit voldeed aan de realiteit. (Of dat iemand gewoon veranderd is, maar dat is minder interessant). Volgens mij leven we voornamelijk langs elkaar heen, tot het er echt toe doet. Tot je ineens uit je ‘comfort zone’ getrokken wordt en je inziet dat je helemaal niet zoveel over iemand weet. Komt dit nu doordat we geen interesse in elkaar hebben? Of omdat de mens nu eenmaal veel complexer is dan we in eerste instantie denken. Misschien een mix van beide. Een ander goed voorbeeld is de liefde, blind van verliefdheid, je kent het wel. Maar als je blind door verliefdheid bent, kan het dan ook zo zijn dat verliefdheid niet zozeer de dader is van je blindheid, maar juist je eigen fantasie, nu ik het zo typ denk ik dat het eigenlijk hetzelfde is. De hoop dat iemand is zoals je verwacht is niet heel groot. Mensen veranderen, mensen krijgen vaak een stempel voor je ze daadwerkelijk kent. En mensen worden vaak gevormd in je hoofd. En natuurlijk zijn soms al die veronderstellingen juist. Soms is dat dan ook de reden dat dingen wel zo gaan zoals je ze in je hoofd had voorgenomen. Maar vaak ook niet. En als je bewust omgaat met de gedachte dat je nu eenmaal niemand beheerst, zal de acceptatie ook veel gemakkelijker worden. Vaak gaat een ‘ik dacht dat je anders was’ gepaard met een teleurstelling. Maar als je het eens positief bekijkt, dan is het juist heel mooi dat je niemand echt in de hand hebt. Je kunt voor altijd van elkaar leren.

Van een straatsteen kun je dat overigens niet, al moet ik daar mezelf ook directe weer in de reden vallen. Over een straatsteen wordt immers, vaak, iedere dag overheen gelopen. Dat veranderd de straatsteen ook telkens weer, net zoals het weer die de steen aantast, de auto’s, kinderwagens, rollators en segways. Je kunt best wat leren over het leven van een straatsteen. Of dit relevant is is weer een andere verhaal. Relevantie is ergens ook alleen te bepalen door degene die een straatsteen bestudeerd. En zo blijf ik mezelf tegenspreken. Want ook ik weet niet altijd wie ik ben of wat ik voel. Ik kan namelijk alles voelen als ik het zelf maar wil.

Dit alles maakt waarschijnlijk helemaal geen logische indruk. Maar de wereld is ook helemaal niet logisch.

Goede voornemens

Ik doe niet aan goede voornemens aan het begin van het jaar, want je weet nooit wanneer je iets leert waardoor je gedachtegang ineens veranderd. Misschien breek je wel je beide benen, terwijl je had beloofd iedere dag een uur te fietsen. Daarnaast vind ik het nogal onzin om te wachten tot een nieuw jaar voor je aan verandering gaat beginnen. Verandering is niet gebonden aan een jaar of aan een tijdstip. Voornemens zijn er bijna altijd alleen maar om gebroken te worden. Als iets niet goed voelt, verander het dan meteen. Maar genoeg daarover, want uiteindelijk mag je helemaal zelf weten hoe je het jaar invult.

Ik kan natuurlijk wel terug kijken op het afgelopen jaar en realiseer me dat ik veel over mezelf geleerd heb. Dingen die ik ergens al wist, maar altijd te bang was om onder ogen te komen; Ik kan niet alleen met mezelf zijn. Ik bedoel daar niet mee dat ik niet alleen in een ruimte kan zijn met mezelf, ik kan makkelijk een hele dag alleen ronddwalen of een boek lezen. Het gaat om het gedeelte dat mensen ‘verliefdheid’ noemen, of iemand meer dan leuk vinden. Ik kan moeilijk niet verliefd zijn, ik moet altijd iemand meer dan leuk vinden. Niet omdat ik super snel verliefd word, maar omdat ik bang ben om al mijn aandacht op mezelf te richten. En daarom kies ik er voor om iemand anders op de eerste plaats, boven mezelf te zetten. Het is makkelijker voor mij om mijn eigen obstakels uit de weg te gaan. Soms is het eng om in de spiegel te kijken, recht in de ogen van diegene terug kijkt.

Uiteindelijk word je daar ook niet gelukkiger van, ik in ieder geval niet. En jij waarschijnlijk ook niet. Dus als je hetzelfde bent als ik, of er aan zat te denken om hetzelfde te worden; doe het niet, gewoon een tip. Overigens klinkt het hier alsof ik het over een oneindige rebound heb, maar dat is het niet. Ik hoef niet perse steeds weer een (seksuele)relatie.

Natuurlijk wil ik hier ook een soort moraal aan breien. Want wat het ook is dat je tegenhoud om aandacht aan jezelf te besteden, het is het niet waard. Je hebt uiteindelijk alleen jezelf, zorg ervoor dat dat genoeg is. Dan komt de rest vanzelf. Dat beloof ik, ook al is mijn leven niet perfect. Ik ben nu wel in staat om volledig gelukkig te zijn met mezelf. En dat heeft me heel wat jaren gekost. En natuurlijk valt er nog steeds een hoop te leren, heb ik nog steeds mijn zwakte punten en breken we soms allemaal in miljoenen stukjes. Maar zolang je die stukjes met liefde weer aan elkaar lijmt zal het litteken nooit groter worden dan je hart.

Yasmin

Wees klei

Ik ben nooit een introvert genoemd, wel stil, rustig en verlegen. Maar nooit echt introvert. Het echte labeltje. Tot mijn beoordeling algemene beeldende ontwikkeling, ik heb nu het labeltje, er werd nog wel meer verteld waar ik niet zozeer van schrok, maar me nu wel lichtelijk zorgen over maak. Mijn werk werd prima beoordeeld, allemaal leuk en aardig tot ik te horen kreeg dat ik het waarschijnlijk niet ga halen als ik niet extroverter overkom met het presenteren van mijn werk. Dat wil niet zeggen tijdens het vertellen over, maar echt het laten zien. Mijn ‘introverte zelve’ moet niet meegenomen worden naar mijn werkpresentatie, want dan loopt het niet goed af. En nu vraag ik me al twee dagen af of ik goed genoeg ben, misschien moet ik gewoon stoppen. Ik kan natuurlijk ook mijn werk meer ruimte gunnen, het presenteren alsof het echt heel goed is. Maar dat vind ik meestal niet, er bekruipt me altijd een gevoel dat ik het beter kan. En dat kan ik ook, want het kan altijd beter. Maar het voelt niet als mezelf, ik ben liever op de achtergrond. Dus het wordt keuzesmaken, of ik wil veranderen en of ik überhaupt kan verbeteren. Ik wil wel verbeteren, ik weet alleen niet goed hoe. Het is wel jammer, niet om andere introverten te ontmoedigen, maar ik had graag geen introvert willen zijn. De docent in kwestie zei ook dat extroverter veel geliefder en veel makkelijker hun weg kunnen vinden. Maar dat introverten hun sterkte vinden in de stilte, om niet helemaal op me neer te kijken, denk ik. Ik weet het niet, wat ik hier verder van moet zeggen, wat ik verder wil. Het is alsof ik niet goed genoeg ben en dat gevoel moet ik nu echt even kwijt. Het was niet denigrerend bedoelt, dat weet ik. En daarom wil ik nu nog een paar zinnen kwijt over jezelf zijn en zo. Ze zij namelijk ook nog zoiets over dat ik op en neer de berg afloop, metaforisch, want ik heb al moeite om de trap naar de tweede verdieping op te lopen (niet metaforisch). Ik geloof niet in labels, je kunt iemand niet plaatsen binnen een kader van een begrip. Je bent veel meer dan een introvert of een extrovert. Je bent zelfs meer dan het labeltje man of vrouw. Je bent gewoon een mens een die, denk ik, het meest vergelijkbaar is met een stuk natuurklei. Je kunt jezelf net zo lang vormen tot je hard wordt (niet zo vies denken) en niet meer kan bewegen. (met hard worden bedoel ik de klei, die droogt uit namelijk of op. En door middel van het steeds ouder worden worden je botter brozer, maar je leert ook omgaan met alles wat je is overkomen). Wees klei en laat je vormen door het leven. Yasmin

Van :'( naar :)

Aan het begin van het jaar, schooljaar, was ik behoorlijk nerveus. Bang bijna, omdat ik niet wist of ik wel in m'n klas thuishoorde. We hadden een zware laatste week gehad eind jaar een en op een gegeven moment begon ik me af te vragen of ik wel op m'n plek zat. Of ik wel goed genoeg was en of ik ooit deel zou uitmaken van de klas. Het voelde alsof ik nooit zou bereiken waar mijn klasgenoten nu waren. Ik voelde me alleen, angstig en eigenlijk gewoon heel erg rot. Ik twijfelde of ik misschien een tussenjaar moest nemen, gewoon even weg. Ik twijfelde of ik misschien beter een andere opleiding moest gaan doen. Uiteindelijk bleek die misschien een nee te zijn. Ik moest doorbijten. Even volhouden. Nog een weekje en dan nog een en nog een.

En ineens voelde alles veel fijner. Ik voelde me veel meer mezelf, de druk om erbij te horen vervaagde in het gevoel dat ik hier gewoon hoorde te zijn. Ik vond niet alleen mezelf terug, maar ik vond ook weer vrienden in m'n klasgenoten. Die waren er altijd al, ik was er alleen niet.

Wat ik hieruit geleerd heb is dat het er niet zo erg toe doet wie er waren, maar wie er zijn. Verandering is goed, soms nodig. En ik denk dat het accepteren van verandering me weer terug heeft gebracht naar mezelf. Naar m'n gelukkige zelf die het leven overpeinsd en nog dagelijks afvraagt wat het nut is. En tegelijkertijd gewoon maar verder gaat, waar het ook toe zal leiden.

Nog even een anticlimax, wees jezelf, de rest komt wel.

Yasmine Yasmien Jasmijn Jazz Yasmin.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Yas