Ytje's Observatorium

My merry maelstrom, mixing hi with the lo-fi.

[ytje-observes]

I went to the Michelangelo Antonioni exhibition in Eye Amsterdam last week...for some time now his films have been a true inspiration! This is a detail of a work in progress.

[ytje-observes]

De Wereld van Papier workshop die ik momenteel aan kinderen van groep 3 op een basisschool geef, heeft wel heel vroege wortels. Ik was zelf vroeger ook altijd aan het knutselen, en maakte dit diorama toen ik een jaar of 7 was. Vooral het zwembadje kan ik me nog goed herinneren; ik was geobsedeerd door water, en alles moest zo naturalistisch mogelijk worden weergegeven. Vandaar de gaten in het oppervlak. Daar moesten dan poppetjes in, zodat het water echt leek. Ik haalde mijn inspiratie uit de vele speelgoedfolders die bij ons thuis door de brievenbus kwamen vallen. De plaatjes van legoschepen bevatten altijd ‘namaakwater’ in de vorm van lagen doorzichtig plastic op een blauwe ondergrond. Elke nabootsing van water werd door mij opgemerkt.

Ik mocht van mijn moeder nooit zomaar met water spelen. Dat zal er iets mee te maken hebben.

[ytje-observes]

I’m having fun with words! Some words deserve some extra attention. Like uncouth, torpor, or superfluous. Why? Because I like them. I’ll admit, this thing is totally arbitrary, but don’t you think there’s some kind of beauty in the aforementioned words?

I first read the word palimpsest in a book by David Foster Wallace. I’m not sure which one it was, Infinite Jest, or The Pale King. A palimpsest is: “a manuscript page, either from a scroll or a book, from which the text has been either scraped or washed off so that the page can be reused, for another document.” (Wikipedia)

[ytje-observes]

I’m working on a new series of digital drawings. I combine patterns, (street)style and retro objects. It’s a colorful party and everyone’s invited!

[ytje-observes]

Dinsdagmiddag gaf ik de derde facultatieve les in een reeks van tien aan een basisschool in Bloemendaal. Mijn workshop heet Wereld Van Papier De deelnemers zijn kinderen uit groep 3. Tijdens de les worden er 'bladzijden' gemaakt. Zo werkt elk kind aan een eigen prentenboek. Het wordt al hartstikke mooi!

[ytje-observes]

As someone who takes an interest in recent history, like the Cold War, for instance, I watched The Assets recenlty. The Assets is a TV series about the hunt for a mole in the CIA. I’ve watched Tinker Tailor Soldier Spy (if you watch the 1979 series first, you can make a lot more sense of the 2011 movie), Smiley’s People, The Spy Who Came In From The Cold, A Most Wanted Man.

And yes, I did watch The Americans as well. But I find this more to be a drama about family life. The spy thing is tacked on in quite a 007 way. Sleeper agents were never stretched that thin in their operations. It was mostly a bureaucratic business. It was dull. Pushing paper dull.

I still do watch The Americans, mind you. I like how they portray the eighties. I think one of the most iconic images from eighties TV series involving a household is a mother figure, carrying a laundry basket. The Americans fits that to a T.

At the same time, I don’t get why The Americans is lauded, while The Assets is deemed mediocre. Sure, things drag on. Sure, there’s no cliffhanger, no 007 action. But the acting’s good. And you should really take a look at the outfits the women wear! I have never seen a show  where bureaucratic action and downplayed fashion sense resulted in such total sophistication!

The not spy related Halt And Catch Fire does well too, in this department. But really, going through spy tradecraft overlappings while rocking shoulderpads, and getting away with it? Nicely done!

[ytje-observes]

Visible Thinking Training

Drie weken geleden volgde ik, samen met mijn collega's van het Cobra Museum, een training Visible Thinking. Deze training is erop gericht publiek meer te betrekken bij (en deel uit te laten maken van) het onderwerp dat wordt besproken. In ons geval was dat beeldende kunst, maar de routines van Visible Thinking kunnen op tal van gebieden worden toegepast.

Het is wetenschappelijk aangetoond dat mensen besproken onderwerpen beter onthouden wanneer ze zelf actief bij de leerstof worden betrokken. Dat kan bijvoorbeeld tijdens een rondleiding door een museum zijn, of tijdens een workshop, of een lezing. Visible Thinking biedt routines en handvatten om een interactie aan te gaan met mensen, waardoor ze informatie beter kunnen internaliseren.

Het is natuurlijk ook hartstikke leuk om zelf deel te nemen aan een discours over kunst, in plaats van achterover te hangen en het middels een monoloog allemaal maar over je heen te laten komen. Monologen zijn niet inherent fout. Actief meedoen aan een onderwerp waar je misschien niet veel over weet kan eng zijn. Maar ook mensen die aanvankelijk huiverig zijn om iets over kunst te zeggen of te vragen, gaan uiteindelijk toch overstag. Visible Thinking is hierin een actieve, verbindende en respectvolle methode.

De training werd gegeven door Gundy van Dijk, interim Hoofd Educatie bij het Cobra Museum en Claire Bown, oprichtster van het Thinking Museum. Zij geven Visible Thinking cursussen aan museumdocenten en educatoren.

Ook wij lieten het niet allemaal over ons heen komen, maar gingen 's middags meteen een praktijksessie in. In groepjes werden routines geselecteerd met betrekking tot kunstwerken waarover gesproken ging worden.

Nu ken je dat misschien wel; je volgt een training, en de informatie is interessant, maar dan komt het obligate praktijkgedeelte, waar je zo snel mogelijk vanaf wilt zijn. Going through the motions, lange halen, snel thuis. Dat gevoel bleef uit. Juist tijdens de sessies waarbij we zelf moesten toepassen wat we 's ochtends hadden besproken, kwamen meteen de pijnpunten naar boven. En daar werd ook meteen effectief door Claire en Gundy op in gegaan, zodat het nog duidelijker werd hoe de methode werkt, en hoe je dat zelf effectief kunt toepassen.

Zelf vond ik het een fijne kennismaking met een methode die ik zeker zal gaan inzetten, in het Cobra Museum, maar ook daarbuiten!

[ytje-observes]

Imagine if your house felt like your own personal retreat.

[ytje-observes]

Vintage Tupperware will never go out of style.

[ytje-observes]

This morning I found the cloth I was looking for. It still amazes me how I can lose things in my apartment when it's only like 40 square meters. Okay, so I retrieved the towel my sister was wrapped in when she was a baby. The cloth is tattered and falling apart. But I love it, especially the appliqué fruity thing shown in the pic. It's becoming a regular feature in my drawings. Definitely happy I got it back!

[ytje-observes]

Tijdens een brainstorm voor aankomend werk dacht ik ineens aan een meisje dat ik vroeger, tijdens het zwemmen in Dokkum's overdekte zwembad De Wetterfûgel, vaak zag. Ze was ouder dan ik. Ik vond haar ontzettend stoer omdat ze een gedurfde haardracht had, met ingeschoren vormpjes op haar slapen. Ik heb geen idee hoe ze heette, en omdat ik haar bewonderde durfde ik haar nooit aan te spreken. Ik pakte m'n potlood om te kijken of ik dat kapsel nog wist. Ja dus.

[ytje-observes]

Robert Altman’s 3 Women (1977).

[ytje-observes]

Pop

Afgelopen weekend las ik een artikel over herinneringen. Het maakt niet uit hoe goed je geheugen is, herinneringen vertekenen je kijk op de werkelijkheid vaker dan je denkt. Dat gebeurt me regelmatig. Vooral op visueel gebied. Als ik bepaalde schoenen in een winkel heb gezien, bijvoorbeeld; als ik ze dan later weer tegenkom, zien ze er toch echt anders uit dan ik dacht. Mijn hoofd maakt een snapshot, die helemaal niet klopt. Fascinerend. Helemaal leuk is het om iets van decennia geleden terug te zien. Speelgoed waar je jaren niet bij hebt stilgestaan, bijvoorbeeld.

Laatst vroeg iemand mij waarom ik de jaren zestig van de vorige eeuw zo interessant vind. Dat  blijkt nogal duidelijk in mijn tekeningen, denk ik. Daar moest ik echt even over nadenken. Onverwachts vond ik het antwoord: de pop van mijn tante. Toen ik klein was, ging ik regelmatig bij Pake en Beppe logeren. Tante A, de jongste zus van mijn moeder, woonde nog thuis. Dat vond ik supergezellig. Tante A had een pop waar ze, zelfs na al die jaren, erg zuinig op was. Ik vond het de mooiste en meest verfijnde pop die ik ooit had gezien. Wanneer ik op haar kamer was, mocht ik de pop uit de doos halen, en haar verschillende kleertjes aantrekken. Er echt mee spelen deed ik niet; ik mocht de pop niet zomaar pakken zonder dat mijn tante ervan wist. Ik begreep dat wel, het was ook zo'n bijzonder voorwerp! Zelf had ik ook poppen, maar ik zag duidelijk verschil tussen die van mij en dit exemplaar. Daarom deed ik altijd erg voorzichtig.

Het werd bijna een ritueel; wanneer ik in de gelegenheid was om de pop te bekijken, wachtte ik altijd even met het opendoen van de bewaardoos. Die doos vond ik erg bijzonder. Eerst bekeek ik de illustratie op het deksel. Elke keer verwonderde het me dat het meisje in de illustratie in niks leek op de pop. Ik nam de tekening in me op. Daarna opende ik de doos. Ik bekeek de kleertjes één voor één. Welke was het mooist? Dat was een belangrijke vraag; er moest altijd iets het allermooist zijn, zo zat mijn ordeningssysteem in elkaar. Maar ik kwam er nooit echt uit. Alle stofjes waren prachtig.

Eén jurkje is me al die jaren bijgebleven. Het is de originele outift van de pop. De rest van de kleertjes zijn door een andere tante van me – die erg goed is in kleding maken –  vervaardigd.

Als klein meisje vergaapte ik me altijd aan de illustraties – in sprookjesboeken – van prinsessen in de meest spectaculaire baljurken. Het kon niet flamboyant genoeg, ik vond dat er altijd plek was voor meer baleinen, meer strikken, meer roze! Het groene jurkje van tante A's pop leek in niets op die barokke kostuums. Het was rechttoe, rechtaan. Een wit kraagje, witte biesjes. Simpel. Maar o zo effectief. En zo modern!

Daar is het begonnen, denk ik nu. De pop, de zogeheten Cathie de Bella, is gemaakt in 1969. Als jaren-tachtig-kind vond ik het èn retro èn vooruitstrevend. Form follows function.

Mijn tante moest erg lachen toen ik haar laatst vroeg naar de pop. Ze vond het komisch dat de pop voor mij een bijna relikwie-achtige status had gekregen.Dit jaar kreeg ik 'm op mijn verjaardag (!). Met alle kleertjes. Zonder doos, helaas, die was na zesenveertig jaar toch ècht vergaan (ik kon jammer genoeg geen betere afbeelding vinden van de verpakking, dan die hierboven. Blijkbaar was ik de enige die gecharmeerd werd door de illustratie!).

Die pop betekende veel voor me, als achtjarige. Het is (serieus!) een kentering in mijn esthetisch bewustzijn geweest.

Het groene jurkje heeft inmiddels haar weg gevonden in mijn tekeningen. En zoals je hierboven kunt zien, heb ik de pop en de kleding in kwestie gearchiveerd in de vorm van een paper doll.

[ytje-observes]

I guess I’ve been watching too many suspense- and noir movies this week. I’m all about this interior. If you like this kind of stuff, you should take a look at my Interior board on Pinterest!

[ytje-observes]

Yesterday I watched the movie Mauvais Sang (Leos Carax, 1986). It’s a very interesting film, with lots of weird editing, but ultimately a moving love story. Here’s a beautiful sequence where Denis Lavant exorcizes himself to David Bowie’s Modern Love.

[ytje-observes]

Ytje op Trendbeheer

Tijdens Art Rotterdam, in februari dit jaar, heb ik samen met Manchego Media, foto’s gemaakt van bezoekers aan de Van Nelle Fabriek. Thuis ben ik de bezoekers gaan tekenen. Uit het gemaakte fotomateriaal zijn er, na selectie, zes getekende portretten overgebleven. Om de serie ook inhoudelijk interessant te maken, heb ik elementen toegevoegd die setting op Art Rotterdam en de tentoongestelde kunst representeren.

Trendbeheer heeft er op hun website aandacht aan besteed.

Superleuk!

[ytje-observes]

With a sun room like this, would you ever even feel the need to go outside?