“Suya bakıyorum, berraklığına.. İçimi bir hoş edişine, bardakta efsun efsun duruşuna. Göz gezdiriyorum odamın her bir zerresine. Anılara, eşyalara,kitaplara.. kendime.. sesim çıkmıyor bir köşe de öylece duruyorum. Bakıyorum gidişata. Giden her enkaza dönüp bakıyorum. Hücrelerimdeki depreme bakıyorum. Sesimin tok kocaman bir insanmış gibi çıkışına bakıyorum. Kalbimi ellerimle uyuttum en çok buna bakıyorum. Söylediğim masalların etkisini tartıyorum. İnsan büyüdükçe ne değişik basamaklar çıkıyor içten içe. Kayboluyor sanki. Kayboldum, yüreğinin bilmediğim sokaklarında, yerini yadırgayan eşyalar gibiyim. Evet biliyorum sendeyim ama sende değil gibiyim de üstelik. Işığım olsana. Sen ise içinde yürüdüğüm yollarından habersizsin, baksana ortalara doğru nasıl zıplıyorum. Sesleniyorum duymuyorsun. El sallıyorum görmüyorsun. Uçurtma uçuralım mı diyorum hatta gel de yeniden tanışalım mi? Yok. Sen hangi taraftasın kestiremiyorum. Gözlerimi kapatıyorum, işte buradasın. Açıyorum, hala durmaya devam ediyorsun. Kokunu alamıyorum caddelerdeki insanlar da olmasa. Ellerinin ellerime dokunduğu andaki hissi, başka herhangi bir şeyle hissetmem ihtimal dahilinde bile değil. Bir tüyün üzerime düşmesi gibi bu, öyle naif, öyle hassas, öyle özledim. İnsanlar sevgilerine emek harcarlar ve de emeklerini severlermiş. Tam olarak hangisinden kaynaklı bilmiyorum, sen ziyadesiyle daha iyi anlatırsın. Seni seviyorum. Öfkemi rafa kaldırıp, sesimle bardakları doldurur gibi, soğuk bir kış günü sokakta ateş yakıp etrafında doludizgin koşar gibi. Bir çiçeğin en çok dalında durmasını istemek gibi, bir karıncanın da ailesini düşünür gibi adım atarken. Seni seviyorum, içimin içimden daha da içinde olduğu gibi.”
jacobvanloon
vaporwave
turnnoffyourmind
andulkaphoto
izzy806
jbbartram-illu
