Ένα χρόνο αργότερα, και όμως είναι όλα ίδια.
Εσύ.
Εγώ.
Αυτή η απερίγραπτη μας έλξη.
Κουράστηκα, μ'ακούς;
Φθάρθηκε η ψυχή μου προσπαθώντας να ανταπεξέλθει με την φουρτούνα.
Εσύ, φυσικά, είσαι η φουρτούνα.
Ανεμοστρόβιλος.
Πλημμυρα.
Για μια φορά, θα ήθελα να ήταν ξεκάθαρα τα πράγματα.
Όμως είσαι ένα κουβάρι κλωστής.
Και εγώ, δεν είμαι ποτέ τα χερια που επιχειρούν να το ξεμπλέξουν.
Θλίψη.
Αυτή η Κυριακάτικη θλίψη είναι αβάσταχτη.
Το μυαλό μου δεν κατεβάζει την ένταση και μέσα στο χάος των θλιβερων σκέψεων ξεχωρίζει μόνο μια.
Δεν νιώθεις ότι νιώθω, και αυτός είναι ο πιο μικρός, βασανιστικός θάνατος που θα μπορούσε να βιώσει κανείς.


















