Υπνοβατώ - ανάμεσα στη λάμψη και στα χάδια σου στα μάτια σου, στα βάθη σου. Παραμιλώ - το πριν σαν να μην υπήρξε ποτέ, σαν το σύμπαν τη μέρα που γέλασες πρώτη φορά να ξεκίνησε να δημιουργείται. Πονώ - όταν πρέπει να φύγω, όταν πρέπει να φύγεις, όταν ξέρω με βεβαιότητα ότι όλα κάπου, κάποτε και για κάποιον λόγο τελειώνουν. Φοβάμαι – ότι θα σε καταπιεί η θάλασσα, ότι θα σε πνίξουν τα λουλούδια, ότι δεν ήσουν παρά μια αντανάκλαση του φωτός στον σπασμένο μου καθρέφτη. Θυμάμαι - κοίταζες τα αστέρια και έβλεπες το χθες και΄γω κοίταζα εσένα και έβλεπα το αύριο. Ίσως να είναι το μεγάλο μου μυστικό από τον κόσμο αυτό- οι ώρες που περνούσα να σε κοιτάζω στα κρυφά, ενώ κοιτούσες από την άλλη.
Υπνοβατώ, Αντζελίνα Σφίχτη (εκδόσεις Ιωλκός)

















