Zihni derin

düşünen ve hisseden ruhlar için dijital bir sığınak

[zihniderin]

Terk edilmiş bir eve girdiğinizde, aslında zamanın kendisinden içeri adım atarsınız.

Havadaki toz zerrecikleri, bir zamanlar burada kurulan hayallerin ve söylenen sözlerin atomlarıdır. Sarmaşıkların camdan içeri uzanması, doğanın en yavaş ve sabırlı fethidir.

Burası, bir zamanlar "yuva" olan bir fikrin hayaletidir. Her boş oda, "Burada kim yaşadı? Neyi umut etti? Neden gitti?" diye sorar. Varlığın ve hiçliğin aynı anda yaşandığı.

Ve tuhaf bir şekilde, bu boşlukta bir teselli vardır. Çünkü burada artık hiçbir beklenti yok. Ne neşe, ne keder. Sadece olanın ve olmuş olanın, yargısız ve dingin kabulü. Tıpkı her şeyi susturup ana odaklandığın bir fincan çay gibi, bu evin sessizliği de ruhu olması gereken yere sabitler.

Bazen en büyük huzur, her şey bittikten sonra geriye kalan sessizliktedir.

[zihniderin]

Her taş, bir hafızadır.

Üzerine bastığın, eline aldığın o sıradan çakıl, belki de dinozorların gölgesini gördü, ilk yağmurlarla ıslandı ve medeniyetlerin yükselişini ve çöküşünü sessizce izledi.

Onlar, dünyanın en eski kütüphanesinin okunaksız kalmış metinleri gibidir. Dokunduğunda hissettiğin o serinlik, sadece bir mineralin soğukluğu değil, zamanın kendisinin derin ve sabırlı nefesidir.

Avucunda tuttuğun şey bir taş değil, dünyanın sabrıdır.

[zihniderin]

Albert Camus, absurdü 'insanın anlam arayışı ile evrenin anlamsız sessizliği arasındaki boşluk' olarak tanımlar. Bazen o boşluk, sabah kahveni yudumlarken hissettiğin o birkaç saniyelik nedensiz hüzündür. Her şeyin yolunda olduğu ama ruhunun bir köşesinin hala 'Neden?' diye sorduğu o an. Belki de anlam, sorunun kendisindedir. Tıpkı kahvenin tadının, uyandırma vaadinden daha güzel olması gibi.

[zihniderin]

Ophelia'nın çiçekleri gibi, bazı anıları ve hisleri de kurutup saklamalı insan. Zamanın onları çürütmesine izin vermeden, bir kitabın en sevdiğin sayfasının arasında. Kırılgan, ama ölümsüz.

[zihniderin]

Şiirsel ve gizemli...

Bir süredir sessiz olan bu odanın pencerelerini aralıyorum. İçeri taze bir rüzgar, yağmur sonrası toprak kokusu ve sararmış kitap sayfalarının fısıltısı doluyor.

Burası benimle birlikte demlendi, kabuk değiştirdi. Artık sadece alıntıların değil, o alıntıların ardındaki varoluş sancısının; sadece hüznün değil, o hüznün içindeki o garip tesellinin de mekanı olacak.

Burası, mürekkebin sarmaşığa dolandığı bir yer.

Bu loş ve huzurlu bahçede benimle birlikte yeniden yürümeni umuyorum!

[zihniderin]

içimde büyük bir nefret var. herkese yetecek kadar. üçüncü dünya savaşı çıkartacak kadar. herkesi öldürecek kadar.

[zihniderin]

bazen öyle cümleler duyuyordum ki senden, canımın hiç bilmediğim yerlerinden kan tadı alıyordum.

[zihniderin]

[zihniderin]

kendimi birden, kurusun diye pencerelere asılan, sonra orada unutulup yavaş yavaş buruşan, sonunda da asıldığı yeri kirleten yaş bir toz bezi gibi hissettim.

[dusseldususler]

sesi yumuşacıktı ama tavrında uçuruma doğru yürüyen bir körün inatçılığı vardı.

[zihniderin]

bazı insanlar çoktan ölmüştür. Ama yaşamak zorundadırlar.

[zihniderin]

Yine yırtık cebime koymuşum umudu.

[zihniderin]

[zihniderin]

bütün mutluluklar birbirine benzer fakat, mutsuzluğun kendine has bir hikayesi vardır.

[zihniderin]

beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum.

[zihniderin]

istemeden varım ve istemeden öleceğim. olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum.

[zihniderin]

ruhumu altüst eden şey değersizlik duygusuydu, kendisini bir hiç gibi hissettirmesiydi.