They would be as in love with you as I am.

[zwaluwen]

Terug naar af. Ik zou me kunnen afvragen hoe ik hier opnieuw ben terechtgekomen, maar ik denk dat ik nooit echt ben weggeweest.

[zwaluwen]

Negen jaar later en alles weer vanaf nul.

[slpnxt]

[zwaluwen]

Ergens op het internet heb ik stulpjes gebouwd. Als van die kleine sneeuwstolpjes, een eigen wereldje, veilig, maar ook volledig afgesloten van de echte wereld. Met wat valse sneeuw of glitters, in een illusie dat de eenzaamheid ook toch een beetje mooi is. En ik weet niet of het me angst of veiligheid inboezemt dat niemand me ooit zal vinden of lezen, dat mijn verdriet voor altijd van mezelf helemaal alleen blijft.

[zwaluwen]

Last week, I realized I crave pity When I retell a story, I make everything sound worse Can't shake the feeling that I'm just bad at healing And maybe that's the reason every sentence sounds rehearsed Which is ironic because when I wasn't honest, I was still being ignored (Lying for attention just to get neglection) Now we're estranged

[zwaluwen]

Ik schrijf je al 17 dagen en hopelijk blijf je

[zwaluwen]

"Stop feeling bad for outgrowing people who had the chance to grow with you"

[zwaluwen]

De grote dagen slorpen alles op Ze willen altijd meer en zeggen nooit waarom

[zwaluwen]

[zwaluwen]

(maar ‘k heb de stormen nog altijd nodig om mij levend te voelen)

[werenotreallystrangers]

[zwaluwen]

[zwaluwen]

Vroeger vond ik ze romantisch, de dagen waarop ik niet uit mijn bed geraakte. Ik vulde ze met slechte series, eindeloos op Tumblr scrollen, veel frisdrank en koffie die intussen koud was en om het uur hees ik mezelf uit bed voor een sigaret, meestal twee of drie. Ik deelde mijn verdriet met mensen die zich dichters noemden, dacht onterecht dat ik er zelf een was. Dat mijn verdriet mij beter maakte, dat het een donker hoopke was met een gouden randje eromheen. Dat er iets schoons uitkwam: misschien poëzie. 

Nu zijn ze alleen maar pikzwart, die dagen. Ik vul ze nergens meer mee. Soms spendeer ik ze in bed, soms lig ik op de grond. Alleen maar staren en huilen, soms mezelf ook dood wensen. Ik weet nu dat er niets mooi schuilt in mijn tristesse. 't Is alleen maar lelijk en zwart. En hoewel zwart mij nog wel schoon staat, moet ik er zo snel mogelijk vanaf. 

[chacoco]

[especially]

[zwaluwen]

Eigenlijk schuilt er ook iets moois in niet kunnen loslaten. Iedereen die ik ooit liefhad, draag ik nog mee. Sommigen als een open wonde, sommigen met een korstje erop. Maar dit is wat ik leerde: dat het oké is om te koesteren. Ge moet niet iedereen uit uw verleden loslaten, maar wel de wrok. En dat heeft tijd nodig. Om heel wat verliezen rouw ik nog, anderen kregen al een schoner plekske. Sommige potjes laat ik dicht, van sommige schroef ik het deksel er zo nu en dan eens af en zie ik de schoonheid zelfs in. En met genoeg tijd zal dat uiteindelijk met al mijn herinneringen lukken. Nu nog niet, maar geef mij nog efkes.

[horseman-bojack]

I think there are people that help you become the person that you end up being, and you can be grateful for them even if they were never meant to be in your life forever. I’m glad I knew you, too.

[zwaluwen]

mijn.fucking.hart