sen, pes edip dünyadan elini eteğini çekebilecek bir hayata sahip değilsin. anla.
Noah Kahan
🪼
we're not kids anymore.

bliss lane
Claire Keane
Show & Tell
will byers stan first human second

★
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
Lint Roller? I Barely Know Her
Mike Driver

shark vs the universe

oozey mess
Jules of Nature
No title available

pixel skylines
todays bird

gracie abrams
I'd rather be in outer space 🛸

Love Begins
seen from Malaysia
seen from Netherlands
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from Saudi Arabia
seen from Türkiye

seen from United States
seen from China

seen from United States

seen from Singapore

seen from United States
seen from France

seen from United States
seen from Singapore

seen from United States
seen from Canada
seen from United States
seen from United States

seen from Singapore
@201031
sen, pes edip dünyadan elini eteğini çekebilecek bir hayata sahip değilsin. anla.
"belki de bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya."
of biz ne zaman düzelcez be
kırk küsur gece. göğsünün tam üzerindeki aynı mevzuyla uzandın hep o yatağa. affedecek bir şey buldun, kalkacak mecal buldun da kendini sığdıracak yeri ayarlayamadın.
"nerede değersizsen orayı kendine yurt belliyorsun."
“bir babanın evladında açtığı yarayı o baba bile kapatamıyor. ne acı. sonra o yara bir uzuv gibi vücutla doğru orantıda büyüyor büyüyor insan çocukken nelere güldüğünü elbet unutur ama neden ağladığını bir türlü unutamıyor.”
“güzel sevmek” çok sevmekten yüzlerce adım ötede.
bazı şeylerin fotoğrafı yoktur. cümlesi yoktur. adı yoktur. boşluk mu boşluk kadar. ama dopdolu. anlıyor musun.
saçlarından çiçek tohumları dökülürdü bizim evse bahçesizdi çok üzülürdüm
izi kaldı diye kendi evini yakmaya çalışıyorsun, sana da yazık değil mi?
hiçbir şey böyle olmamalıydı diye bağırasım var lâkin buna bile mecalim yok.
elbet unutacağımı biliyorum fikret. unutana kadar ne yapacağımı söyle. ya da, unuttuktan sonra ne yapacağımı.
sürekli çabalamaktan, bir şeyleri düzeltmekten, yanlış anlaşılmaktan, her şeyi mahveden benmişim hissinden, hayatımdan sürekli birilerinin çıkıp gitmesinden yoruldum. yemin ederim çok yoruldum.
bu hayatta ilk savaşını ailesiyle verenler, bütün savaşlardan hep mağlup ayrılırmış.
"belki de bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya."
çocuktum ve etime batırdığım yanlışlıklar bu yaşıma kadar benimle geldi. yoksa inan ki ben de. büyürdüm.
bazen, sevilmenin ve sevmenin hayata verdiği rengi ve tazeliği hiçbir zaman tadamayacağımdan korkuyorum