Flashback στα καλοκαίρια που περιμέναμε πως και πως να έρθει η ώρα που θα μας άφηναν οι γονείς μας να πάμε να παίξουμε στην πλατεία με τους φίλους μας.
Flashback στα καλοκαίρια που έπρεπε να γυρνάμε σπίτι με το που άναβαν τα φώτα, και εμείς, επειδή δεν θέλαμε να σταματήσουμε το παιχνίδι, παρακαλουσαμε τους γονείς μας να κάτσουμε έστω και πέντε λεπτά παραπάνω.
Flashback στα καλοκαίρια που παίζαμε καθημερινά κρυφτό όλα τα παιδιά, όλων των ηλικιών, μαζί. Παιδιά δημοτικού μέχρι και παιδιά λυκείου.
Flashback στα καλοκαίρια που μετά από ώρες παιχνιδιού, όσο κουρασμένα κι αν ήμασταν, πηγαίναμε βόλτες στο χωριό.
Flashback στα καλοκαίρια που η μονη μας ανησυχία ήταν αν η κρυψώνα μας στο κρυφτό ήταν καλή, και όχι το σχολείο ή η ζωή.
Πολλά καλοκαίρια γεμάτα παιχνίδι, γεμάτα στιγμές και αναμνήσεις.
Πολλά καλοκαίρια γεμάτα γέλιο και χαρά.
Τέτοια καλοκαίρια πλέον υπάρχουν μόνο στην ανάμνηση και σαν flashbacks. Πλέον, είμαστε κολλημένοι σε μια οθόνη. Διότι πλέον, νιώθουμε πιο άνετα και ασφαλείς μέσα στην οθόνη.
Γίναμε άτομα κομπλεξικά, άτομα που οι μόνες αφορμές που βρίσκουν για να μαζευτούν όλοι μαζί είναι είτε το κουτσομπολιό είτε το αλκοόλ.
Βγαίνουμε παρέες και καταγράφουμε στιγμές στα κινητά μας με βίντεο και φωτογραφίες και ελπίζουμε να μείνουν για πάντα οι δε στιγμές.
Στην πραγματικότητα όμως αυτές είναι οι στιγμές που θα τις θυμάσαι και δεν θα νιώθεις τίποτα. Λόγω της οθόνης; Ίσως, επειδή τα καλά flashbacks είναι αυτά που δεν τα πιάνουν οι κάμερες και τα κινητά. Είναι αυτά που σε βάζουν να σκέφτεσαι πράγματα που έγιναν χρόνια ή και δεκαετίες πίσω και μετά σε κάνουν να νιώθεις μια τεράστια νοσταλγία.
prguitarman
stormborns
dailybridgerton
annaxmalina
tangentwithtanner
gummygunk