uyuyamıyorum artık. sadece gözlerimi kapatıyorum, gerisi bitmiyor. düşünceler sanki odamın tavanından damlıyor da ben onların altında saatlerce bekliyormuşum gibi. eskiden dört duvar boğardı beni, şimdi kalabalıklar boğuyor. dışarı çıksam insanlardan yoruluyorum, eve dönsem kendi kafamın içinden çıkamıyorum. bir yere kaçayım diyorum ama insan insanı her yerde buluyor zaten. aynı bencil cümleler, aynı yapmacık tavırlar. herkes kendini dünyanın en temiz kalpli insanı ilan etmiş. bir de utanmadan uzun uzun kendilerini anlatmaları daha da mide bulandırıcı.












