Ne Diyorum?

[zehriel-blog]

Tek kişilik cam kenarından "anlam"

Anlam vermek kendinden eksiltmekmiş aslında. Biraz da kendine katmak, Kendine karıştırmakmış. Bu koca evrende var olan herşeye anlam verilirmişte, en çok bir insana anlam vermek yorarmış. O insanı anlamlandırmak onu içine almakmış... Kimine de öyle anlamlar verilirmiş ki hayatımızın ön koltuğundan cam kenarını ayırırmışız. (Niyeyse...) İnsana anlam vermek yorarmış da deniz manzaralı tek kişilik cam kenarlarımızı hiç hak etmeyenlere ayırmak, yüreğimizi tüketirmiş. İçimize çektiğimiz o anlamlar,ellerde heba olunca karnımızdan bizi deşmeye başlarmış. Hayatımız da en önem taşıyanın yaptığı bu vuruş sözlüklerde "hainlik" anlamında geçermiş. En zoruda anlam verdikçe renklenirmişiz. Zaten bir insana anlam vermek, boyama kitabında siyah beyaz olan resmi boyamak gibiymiş. Eğer, biri size anlam yüklüyorsa bilin ki onun renkler içindeki resmi sizsiniz. Ve onun boyası olmadan siyah beyazdan öte değilsiniz... Kimsenin verdiği anlamı kirletmemek gerekirmiş. Çünkü sözlükte geçen hainlik kirleteni de üzermiş. Dünya belki anlam verilcek kadar güzel değil. Hatta anlam verilmeye değecek kadar temiz de degil. Ama ömür anlam verilecek kadar değerliymiş. Birileri için değerli olup anlamını yitirmeden yaşayan insanlardan olmak gerekirmiş. İşte o zaman gün gelip ölüm meleği bizi kolumuzdan tutup götürse de geride kalanın içinde hala var olucakmışız. Çünkü anlam; var oluşumuzun en büyük yaşam sebebiymiş...

[zehriel-blog]

N'oluyoruz a geldik.

Çok da onemli degil olan herşeye önem vermeye başlayınca insan bi kendisinden korkuyor tabi. Noluyoruz paşam? Diye sormaz mı kendine? "Hayırlara vesile olsun birader bu hal ne?" Derler biradere. İnsanlar alışkanlıklarından farklı olan tüm olgulardan az biraz cekinirler. Hele ki insanlar bildiklerini zannettikleri karakterlerin değişimlerine onlardan daha cok endişe duyarlar. Çünkü insanlar üzerlerine vazife olmayan şeylere bayılırlar. O ayrı konu... Noluyoruza geldik. Cidden noluyoruz? Çok da önemli degildi hani "bir zamanlar..." Korku, aynada her zaman ki gördüğün yansımanın bir başkasına dönüşmesi değil mi? Zamanında, önemsiz olanların zaman gelince önemliye evrilmesine halk arasinda "kaderin cilvesi" deniyor. Ki kendisinden kaçış mümkün değil. İşte bu kaderin cilve İşleri adamı ters köşeye getirir de kaçış yolunu keser. Öyle bir stratejidir o. Önemleşen önemsizler, değerleşen değersizler... Burnunuzun ucuna bakmaktan görmeye tenezzül dahi etmediginiz şeyleri, taşa takılıp düşünce yitirdiğinizi fark edersiniz ya Dön bakalım geriye dönebilirsen. Ara bakalim bulabilirsen. Korku sardığında bedeninizi, düşünceleriniz titrediğinde ayvayı yemiş olan oluyorsunuz. Algılayamadığınız, anlayamadığınız, ve anlamamak için büyük efor sarf ettikleriniz taş olup başınıza düşünce jeton işliyor... Ne gerek vardı degil mi? Gün geçtikçe nefes sayınız azalırken, bunlara ne gerek vardı? İnsan insanın korkusu olmaya görsün İnsanın en büyük korkusu bir insanı kaybettigini anlamasi olmasin. Bu kabulleniş iğne oyası gibi narin narin nakışlanır ya kalbinize İşte mezara götüreceğiniz nur topu gibi bir pişmanlığa sahip olursunuz. Bu yüzden Kimsenin dönüşü olmayan yolu olmasin. Başta beddua gibi gelebilir kulağa. Ama iyi bir dua. Herkesin yolu dönüşlü olsun...

[kafkaokurdergi-deactivated20180]

… Bir anlam aramamalı. Anlam kadar insanın hayatını zehir eden bir kavram yoktur. İnsan, akıllı bir görünüşle, en saçma sözleri bırakabilir çevresindeki insanların yarattığı boşluğa.

Oğuz Atay, Tutunamayanlar s.403

#oğuzatay #tutunamayanlar #kafkaokur

[zehriel-blog]

Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ama birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi.

[zehriel-blog]

Ne dediğimi boşver! Yeniden başlıyorum.