(OS) To B Young | Yang Hongwon , Mark Lee
Parring: Yang Hongwon, Mark Lee
“ย่าห์ เจ้าอ้วนเอาคุงฉิงโตของเลาคืนมานะ” เสียงเล็กๆดังขึ้นเหมือนลูกแมวโดนแย่งปลาทูไป แต่ต่างกันตรงที่คนตัวเล็กคนนี้โดน เด็กอ้วนแย่งของเล่นสุดรัก
“อยากได้คืนก็วิ่งตามให้ทันเด้” เด็กอ้วนหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งเจ้าเด็กก้อนนี่
ทั้งสองวิ่งไล่แย่งของเล่นกันอย่างสนุกสนานตามประสาเด็กน้อย ที่ไม่รู้เรื่องราวใดๆ รู้แค่ว่าถ้าวันนี้ไม่ได้แกล้งใครสักคนจะไม่สนุก รู้แค่ว่าถ้าไม่โดนอีกคนแกล้งจะเล่นไม่สนุก … แค่นั้น
แต่ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ทุกๆอย่างก็เริ่มที่จะผ่านไป เช่นการแย่งของเล่นกับกลายมาเป็นพูดจาแย่เล่นตามความคิดเด็กๆที่ไม่ได้คิดอะไร
ฮงวอนและมาร์คนั่งกินไอศกรีมกันที่ชิงช้าในหมู่บ้าน ฮงวอนเห็นคนตัวเล็กนั่งกินอย่างไม่สนใจเขาเลยนึกอย่างแกล้งขึ้นมา
“โตขึ้นแล้วมาเป็นแฟนกูป่ะ” ฮงวอนเอ่ยพร้อมกับลอบมองสีหน้าของอีกฝ่าย
“ย่าห์ พูดอะไรของนายเนี่ย” เจ้าเด็กก้อนน่ารักว่าพลางเอามือไปผลักแขนของคนข้างๆด้วยแรงเท่าแมวสะกิด พร้อมกับหน้าที่ขึ้นสีพีชเด่นเสียจนน่าหยิก
“ฮ่าๆๆๆ” ฮงวอนหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งคนตัวเล็ก
“ฮงวอนแกล้งเรามาตั้งแต่เด็กๆ ไม่เบื่อบ้างรึไง” คนตัวเล็กที่หายเขินแล้วถามฮงวอนขึ้นอย่างสงสัย
“ไม่อ่ะ” ฮงวอนตอบรับพร้อมกับยิ้มนิดๆ
“เดี๋ยวเราไม่อยู่ให้แกล้งจะรู้สึก” คนตัวเล็กพึมพำราวกระซิบ แต่ฮงวอนกลับได้ยินมัน
ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป ทั้งสองนั่งแกว่งชิงช้าเล่นกันอย่างเงียบๆ ก่อนที่เสียงมาร์คจะพูดขึ้นทำลายความเงียบนั้น
“นี่ฮงวอน เรากำลังจะย้ายไปเรียนที่แคนาดา”
สิ้นเสียงคำพูดของคนตัวเล็ก ฮงวอนรู้สึกเหงาหัวใจแปลกๆ ดูโหวงๆเหมือนกับไม่อยากให้จากกัน คำพูดที่อยากพูดออกไปว่าไม่ไปได้มั้ยถูกกลืนลงไป ริมฝีปากอิ่มกลับขยับเอ่ยถามว่า
“เมื่อไหร่ล่ะ” คำถามที่ถามออกไปเป็นเพียงมารยาทเท่านั้น
“เดือนหน้า เปิดเทอมพอดีเลย ฮงวอนจะต้องคิดถึงเราแน่ๆ” คนตัวเล็กข้างๆพูดพลางเอานิ้วน่ารักจิ้มขาตัวเองเล่น “ไม่อยากไปเลยแฮะ” ฮงวอนก็อยากตอบกลับไปเหมือนกันว่า ไม่อยากให้ไปเหมือนกัน
1 เดือนที่ผ่านไปไว จนอดคิดไม่ได้ว่ามีใครหมุนเวลาเล่นหรือเปล่า
“ไว้เจอกันใหม่” คนตัวเล็กน่ารักของเขากำลังจะย้ายไปเรียนที่แคนาดา เป็นห่วงเหลือเกินว่าจะโดนเด็กฝรั่งแกล้งหรือเปล่า จะชินกับการอยู่ที่นั่นหรือเปล่า จะมีเพื่อนหรือเปล่า จะโดนใครจีบหรือเปล่า … อ่า ไม่ใช่สิ
“เออ ถ้าได้กลับมาก็มาเป็นแฟนกูนะ” ฮงวอนยิ้มอย่างทะเล้นและเอามือไปโยกหัวมาร์คไปมา
“นี่ฮงวอน!!” มาร์คพูดขึ้นเสียงอย่างหงุดหงิดแต่ทว่าสีที่แก้มกลับแสดงอารมณ์คนละอย่างกับที่พูดออกมา
“ไปได้แล้ว ออมม่ามารอแล้วนู่น” ฮงวอนพูดพร้อมกับเพยิดหน้าไปทางรถยนต์คันหรู จะว่าไปก็ใจหายเหมือนกันแฮะ
“เราต้องคิดถึงฮงวอนมากแน่ๆเลย บ๊ายบายน้าฮงวอน” เจ้าก้อนน่ารักพูดลาเขาก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กขึ้นรถตามมารดาของตนเองไป
“กูก็คิดถึงมึงเหมือนกัน” ฮงวอนพูดและยิ้มให้กับรถที่ค่อยๆเลื่อนตัวไปเรื่อยๆ
มาร์คมองฮงอวอนผ่านกระจกหลังรถพร้อมกับยกมือโบกไปมาจนสุดสายตา ก่อนที่น้ำใสๆที่มาจากดวงตาจะค่อยๆไหลลงที่แก้มอย่างห้ามไม่อยู่
“คิดถึงนะ มากๆด้วย” ฮงวอนนั่งพูดคนเดียวพลางนั่งดูรูปที่ถ่ายไว้โดยคุณป้าข้างบ้านผู้ซึ่งเป็นมารดาของเจ้าก้อนน่ารักของเขา
14 ปีแล้ว จะยังน่ารักเหมือนเดิมมั้ยนะ ไม่สิ จะน่ารักกว่าเดิมขนาดไหนนะ ไม่ได้คุยกันเลย คงจะเรียนจบแล้ว แต่จะไม่กลับมาหากันบ้างเลยหรือยังไงกัน คิดถึงมากเกินไปแล้ว
“ฮงวอน” เสียงเรียกที่คล้ายจะคุ้นหูแต่ดูเหมือนโตขึ้นมาหนึ่งวัย
ฮงวอนเดินตรงไปที่ประตูไม้และเปิดมันออก คล้ายกับมีการหยุดหายใจในชั่วขณะ มาร์คลี เจ้าเด็กก้อนหน้ารักของเขายืนอยู่ตรงหน้าคล้ายฝัน แต่ทว่ามันคือเรื่องจริง มาร์คลีกลับมาหาเขาแล้ว
“กลับมาเมื่อไหร่” เสียงทุ้มถามคนตัวบางข้างหน้า ให้ตายเถอะ มาร์คลีน่ะน่ารักขึ้นมากๆเลยล่ะ แถมยังทำผมสีบลอยด์ทองสว่างแข่งกับผิวสีสว่างของตัวเองอีก ใจสั่นมากขนาดนี้ ไม่ได้กินกาแฟเลยนะ มาร์คลีนี่อันตรายจริงๆเชียว
“เมื่อเช้าน่ะ แล้วก็รีบมาหาฮงวอนเลย คิดถึง” มาร์คไม่พูดเปล่า เจ้าตัวรีบกระโดดเกาะเขาและหอมแก้มเขาทั้งสองข้าง มาร์คลี นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ เข้าใจว่าอาจจะเป็นวัฒนธรรมที่นู่นหรือเปล่า แต่ที่นี่น่ะใจฉันจะพังอยู่แล้วนะมาร์คลี
หลังจากที่ทักทายกันเสร็จมาร์คลีก็ชวนฮงวอนมานั่งคุยจ้อกับเรื่องเล่าที่สนุกสนานตลอด14 ปีที่ไปอยู่ที่แคนาดา ฮงวอนรู้สึกตนเองยิ้มมากที่สุดในรอบ14ปีเลยล่ะ คนน่ารักพูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อยๆจนกระทั่งรู้สึกเพลียเลยขอนอนตักเขาซะงั้น แต่ก็ดีเหมือนกันนะ อยากมองหน้านานๆให้หายคิดถึง
จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพักฮงวอนที่เห็นว่ามาร์คยังคงหลับตาพริ้มอยู่ เขากลับนึกในใจว่าอยากพูดสิ่งที่อยู่ในใจให้คนน่ารักได้รับรู้ เขาไม่กล้าพอที่จะพูดต่อหน้าหรอก แต่ถ้าไม่พูดออกไปมันรู้สึกอึดอัดเป็นบ้า ริมฝีปากหนาค่อยๆขยับเอ่ยไปเรื่อยๆ
“ตอนเด็กๆมึงน่ารักมากเลยนะ แต่พอโตมากลับน่ารักกว่าเดิมอีก”
“ตอนที่ขอมึงเป็นแฟนก็ชอบมึงแล้วล่ะ แต่มึงเด๋อ คงไม่รู้หรอก”
“พอตั้งแต่รู้จักคำว่ารัก มันก็เป็นแค่มึงมาตลอดเลย”
“เป็นคำว่ารักที่มีมึงต่อท้ายเสมอ”
“จะผ่านมากี่ปี มันก็ยังคงเหมือนเดิม รักมึงเหมือนเดิม” ฮงวอนพูดพลางลูบหัวมาร์คด้วยความอ่อนโยนไปเรื่อยๆ
มาร์คที่ตื่นตั้งแต่เสียงฮงวอนพูดในประโยคแรกค่อยๆลืมขึ้นขึ้นมือ ช้อนหน้ามองคนตัวที่เป็นหมอนให้ ริมฝีปากปากบางค่อยๆขยับเอ่ย
“ตั้งแต่ฮงวอนพูดว่าโตขึ้นแล้วมาเป็นแฟนกูป่ะล่ะเราก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องไปเป็นแฟนคนอื่นเลยนอกจากฮงวอน”
“…” ฮงวอนเบิกตาขึ้นเพราะตกใจเล็กน้อย
“คนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเวลาอยู่ใกล้ แต่เราก็ชอบอยู่ใกล้ฮงวอน”
“ฮงวอนที่แข็งแรง พลังเยอะ และปกป้องเราตลอด”
“อยู่ที่นั่นเราบอกเพื่อนๆว่าเรามีฮงวอนที่เจ๋งมากๆ”
“พอเราเรียนจบ เราคิดว่าเราจะกลับมาหาฮงวอน …มาเป็นแฟนฮงวอน”
สิ้นเสียงพูดของมาร์คลี ฮงวอนค่อยๆก้มศีรษะลงไปหาคนน่ารัก และบรรจงจูบที่หน้าผาก เปลือกตา ปลายจมูกรั้น และจรดลงที่ริมฝีปากบาง จูบที่ไม่ได้รุกล้ำ จูบที่ส่งผ่านความรู้สึกในหัวใจให้คนที่นอนหนุนตักของเขาได้รับรู้ความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีมาตลอดและไม่เคยหายไปไหน
มาร์คลีผู้ที่เป็นความรักของเขาเสมอมาและจะเป็นความรักของเขาแบบนี้ตลอดไป
blakekathryn
stormborns
theartofmadeline
areudirty
yousharknotpass
janainaart