Kyraaོ

20 jarig meisje

[21stcenturysucks]

Wasn’t friendship its own miracle, the finding of another person who made the entire lonely world seem somehow less lonely?

- Hanya Yanagihara, A Little Life

[flirty-milk]

The intimacy of someone being sure about you

[kristina100000]

scratching a girls back when she’s sleepy really is top tier romance luv

[sleepingpigeon]

i make decisions n then i’m like . is this even what i Want

[poems-and-word]

Poems & Words

[az-67-deactivated20211229]

seeing your mom happy is priceless

[ochtendstorm]

Ik heb twee maanden geleden het hele concept van school, diploma’s halen of zelfs gewoon werken op pauze gezet, omdat het nodig was en het ook niet echt meer anders kon. Naast dat dat voor delen van mij vooral als falen voelt, omdat ik ondertussen 23 en nog steeds diplomaloos en niet in staat tot werken ben, creëert het met tijd meer en meer een gevoel van betekenisloosheid. Ik zou kritiek kunnen geven op hoe je je in onze maatschappij zeer snel betekenisloos/waardeloos kan beginnen voelen als je niet productief mee kan bijdragen aan het hele plaatje, maar daarnaast is het gewoon heel stom. Stom omdat ik wel terug meer wil kunnen, omdat een mens ook nood heeft aan betekenisgeving, maar het gewoon niet gaat. Ik ben het gewend om af en toe kort periodes uit te vallen, maar ik ben het ook gewend dat ik vrij snel de stukken bijeen kan rapen om terug een iets meer functionerend plaatje op te zetten, maar nu sta ik al maanden stil. Het voelt al maanden als rauw en opengetrokken en wonden die niet te hechten vallen.

Overlaatst zag ik ergens een citaat over depressie, over hoe dat ‘to depress’ in het Engels ook de betekenis ‘to press down’ heeft. Zo voelt het ook wel een beetje, de symptomen die nu heropkomen die samen vallen met symptomen van depressie komen er vooral op de dagen en de weken dat ik zoveel mogelijk ontken, zoveel mogelijk wegloop, zoveel mogelijk niet voel. Ik weet niet of ik ooit echt anders heb geweten buiten emoties zo ver mogelijk naar beneden te duwen en om vooral nooit stil te staan bij wat er nog onder zit. Al is dat door alles weg te rationaliseren, door mezelf kwijt te raken in spiralen van een drastisch laag zelfbeeld, door dagen niet te voelen en enkel nog af te leiden, ik kan het allemaal, maar echt voelen, daar ben ik eigenlijk alleen maar bang van.

Ergens doorheen de jaren vond ik wel ongeveer mijn weg in het concept depressie, vond ik dingen die voor mij hielpen en die me er beetje bij beetje uit konden sleuren, maar dit, deze rauwe, opengetrokken, niet te helen wonde, daar geraak ik al maanden enkel maar verder vast in en weet ik eigenlijk niet of ik sterk genoeg ben om wondes ruimte te geven om te genezen. Ik wil enkel maar ontkennen.

[zachtmoedige]

Lieve mam,

Precies een jaar geleden met kerst maakte we deze foto. Met de gedachte dat we weer het geluk hebben een jaar samen kerst te vieren, niet wetende dat dit de laatste keer was.

Want deze kerst is jouw stoel niet bezet, het bord wordt niet neergezet en je wijnglas is niet gevuld.

We zitten nu samen, maar zonder jou. Jouw muziek wordt aangezet op de platenspeler en we kijken naar je prachtige foto’s.

We denken aan je, we hebben het over je en we proosten op jou. Er wordt gezegd hoe trots we zijn op elkaar. Hoe het afgelopen jaar is geweest, voor jou mam, voor ons en hoe wij nu verder moeten.

Het is een grote leegte en het nare gevoel lijkt maar niet minder te worden.

We missen je allemaal zo erg mam. Het blijft onbeschrijfelijk en de tranen blijven maar komen elke keer.

Elke avond en nu ook met kerst is jouw stoel vrij, want je blijft voor altijd bij ons. Ook al zien we je niet, we voelen je aanwezigheid wel. Lieve mam hopelijk is kerst net zo mooi bij jou in de hemel als bij ons hier op aarde, ondanks het lege plekje dat je moest achterlaten.

[zachtmoedige]

Lieve mama,

De afgelopen drie jaar was mijn enige wens dat jij beter werd van die rotziekte kanker. Nu is mijn enige wens dat je je ogen open doet en bij me bent. Dat je me vast houdt en nogmaals zegt hoeveel je van me houdt en hoe trots je bent op ons.

Maar mama wat was je sterk en het is goed zo. Je lichaam kon niet meer.

Tot de laatste ademhaling heb ik alles gedaan wat ik ooit maar voor je kon doen, met alle liefde. Ik ga je zo onwijs missen, daar wil ik nog niet eens aan denken. Eindelijk je rust mams, geen pijn meer. Je bent voor altijd mijn alles. Je bent de beste en mooiste moeder ooit. Ik hou van jou!

[zachtmoedige]

Lieve mama,

Precies een maand geleden moest jij je leven en lichaam opgeven. Je sloot je ogen en verzonk in je eigen wereld. Ik vertelde je samen met papa je ogen dicht te doen en je gedachten te laten verdwalen, te denken aan de mooie vakanties die we hadden samen in ons Spanje. We zeiden: lieve mam, doe je ogen maar dicht, we zitten in de auto met de Eriba erachter. Morgen zijn we in het allermooiste baaitje van de wereld en drinken we een strawberry mojito. En je hoorde het, we wisten het. Je liet in die nacht je laatste adem gaan. Tot ons grote verdriet mocht je eindelijk je rust vinden, zodat je pijnvrij werd. Mam, ik kan niet wachten om je weer te zien, je vast te houden en uren lang met je te praten. Om advies te vragen en te ouwehoeren. Nu zie ik je alleen nog in mijn mooiste dromen, de fijnste herinneringen en onze prachtigste foto’s.

Je zult altijd mijn alles zijn, je wordt nooit vergeten. Ik hou van je en God wat doet het pijn om jou zo ontzettend te missen.

[miseducatedmelanicmuse]

[romancemedia]

“Because you were in love with him and Damon was in love with you. And when Damon died, apart of you died too.”

Stefan Salvatore (S6E4 - Black Hole Sun)

[poems-and-word]

Poems & Words

[meineluft]

“Maybe you weren’t the one for me, but deep down I wanted you to be.”

— Khalid; Coaster

[doornrosie]

Ik word op dit moment gewoon misselijk van mezelf.

[doornrosie]

Ik zou willen dat ik alles durfde te zeggen wat ik dacht.

[anoniemetijd-deactivated2023071]

Soms ben ik eenzaam. En soms iets meer.