Mâh.

Yol bulduğun yok oluş.

[zifera]

Salıncaklar kurmuştum avuçlarına, senle büyütmüştüm çocukluğumu.

[zifera]

Sana içimdeki çöllerden su kuyuları yaptım. Bunu saçlarındaki güvercinlere müjdele.

[zifera]

Kocaman dünyada bir başına kalmışsın. Hiç okşanmamış saçların, dinlenmemiş sözlerinle.

[zifera]

Gözlerinin çevresi biraz ecel.

[zifera]

İsminin olmadığı bir başlangıcın bitmek bilmeyen hüznüne astım kendimi. Sana buradan artık gelinmez.

[zifera]

Yarının güzeli sensin belki. Ben hep geçmiş günlerin çirkini.

[zifera]

Alıp başını gideceksin, Süheyla. Gideceksin, yok başka yolu. Yol yok. Duvarlar artık dinlemiyorlar seni.

[zifera]

Daha önce seninle oturmadığım hiçbir balkondan atlamam ben.

[zifera]

Sen kendi kalabalığının yolcusu. Ben senin ömrünün kalabalığı.

[zifera]

Gözlerinin çevresi biraz ecel.

[zifera]

Sana içimdeki çöllerden su kuyuları yaptım. Bunu saçlarındaki güvercinlere müjdele.

[zifera]

Ben senin dünyayla arana girdim hep. Sana değmesin diye acıdan yontulmuş mermiler. Sanıyorsun ki her zafer senindir, benim kalbim delik deşik bilmiyorsun işte.

[zifera]

Ama, ama sendeki șu anlamama hırsı. Uyusan bu şehrin herhangi bir dışarısında, bir tutam çiçek koyan olmaz bir vazoya. Keşke hep taksit ödeseydin.

[zifera]

Kökenim yok, evim asla yerleşik olmadı.

[zifera]

İsminin olmadığı bir başlangıcın bitmek bilmeyen hüznüne astım kendimi. Sana buradan artık gelinmez.

[zifera]

Senin beni vurduğun bi’ savaşta ben yalnız senin güzelliğine ağladım. Al bunu. Bunu al da, ömür diye kat ömrüne.

[zifera]

Canım. Bu günler, bu acılar elbet geçer. Yaralarımız elbet iyileşir de her şey yoluna girdiğinde biz aynı kalır mıyız?