***

"my love flew like a butterfly, until death swooped down like a bat."

[yokoyleolmaz]

bugün ilk defa annemi anladım. kızardım hep ona sustu diye. anlatmadı kimseye diye. içine attı, yutkundu, kimseler görmesin diye en derinlerine gizledi diye. çiçek açması gereken yerde yangınlar yandı, küllerini kimseye göstermedi diye.

ben ilk defa annemi anladım bugün.

kalbim alev alev yanarken, gözyaşlarım içime doğru akarken tek yapabildiğim dudaklarımı kanatana kadar ısırmakken, kimseler beni anlamadı ama.

annem bile.

[yokoyleolmaz]

o kadar ağır yaşanmışlıkların arasından çıkıp gün ışığına dönmüşüz ki, ışık görünce gözlerimiz kararmış acımış, bilinçaltımıza perde çekmişiz. insan alıştığına doğru çekilir ya hep.. perde çekmişiz aydınlığa... karanlığımızda huzur var sanmışız ama huzursuzluğumuza çare aramaktan da bitap düşmüşüz.

[yazmasamaglayacaktim]

bazen bir şeyin geç olmasıyla hiç olmaması arasında hiçbir fark yoktur

[yokoyleolmaz]

her şeye sahip olduğumu düşünürken içimdeki bu karanlık boşluğu sahip olduklarımla dolduramayacağımı anladığım yaştayım. hayallerimi gerçekleştirdiğimi sanarken hayatın beni ittiği uçurumun tam kıyısındayım. nereye gitsem, ne yapsam, ne yesem ne içsem hiçbir şeyin tat vermediği bu zamanlarda kaçabileceğim bir yerim de yok. tek yapabildiğim düşüncelerimden kaçmak ama kafamın içinde öylesine bi gürültü var ki, kalabalığın tam ortasındayım. sussam içim rahat etmiyor, konuşsam derdimi anlatamıyorum, hiçbir şeyi beceremiyorum. neden böyle oldum? neden mutsuzum? mutlu oluyorum tabi, anlarda. bazı anlarda. ama kronikleşmiş vücudum. iyileşmiyor. geçmişte mi yaşıyorum yoksa geçmişin yaralarını kapatmaya çalışırken geleceğe mi odaklanamıyorum? kimim ben? ne yapıyorum? aslında ne yapmak istiyordum? ne olamadım ben? neyi yanlış yaptım?

neden uçurumun kıyısındaymışım gibi hissediyorum?

[yokoyleolmaz]

the night of tadında bi dizi daha gelmedi gerçekten uzun zamandır, neden ve nasıl niçin

[yokoyleolmaz]

nasıl bir his biliyor musunuz? sanki bir kağıt parçasının buruşturulması gibi kalbim buruşturulmuş gibi bi his.. sanki, göğsümün üstüne bir ton taş var ama ben nefes almaya çalışıyorum yine de, ağırlığa karşı gelmeye çalışıyormuşum gibi bi his... kendimdeyim ama bedenim uyuşmuş, vücudumu olduğu yerden hareket ettiremiyomuşum gibi bi his... baktığım her yer kendi renginden birkaç ton daha soluk gibi bi his... kulaklarımda bi çınlama... bedenimde bi ağırlık... en sıcak yaz gününde ellerim ayaklarım buz tutmuş... boşluğa bakıyomuşum gibi bi his... varım ama keşke yok olsam gibi bi his...

geçeceğini biliyorum. ama hiç geçmeyecekmiş gibi bi his...

[yokoyleolmaz]

iyilikten maraz doğar

yeni mottom bu

[yokoyleolmaz]

unuttum burayı iyice

[yokoyleolmaz]

"acının etrafından dolaşamazsınız, içinden geçmeniz lazım."

bu söz her zor günümde aklıma gelir, yanımda taşırım. etrafından dolaşmaya çok çalıştım, her seferinde kenarlarında yürümeye çalışırken yalpalanarak içine düştüğümde kurtuldum göğsümdeki bu ağrıdan. ama her seferinde düştüm. geçtim mi içinden her sefer? geçtim. peki, her içine düştüğümde bi daha ayağa kalkamayacakmışım gibi hissettim mi? hissettim. yaşadım doyasıya o acıyı da. insanın 2 yıl önce kolu kırılsa, 2 yıl sonra aynı acıyı hisseder mi? hissetmez. ben içimde yaşadığım tüm acıları hala bugündelermiş gibi hissettim mi? öyle bi hissettim ki hem de, kolum tam on beş yerinden parçalara ayrılmış gibi.

yine on beş yerimden parçalara ayrıldığımı hissettiğim bi gündeyim. acının etrafında dolaşıyorum. bu sefer içine düşmemek için etrafımda alev alev yanan dallara tutunuyorum, ellerim yanıyor ama bırakmıyorum. düşsem çıkarım bir şekilde, biliyorum. ama korkuyorum.

acının etrafında dolaşmak daha kolay sanıyorum.

yanılıyorum.

farkında değilim, ben de yanıyorum.

[yokoyleolmaz]

bazen mutsuzluğum öyle ağır basıyor ki,

kendime zarar verecek gücüm bile kalmıyor.

bazen mutsuzluğum öyle üstüme çöküyor ki,

bedenim yattığım yerden kendini kaldıramıyor.

[yokoyleolmaz]

yaş aldıkça gelen insanlardan uzaklaşma isteği

[yokoyleolmaz]

bi kapana kısılmış gibi yaşıyorum hayatı son zamanlarda. eskiden annemin yanında uyanır, birlikte kahvaltımızı yapar, kahvemizi içer sohbet ederdik. eskiden yetişmem gereken bi yer, yapmam gereken işler, bakmam gereken kişiler ve ölümlerin ağırlığı yoktu üzerimde. eskinin değerini bilememişim. 

şimdilerde varım ama orada değilmişim gibi sanki. herkesin yüzüne gülmesi zorunlu bi yere, sabahın köründe yetişmem gerekiyor. ama ben hariç herkesin suratı beş karış. o kadar belli ki herkesin yalandan maskeler taktığı. niye bu zulüm? sırtımda yapmak istemediğim işlerin yükleri... biri ötekisi ardına geliyor üstüme üstüme. sürekli azar yediğim, insanların odasının önünden ayaklarımın geri geri gittiği bi yerde önümü göremiyorum, kapkaranlık her yanım. mutsuzum. 

eskiden mutsuz olduğumu düşünürdüm. şimdilerde anlıyorum asıl mutsuzluğun ne olduğunu.

“bazen herkesin istediğini elde edersin ve elde ettiğin şey senin istediğin şey değildir.”

[yokoyleolmaz]

hakkında şiirler, romanlar yazılan, şarkılar söylenen, filmler çekilen; aşk. nedir bu aşk? kimi için bi çiçek, kimi için bi böcek, kimi için annesi, kimi için sevgilisi. herkesin bi bence’si. aşkı size anlatamam ama “bence’sini” söyleyebilirim.

aşk, gece başımı yastığıma koyduğumda içimdeki huzur, içimdeki huzurun sebebi. aşk, illa biri olmak zorunda değil. aşk, bazen bi film sahnesi bence. aşk, bazen de minik bi kedi yavrusunun mırlaması. aşk, bi bebeğin minicik elleriyle ilk kez annesinin parmağına sarılışı. aşk, uzun süredir duymadığın güzel sözleri sana söyleyen biri olduğunda kalbinin pırpır etmesi. aşk, bazen yardımsever bi el sadece. aşk, bi şarkı melodisi bazen de. günbatımı. gündoğumu. sahil kenarı. deniz bazen. 

peki aşk hep güzel midir? böyle, mutlu edici şeyler mi hep aşk?

aşk, bazen yağmur ve gök gürültüsü. bazen en nefret ettiğin insanı sevmek, vazgeçememek. bazen de kaybetme korkusu. gözyaşı. soğuk, bazen çok soğuk aşk. karanlık bazen, kapkaranlık. bazen de yolunu kaybetmek aşk, yolunu bulamamak bu karanlıkta. nefes darlığı bazen. göğüs kafesinde sanki kocaman bi taş varmışçasına ağırlık. omuzlarında yük. yokuş bi yol bazen. çıkmaz sokak. kirli. mutsuzluk bazen aşk. gurursuzluk. 

ama bence aşk, bi an sadece. nefes aldığımız kadar varız, anda olduğumuz kadar aşık. karanlıkta gördüğümüz ışık aşk bence. gecenin ay’ı aşk. ama aşk var. hep var. olmadığını sandığımız, en karanlık yerlerde bile, bizimle. orada bir yerlerde. 

tut kendi elini.

sensindir belki de aşk. 

[yokoyleolmaz]

bazı sözler söylenmez, şarkılar söyler

[yokoyleolmaz]

yatağımın karşısında bir pencere var. odanın duvarları bomboş. nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum. işte sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım. 

[yokoyleolmaz]

aynaya bakıp "gülümse ne olur, bugünler dün olur" diyorum ama, dünlerin yarınları da kapkaranlık. olmuyor, ne yapsam. olmuyor işte, nereye gitsem, kimle konuşsam. hayattan zevk alamamayı normalleştirmek gerek belki de. bunun böyle sürüp gideceğini kabullenmek gerek.

ne kötü dimi? "kabullenmek"

işin içinden çıkamayınca, olanı kabul etmek. bununla yetinmek.

halbuki onca olasılık varken hayatta, buna "tamam" demek zorunda kalmak.

hayat böyle geçer mi? mecbur geçer.

bu hayatı mecburiyetten yaşamak.

mecburiyeti kabullenmek.

ve yalandan gülümsemek.

[yokoyleolmaz]

bıkmışlığın verdiği yorgunlukla uyumak ve uyanmak istememek diye bir şey var.