Πώς μπορεί να χωρέσει μια ολόκληρη ζωή μέσα σε ένα κείμενο;
Πώς μπορεί να χωρέσει η απώλεια, η σιωπή, το κενό που αφήνει πίσω του ένας άνθρωπος όταν φεύγει;
Ο θάνατος με επισκέφθηκε ξανά.
Όχι σαν ιδέα, όχι σαν σκέψη μακρινή.
άγριος, σφοδρός, σκοτεινός.
Πιο δυνατός απ’ όσο αντέχει η ψυχή,
πιο βάναυσος απ’ όσο αντέχει η μνήμη,
πιο αδίστακτος απ’ όσο αντέχει η αγάπη.
Κι όμως, αυτή η ξερή παγωνιά… μου ταιριάζει.
Σαν να γεννήθηκα μέσα της.
Σαν να ήταν πάντα γραφτό να είμαι εκείνος που μένει πίσω.
πόσο μπορεί τελικά να αγαπήσει εκείνος που χάνει;
Πόσο μπορεί να αντέξει μια καρδιά που μαθαίνει ξανά και ξανά ότι όλα τελειώνουν;
Στέκομαι μόνος απέναντι στη σιωπή σου.
Μια σιωπή βαριά, αβάσταχτη, σχεδόν ζωντανή.
Σε φαντάζομαι να έρχεσαι.
Σε φαντάζομαι να ανοίγεις την πόρτα.
Σε φαντάζομαι να λες το όνομά μου.
Και είναι βάρβαρο αυτό που κάνει η ελπίδα.
Και κάθε φορά που η φαντασία σε φέρνει πίσω,
η πραγματικότητα σε σκοτώνει ξανά.
Η Αντιγόνη χάνει τη ζωή της.
Αλλά δεν χάνει τον εαυτό της.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο βαθύ, το πιο σκληρό νόημα της κάθαρσης.
Όχι ότι ο άνθρωπος περνά την κόλαση για να φτάσει σε έναν παράδεισο.
Αλλά ότι, μέσα στην ίδια την κόλαση,
μέσα στο σκοτάδι που δεν τελειώνει,
αναγκάζεται να αποφασίσει ποιος θέλει να είναι.
Ο δρόμος για την κόλαση δεν περνά από τις φωτιές.
Περνά από τη μοναξιά του εαυτού μας.
Από εκείνη τη στιγμή που μένεις μόνος με τις σκέψεις σου
και καταλαβαίνεις ότι κανείς δεν μπορεί να σηκώσει αυτό το βάρος για σένα.
Και αν μπορούσα να πω έναν λόγο παρηγοριάς…
Μακάρι να μπορούσα να σου πάρω τα δάκρυα.
Να σου πάρω τον πόνο της απώλειας, να τον κουβαλήσω στη δική μου πλάτη.
Μπορώ μόνο να σου θυμίζω κάτι που ο πόνος προσπαθεί να σβήσει
πόσο τυχερός ήσουν που τους είχες στη ζωή σου.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνούν ολόκληρη τη ζωή τους
χωρίς ποτέ να αγαπήσουν τόσο βαθιά
ώστε η απουσία να τους συντρίψει.
Και υπάρχουν και μερικοί άλλοι άνθρωποι.
Που επιμένουν σε κάτι σχεδόν παράλογο.
Να συνεχίσουν να αγαπούν.
Να συνεχίσουν να ανοίγουν την καρδιά τους,
ακόμη κι όταν η ζωή τους έδειξε πόσο εύκολα οι άνθρωποι φεύγουν.
Είναι ίσως η πιο βαριά μορφή δύναμης που μπορεί να σηκώσει ένας άνθρωπος.
Νίκη δεν είναι να αποφύγεις τον θάνατο.
Κανείς δεν τον αποφεύγει.
Νίκη είναι να συνεχίσεις να ζεις
ενώ ξέρεις πως όλα όσα αγαπάς είναι θνητά.
Υπάρχει ζωή γιατί υπάρχει ο θάνατος.
για εκείνον που έμεινε πίσω,
για εκείνον που μιλά μέσα στη σιωπή ενός άδειου δωματίου,
ο θάνατος χωρά ολόκληρο τον κόσμο.
Κι αν κάποια μέρα πεθάνω κι εγώ…
πώς θα συνεχίσει να ζει η ψυχή μου
όπου εσύ δεν θα υπάρχεις;
Μα υπάρχει χώρος και για ακόμα μια φράση..«βλέποντας ότι το τέλος τελικά δεν είναι και κάτι ιδιαίτερο, τίποτα που να σε κάνει να θες να συνεχίσεις.»
Μα θυμάμαι εκείνο το χαμόγελο που μου χάρισες στα κλεφτά
και με κάνει να θέλω να ζήσω και για τους δυο μας.
areudirty
jacobvanloon
jbbartram-illu
snowghoul
pixelskylines
gummygunk
discoholicmusic
germansingergirl
kianamaiart
tangentwithtanner
