Już nikt nie dostrzega, że coś jest nie tak. Nie wiem sama, czy tak ich nie obchodzę, czy tak dobrze gram.
cytatyv (via cytatyv)
:)
TVSTRANGERTHINGS
Noah Kahan
Game of Thrones Daily

titsay
taylor price
Xuebing Du
No title available
almost home
🩵 avery cochrane 🩵

PR's Tumblrdome

JVL

oozey mess
The Stonewall Inn

blake kathryn
occasionally subtle
Fai_Ryy
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open

tannertan36
art blog(derogatory)
cherry valley forever

seen from Germany
seen from Japan

seen from United Arab Emirates
seen from Jordan
seen from United States
seen from Colombia
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from Argentina
seen from United States

seen from United States

seen from India

seen from United States

seen from Ethiopia
seen from China
seen from Sweden
seen from United States
@yeahiamfuckingfine
Już nikt nie dostrzega, że coś jest nie tak. Nie wiem sama, czy tak ich nie obchodzę, czy tak dobrze gram.
cytatyv (via cytatyv)
:)
Tak krótko człowiek żyje, a tak długo będzie martwy.
Henning Mankell (via damonovelove)
Samotność nie ma nic wspólnego z brakiem towarzystwa
Bisz (via jedno-ciecie-jedna-zyla)
Każdy dzień jest dla mnie walką. Walczę ze sobą, czasem nawet o to by wstać z łóżka i próbować funkcjonować. Zdarzają się i takie dni, kiedy zastanawiam się czy to wszystko ma jakiś sens. Jakikolwiek. Czy mam po co wstać. Czy mam jakiś cel...
Mimo, iż układa mi się coraz lepiej. Szkoła. Praca. Dyplom. Wymarzone studia... To jednak czegoś mi brak. Coraz częściej odczuwam pustkę. W ciągu dnia nie mam czasu nawet o tym myśleć, lecz nocą tego czasu miewam w nadmiarze. Gdy leżę patrząc w sufit, wyłapując kształty w ciemności dopada mnie wewnętrzny chłód. Zaczynam mieć mętlik w głowie, w duszy, w sercu.
Niczego mi nie brakuje, a jednak noszę w sobie pustkę, której nie potrafię niczym wypełnić...
---> my foto
Człowiek niczym świeca - gaśnie przy gwałtownym podmuchu
Życie solidne niczym wiekowy buk - spopieli je jedna iskra
Ludzi niczym kosmiczny pył - tak ważni, a tak bezwartościowi
Czas - wieczny, a jednak przemija
Przestrzeń - umowna
Świat jest tylko złudzeniem - iluzją chwil
Żyję iluzją w umownej przestrzeni - w ginącej wieczności
Ja - drobina kosmicznego pyłu Ja - schnący liść na Drzewie Życia
Każde działanie, każda "próba istnienia" prowadzi mnie do autodestrukcji
Przeszłość...teraźniejszość...przyszłość - bez znaczenia
My - kosmiczny pył
My - liście na wietrze
Dążymy do wieczności - chcemy, aby o nas pamiętano do końca istnienia
Lecz czy nasze istnienie nie brnie już ku końcowi?
Walczymy o bycie zapamiętanymi - lecz czy pamięć ludzka nie zawodzi?
Ja - gasnący płomień Ja - iskierka walcząca z monsunem
Z każdym dniem coraz bliżej jestem końca
Z każdym dniem coraz bardziej chylę się ku upadkowi
Ja - garstka pyłu w nieskończonym wszechświecie
...
Czy ktoś będzie i o mnie pamiętał, gdy moja świeca się wypali? ~Edith Quinn, 8.03.2017
by JochenSchilling
Najsilniejsi ludzie to ci, którzy czują jak umierają od środka a mimo tego nadal wstają rano, ubierają się i wychodzą z domu.
(via arytmistan)