chaos

together we stand,divided we fall...

[iilluussoorr]

Fight Club (1999, dir. David Fincher)

[koraaki]

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης στο Star, 2019

[naturaekos]

“And if I show you my dark side, will you still hold me tonight?”

—

[melissa-officinaliss]

Θέλω να βγω και να φωνάξω πως φιληθήκαμε.

Με όρο σκληρό, να μην ξαναμιλήσουμε ποτέ. Αλλά έτσι έπρεπε, να κλείσει ο κύκλος, αφού δε γίνεται να είμαστε μαζί. Το καταλαβαίνω πλέον, δε θέλει και αυτό είναι το καλύτερο για αυτόν. Το μέσα μου για ένα λεπτό πέταξε πυροτεχνήματα. Και ήταν το πιο ιδανικό ένα λεπτό. Μου θύμισε πως μερικά φιλιά είναι τόσο σπουδαία και τόσο υποτιμημένα.

Απομακρύνθηκε και μου είπε "αντίο". Ανέβηκα στο ποδήλατο, πήρα τη φίλη μου σε ανοιχτή ακρόαση, πέταξα το κινητό στο καλαθάκι και άρχισα να φωνάζω "φιληθήκαμε" κάνοντας πεντάλ με όλη μου τη δύναμη μέσα στους άδειους δρόμους, να φτάσω γρήγορα σπίτι της, να της πω πως ξέρω που ανήκω, που η καρδιά μου χτυπάει σα τρελή, σε ποιά δύο χέρια θα ήθελα να περάσω τη ζωή μου.

Όχι, δε με πειράζει που δε θα 'μαστε μαζί. Καταλαβαίνω. Με αγάπησε τόσο πολύ, κάποτε, που μου φτάνει για πολύ καιρό ακόμα. Μου φτάνει που ζήσαμε ό, τι ζήσαμε. Νιώθω τόσο τυχερή.

Πρέπει να τον αφήσω ήσυχο, να γιατρευτούν οι πληγές του που δημιούργησα, αυτό θέλω μόνο. Να είναι χαρούμενος.

Και πάμε παρακάτω. Για νέους ανθρώπους. Για μέτρια φιλιά και μέτριο σεξ. Δεν με πειράζει. Δε χρειάζομαι άλλη αγάπη για την ώρα, ούτε κάποιον άνθρωπο δίπλα μου για να νιώθω εντάξει. Πάμε παρακάτω. Αποδεχόμενη ότι έζησα κάτι τόσο σπάνιο απ' το οποίο κρατάω μόνο τα θετικά.

Οτιδήποτε λιγότερο από τα πάντα δεν θα του άξιζαν. Και δεν είμαι τα πάντα. Αυτός ήταν.

Είχα γεύση καφέ, είχες γεύση ρετσίνας και καπνού.

Να προσέχεις, Σωτήρη. Θα τηρήσω τη συμφωνία μας αυτή τη φορά.

[michailidisg-deactivated2021042]

[Μέτρησα ένα ένα τα φύλλα της απουσίας σου.]

Σήμερα τυχαία ξάπλωσα στην μεριά σου και εντελώς τυχαία με κατάπιαν τα κύματα. Φαίνεται τα σεντόνια έχουν μνήμες και δεν φτάνουν οι ενενήντα βαθμοί για να προχωρήσεις. Στο κομοδίνο πάντα είχες μια γλάστρα με το αγαπημένο σου φυτό. Ποτέ δεν άλλαξε η θέση του. Να ξέρεις πως το μόνο που άλλαξε είμαι εγώ. Πλέον αφιερώνω αμέτρητες ώρες να παρατηρώ το λουλούδι που αγαπούσες πιο πολύ και από εμένα. Μου έγινε πλέον ρουτίνα και δεν χάνω στιγμή από την ανάπτυξη του. Κάτι φύλλα πήγαν να πέσουν αλλά τα έπιασα πριν ακουμπήσουν επιφάνεια. Εσένα άραγε γιατί ποτέ δεν σε πρόλαβα πριν μου πέσεις από τα χέρια; Μάλλον θα έψαχνα αλλού την ευτυχία μου! Μάλλον δεν ήξερα. Τώρα όμως γιατί ξέρω; Για υστερόγραφο θα σου πω, ότι το φυτό που αγάπησες πλέον, ξέρει μυστικά και με αυτά τρέφεται. Τα μυστικά μας!

- Ο νεαρός

[xvv-deactivated20260403]

reblog this if you can't sleep

[melissa-officinaliss]

Δε ξέρω τι περιμένεις από 'μένα.

Δεν πρόκειται να σου φερθώ γλυκά, ούτε θέλω να σου ανοιχτώ παραπάνω. Κι όσα σου έχω πει, μου φαίνονται, ήδη, πάρα πολλά για κάποιον άγνωστο.

Δε ξέρω τι περιμένεις από 'μένα.

Δεν επιδιώκω τίποτα βαθύτερο από απλή σαρκική επαφή, ούτως ή άλλως αυτό είπες ότι σου έλειψε εξ αρχής, τα συμφωνήσαμε κάπως αόριστα, θεώρησα. Μη σχεδιάζεις να βλέπουμε ταινία περιμένοντας το ντελίβερι να έρθει στο κρεβάτι σου. Μη σχεδιάζεις να βρεθούμε πολλές φορές ή να μου φτιάξεις πρωινό. Έχω σκοπό να ξυπνήσω στο σπίτι μου και όχι στο δικό σου.

Δε ξέρω τι περιμένεις από 'μένα.

Δεν είμαι ο έρωτας της ζωής σου. Εγώ τον δικό μου έρωτα τον βρήκα και τον πρόδωσα, δεν ψάχνω κάποιον να αντικαταστήσει το κενό μου.

Δε ξέρω τι περιμένεις από 'μένα.

Αλλά θα ήθελα να μην περιμένεις τίποτα. Για το καλό σου.

Έχω μία τάση να μην τηρώ τις προσδοκίες του κόσμου.

[listenuppnow]

[aimorragw-xrwmata]

[hartaetos]

“Πήγα να χαθώ λίγο στις σκέψεις μου και δάκρυσα.”

-hartaetos

[asterooskoni]

Δεν μπορω να σε ξαναδω,γιατι δεν θα μπορεσω να σε ξαναφησω.

-Γιωργος Σεφερης

[melissa-officinaliss]

Σήμερα γράφω πάλι σε β’ ενικό.

Όλο έλεγα “να με αντέχεις”, στο τέλος των περισσότερων κειμένων μου για εσένα. Μάλλον γιατί εγώ δεν αντέχω τον εαυτό μου. Αλλά για ‘σένα ήταν εύκολο. Γι’ αυτό έκλαιγα στο τηλέφωνο νωρίτερα. Γιατί πάντα έκανα λάθος επιλογές. Γιατί μαζί σου ήμουν πάντα πιο χαρούμενη, γιατί με απολάμβανες και τα έκανες όλα να φαίνονται τόσο εύκολα. Γιατί ήθελα τόσο να σου φωνάξω “Μου λείπεις”, όπως θα κατάλαβες από το “Μου” που κατάφερα να ψελλίσω, χαζός δεν είσαι. Αλλά δεν ήθελα ούτε λεπτό να σε κάνω να νιώσεις αυτό το σφίξιμο, που αρμόζει στο άκουσμα μιας τέτοιας φράσης, ούτε να σε κάνω να σκεφτείς την απάντηση. Ίσως δεν το είπα γιατί οποιαδήποτε απάντηση θα με έκανε χειρότερα. Είμαι εγωίστρια, το παραδέχομαι πλέον ανοιχτά και το διορθώνω. Αν μου έλεγες “Και εμένα.” θα πονούσα για ‘σένα. Αν μου έλεγες οτιδήποτε άλλο θα πονούσα εγώ. Είμαι καλά, αλήθεια, βρίσκω τον εαυτό μου και περνάω όμορφα. Και τώρα θα πιω, γράφοντας στο μπλε μου τετράδιο, όπως αρμόζει σε μια τέτοια νύχτα.

[homet0wn]

Are you in love?

No I’m in bed

[poppunksuggestions]

i respect my taste in music more than i respect myself

[ipusheveryoneaway]

Fuck nudes, send me your playlist

[youth-gone--wild]

Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!

Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται

που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι

θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.

Άφησέ με να’ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,

αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,

ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου

λησμονημένα λόγια δε θέλω να τ’ ακούσω. Άφησε με να’ρθω μαζί σου.. [.....] Και τότε κατάλαβα πώς όλη τούτη τή σκηνή τή συνόδευε χαμηλόφωνα ή «Σονάτα τού Σεληνόφωτος» μόνο τό πρώτο μέρος. https://youtu.be/4Tr0otuiQuU

[thegoodvybe]