Drées Games

[adhdreej-blog]

Combi: Interview Warren Spector / Preview Epic Mickey 2: The Power of Two

Van jongs af aan ben ik opgegroeid met Walt Disney-tekenfilms, dus dat ik een voorliefde heb voor personages uit de sprookjesfilms is niet zo gek. Mickey kennen we allemaal, maar het zou mij niks verbazen als veel mensen niet van Oswald gehoord hebben. Persoonlijk heb ik ook niks van dit konijn gezien, maar uit voorliefde had ik natuurlijk allang alle informatie over alle Disney-figuren opgezocht. Het konijn verscheen voor het eerst in 1927, maar voor velen zal hij zijn debuut maken in de nieuwste Epic Mickey-game: Epic Mickey 2: The Power of Two.

Dit heb ik gespeeld:

Op de beursvloer heb ik vanaf binnenkomst zeker een half uur lang aan drie levels van de game gezeten. Voor mij was het een unicum, want voor het eerst speelde ik de game met een Move-controller, al is de game natuurlijk ook met de Dualshock, WiiMote of Xbox 360-controller te spelen. Voorafgaand aan mijn speelsessie was ik al bij Disney achter gesloten deuren geweest. Dit was voor een interview,met niemand minder dan Warren Spector, het brein achter games als Deus Ex en Epic Mickey.

Dit is Epic Mickey 2: The Power of Two:

Hoe kan ik nou beter toelichten wat we mogen verwachten van Epic Mickey 2: The Power of Two, dan jullie uit te leggen wat Warren Spector erover te zeggen had? Niet, denk ik. Dit was mijn eerste ontmoeting met de beste man, maar ook ik stond behoorlijk versteld van de uitspraken die hij deed, over Epic Mickey 2, maar ook over zijn visie op bepaalde gamersgroepen.

Spector legde uit dat Epic Mickey 2 voortbouwt op zijn voorganger. Hierin is het belangrijkste aspect volgens Spector dat de gamer zelf de moeilijkheid van de game kan bepalen. Hij noemde hierbij een voorbeeld, waarbij Mickey en Oswald op zoek moeten naar batterijen om een platform vrij te krijgen. Als je enkel één batterij vindt, dan kun je verder maar wordt het erop volgende gebied aanzienlijk moeilijker, vindt je er twee dan is het gebied dat volgt al gemakkelijker, maar vindt je drie batterijen, dan is het volgende gebied niet uitdagend meer. Dit klinkt simpel, maar er zitten haken en ogen aan.

Spector zegt dan ook dat keuzes niets voorstellen als er geen consequenties aan verbonden zitten. Hij wil dan ook dat de gamer meeleeft met de personages uit Epic Mickey 2, maar daar kom ik zo op terug. Een consequentie kan dus zijn, zo zegt Spector, dat als je die drie batterijen wilt halen je ook rekening moet houden wat de gevolgen zijn als je dat laatste onderdeel wilt vinden. Je moet hiervoor namelijk de hele locatie, evenals de personages uitwissen om de batterij te vinden. De locatie waar je daarna heen gaat mag dan gemakkelijker zijn, de burgers weten wat jij hebt gedaan en zijn daarom vijandelijker richting jou. Dit heeft weer effect op de quests die je wel of niet toegespeeld krijgt, evenals eventuele beloningen die de opdrachtgevers willen bieden.

De acties die je onderneemt zijn op een bepaalde manier tot een bepaald punt terug te draaien, maar niet anders want de gamer moet de consequenties van zijn daden ervaren. Nog belangrijker vindt Spector dat de gamer emoties kan ervaren en kan meeleven met de personages. Maar waarom wil hij dat bij cartoonachtige games? Zijn antwoord was simpel en ik citeer: “You can get more emotion out of an eight bit Mario, than out of hyper realistic Heavy Rain characters.” Ofwel, dat je meer emotie kunt halen uit simpelere personages. Die zijn namelijk niet te gedetailleerd, vergen niet het nodige realisme, maar dagen volgens hem echt uit om erin te geloven.

Ook de muziek speelt een belangrijke rol. Spector vertelde ons ook dat het hem opviel dat vrijwel niemand in de gaten had bij de originele Epic Mickey-game, dat de muziek veranderde afhankelijk of jij personen en gebouwen wegvaagde of liet staan. Van duistere deuntjes, tot vrolijke deuntjes. Dit zit ook weer op deze manier verwerkt in Epic Mickey 2, en Spector liet daarbij ook vallen dat hij qua muziek nog gekke plannen voor de toekomst had, maar daar horen we nog over. Voorlopig heeft elk personage zijn eigen theme, die op basis van jou acties duister of verhelderend klinkt. En ja, je raadt het al, Warren Spector wil na deel 2 uit de franchise nog niet stoppen met de ontwikkeling van Mickey-games. Hij zei in het interview dat hij hoopt om nog zeker een deel drie en vier te mogen maken.

Een collega van mij vroeg Spector wat hij in Epic Mickey 2: The Power of Two doet voor de hardcore gamer. “Well it’s like, uhm, cut the crap. I really don’t care about the hardcore gamer, they should try the game and experience it for themselves.” Hij lichtte daarbij toe dat de keuzes en de desbetreffende gevolgen meer richting de hardcore gamers trekt, maar uiteindelijk de game toegankelijk is voor iedereen. Er zit geen specifiek onderdeel of verhaal in voor de hardcore gamer, al kan deze zeker de uitdaging vinden in het zoeken en verzamelen van speldjes volgens Spector. Hiervoor moet je de game minimaal twee keer doorspelen en één speelsessie biedt 10 tot 15 uur gameplay. Daarnaast ligt de keus bij de gamer, kun je vergeven of ben je wraakzuchtig?

Bron: Gamespot.com

Dit vond ik tof:

Oswald

Helaas heb ik zelf niet kunnen ervaren hoe Oswald speelt en heb ik niks nieuws gezien sinds eerdere trailers waarbij Oswald je kan helpen met elektriciteit. Als ik Spector mag geloven, en vooralsnog geef ik hem het voordeel van de twijfel, heeft Oswald weldegelijk een nuttige functie. Dit is echter wel als je met twee spelers co-op de strijd aangaat, want als je in je eentje speelt kun je af en toe met een druk op de knop hulp vragen van je konijnen compagnion. Een tweede speler kan oswald wel overal besturen en vijanden aanvallen en uitschakelen met elektriciteit. Dus vooral de co-op modus moet een extra uitdaging bieden en geeft je zoals Spector zegt toegang tot gebieden waar je in je eentje niet kunt komen.

Graphics zien er goed uit

De game an sich ziet er absoluut strak uit voor de PlayStation 3. Ook als je bepaalde stukken wegwerkt met je tinner heb je echt het idee dat je een fantasiewereld aan het slopen bent, en of dta nou is wat je wil? Het kan in ieder geval wel en het aanzicht ervan ziet er goed uit. Tevens zijn de levels ook herkenbaar. Zo kom je in het eerste gedeelte opnieuw bij de magiër uit Fantasia terecht, te weten: Yensid. Ik heb hem weliswaar niet gezien in de game, maar je begint wel in het gedeelte waar de Fantasia-film van het vorige millennium  ook begint; precies op het gedeelte waar bezems emmers water halen en de boel laten overstromen. Het voelt herkenbaar, vertrouwd en je waant je hierdoor in een echte Disney-universum.

Keuze en consequentie

Naar dit aspect kijk ik het meeste uit. Ik speelde drie willekeurige levels dus heb niet kunnen ervaren wat de effecten zijn van je keuzes op een langer termijn, maar als je echt beslissingen kunt maken die je de gehele game achtervolgen dan roep ik uit blijdschap ‘YES’. Je wordt dan gedwongen om de juiste keuzes te maken, wat juist is bepaal je zelf natuurlijk, om zo de game door te spelen. Je kunt niet alles in één keer bereiken, moet dus daadwerkelijk de consequenties aanvaarden, waardoor je waarschijnlijk ook de schuldigheid of de emotie ervaart als een daad anders uitpakt dan jij had gehoopt. Je raakt wel bij de game betrokken en moet dus over de simpelste dingen gaan nadenken, dat lijkt mij echt ontzettend tof.

Hier zet ik nog vraagtekens bij:

Camerabesturing

Nu ik enkel met de PlayStation Move heb gespeeld, kan ik denk ik voor de PS 3-gebruikers en Wii-gebruikers wel zeggen hoe het is om met deze manier van besturen te werken. Op zich kon ik er geen touw aan vastknopen; hoe simpel de besturing werkt en wanneer de camera irritant begint te doen. Zo had ik af en toe, zeg gerust regelmatig, last van een camera die zich onder Mickey positioneerde waardoor ik vijanden, afgronden en zelfs eindbazen niet kon zien. De camera resetten kosste soms ook meer moeite dan het uitwissen van een handvol vijanden en dat was toch frustrerend. De game is tevens ook speelbaar met gewone controllers, dus wellicht valt de schade mee, evenals het feit dat dit punt natuurlijk nog voor de release aangepakt kan worden.

Dit vond ik er van:

Epic Mickey 2: The Power of Two had voorafgaand aan de gamescom lichtelijk mijn aandacht, maar nadat ik de mogelijkheden van Warren Spector had gehoord raakte ik steeds nieuwsgieriger naar de uiteindelijke versie van de game. Dit wordt waarschijnlijk niet de najaarstopper, laat staan game van het jaar, maar ik zie weldegelijk een goede game met veel mogelijkheden. Je keuzes hebben daadwerkelijk consequenties, Oswald is in co-op een nuttige schakel en daarnaast ziet de game er behoorlijk goed uit. Ik ga de game ook zeker niet met een Move-controller spelen, maar het is in mijn ogen absoluut een game die een kans verdient en ik kijk er dan ook bijzonder aandachtig naar uit.

Epic Mickey 2: The Power of Two wordt ontwikkeld en uitgegeven door Disney Interactive Studios. De game komt op 18 november uit voor de PlayStation 3, Xbox 360 en Nintendo Wii.

[adhdreej-blog]

Wat je mag verwachten van PES 2013. Al werkt niet alles zoals ze het ons beloven, maar er is nog tijd tot de release.

[adhdreej-blog]

Preview Assassin's Creed III: Liberation

Als je net als ik de Nintendo 3Ds hebt gekocht op de dag voor de release, dan zit je waarschijnlijk ook met het idee dat je van je geld beroofd bent door Nintendo. De line-up zag er geweldig uit natuurlijk, maar als ze mij destijds verteld hadden dat het zo lang zou duren voor de potentieel hoog aangeschreven games op de markt zouden verschijnen, dan had ik even gewacht. Ik kan mij voorstellen dat de PlayStation Vita ( PS Vita) kopers hetzelfde denken over Sony’s nieuwste handheld. Veel soeps is er nog niet, maar er kan uitgekeken worden naar 31 oktober; de dag dat de potentiële topper, Assassin’s Creed III: Liberation (ACIII: Liberation) uitkomt.

Dit heb ik gespeeld:

Bij Ubisoft lagen een paar pareltjes achter gesloten deuren, maar voor Assassin’s Creed III: Liberation moest ik toch echt de beursvloer op. Het is half 10, de beursvloer is nog niet geopend voor de consument en ik heb net een speelsessie van Epic Mickey 2 achter de rug. Het is even zoeken, maar daar lag dan de PS Vita van Sony met daarin ACIII: Liberation. Met nog een half uur voor de beursvloer openging had ik toegang tot twee levels, waarbij ik zowel een dorp als het moeras heb gezien.

Dit is Assassin’s Creed III: Liberation:

Voor het eerst in de AC-franchise is een vrouwelijk personage de hoofdpersoon. Dit is Aveline de Grandpré, een Frans-Afrikaanse ten tijde van de Amerikaanse Revolutie en speelt zich af in New Orleans. Zij is gerekruteerd voor The Brotherhood door Agate, die tevens haar mentor is in de game. Het verhaal van Aveline wordt niet gezien door de ogen van Desmond Miles, al komt ze wel de hoofdrolspeler uit Assassin’s Creed III tegen, te weten: Conner Kenway.

De exclusieve PS Vita-versie van de game staat dus los van de consoleversie, al kruisen de paden van de twee assassin’s elkaar wel. Dat is ook niet heel gek, aangezien de franchise al een tijd loopt en deze game exclusief voor de PS Vita is. We mogen dan ook het gebruik van wat technische PS Vita-snufjes verwachten.

De game maakt onder andere gebruik van het touchscreen, waarmee je andere burgers bijvoorbeeld kunt bestelen. Anderzijds kun je ook verschillende vijanden aantikken, waardoor Aveline combo-kills maakt. Daarnaast kun je met de achterkant van de PS Vita je personage besturen. Niet onbelangrijk, dit is ook gewoon mogelijk met de standaard en gebruikelijke knoppen natuurlijk.

De game kent ook een aantal nieuwe wapens, waaronder de blaaspijp waarmee je vijanden van een afstand kunt uitschakelen, een zweep waarmee je vijanden om de nek kunt pakken van een afstand en ze zo kunt ophangen en een machete, al hoef ik natuurlijk niet uit te leggen dat je menig vijand de keel ermee door kunt snijden. Er zitten tevens niet alleen nieuwe wapens in maar ook klassieke wapens en de mogelijkheid om twee wapens tegelijk vast te houden en te gebruiken.

Veel gameplay-elementen uit AC III zijn ook terug te vinden in de exclusieve PS Vita-game. Zo kun je vijanden gebruiken als menselijk schild en kun je gebruik maken van de omgeving, zoals onder andere de bomen, om in te klauteren. Voor het eerst in de franchise is het tevens ook mogelijk om te duiken. Je kunt zo onder water verscheidene schatten en andere extra’s vinden.

Dit vond ik tof:

Moerasgevaren

Eén van de levels die ik te spelen kreeg, speelde zich af in het moeras van Louisiana. De omgeving zag er goed uit en biedt toch een andere kijk op de franchise dan dat we die kennen uit andere delen. Voor het eerst kun je in een kano varen, al was de besturing hierin best klote, maar daar kom ik later op terug. Ik kreeg de tutorial uitgelegd van Agate en heb voor het eerst een gevecht gehad met een alligator. Helaas moet je hiervoor enkel de juiste knoppencombinatie induwen, maar ondanks dat het niet heel uitdagend is, is het toch vet om te doen. Het leveldesign, om daar even op terug te komen, geeft je echt het idee dat je jezelf bevind in the middle of nowhere. Daar hoef je je dus niet druk om te maken.

Nieuwe mogelijkheden

Het is simpelweg gewoon fijn dat je ook bij ACIII: Liberation goed gebruik kunt maken van je omgeving. Zo kun je nu niet enkel de gebouwen beklimmen, maar is klauteren in een boom als een 6-jarig jongetje, niet meer dan normaal; al speel je natuurlijk met Aveline. Aangezien het klimmen in bomen minder overzichtelijk is, moet je soms zelf op zoek naar mogelijke doorgangen. Ook de nieuwe wapens in de game voegen iets toe. Zo kun je pijlsnel je pijlen naar de vijand blazen met je blaaspijp, weliswaar hetzelfde effect als de kruisboog, maar dan is de blaaspijp natuurlijk een element uit die tijd. En de zweep, Godnondaju, wat is dat vet om te doen. Ik moest in het andere level mijn doelwit uitschakelen in een dorp die begeven was van wachters. Ik kon geruisloos over de daken bewegen, mijn zweep uitgooien, en mijn vijand ophangen. Dat is toch weer even iets anders dan met mijn verborgen mes bovenop hem springen.

Hier zet ik nog vraagtekens bij:

Besturing

Het kan er wellicht aan liggen hoe de gevoeligheid van de game is afgesteld op de analogesticks, maar ik heb behoorlijk wat problemen gehad met het mikken op vijanden van een afstand. Vaak wilde ik een inheemse bewoner van een plateau uit de boom schieten, maar voor ik het wist was mijn mikpunt alweer keihard aan hem voorbij gegaan. Het duurde dan ook even voor ik de mikpunt goed had gepositioneerd en ik kon schieten. Dat is toch vervelend, evenals het feit dat die Duitse jongen naast mij alleen maar riep dat ik moest schieten. Ook de besturing met de kano was overgevoelig, waardoor ik al snel van helemaal links naar het uiterste rechts vaarde. Dat is natuurlijk ook een kwaliteit, maar het werkt frustrerend als je gewoon rechtdoor moet.

Effectiviteit wapens

Ik doel voornamelijk op de effectiviteit van de zweep, want de eerste keer dat ik het dorpslevel doorspeelde had ik problemen om vijanden, zo ook mijn doelwit, op te hangen met de zweep. Ik pakte hem goed vast, liftte hem omhoog, maar na een paar seconden viel hij weer op de grond. Dood? Ik dacht het niet! Hij stond op, alarmeerde de wachters en in no-time was ik afgeslacht. De AI steekt daarmee wel goed in elkaar, want die past zich duidelijk aan op je effectieve aanvals- en verdedigingsstijl. Maar enfin, ik speel dat level opnieuw en de tweede keer had ik wel meteen succes met het wapen. Ik vraag me dus af of het een kleine bug is, of dat we te maken hebben met een systematische fout.

Dit vond ik er van:

Naar mij gevoel heb ik enkel het topje van de ijsberg kunnen testen van deze game en zijn er absoluut nog meer mogelijkheden die we bij de uiteindelijk versie mogen verwachten. Mijn eerste indruk is echter goed, al kunnen er op het gebied van wapengebruik en gameplay wel wat dingen verbeterd en opgepoetst worden. De game ziet er wel ongelooflijk goed uit, de setting is weer heerlijk en ook echt klauteren en ontdekken van doorgangen in bomen was zeer leuk om te ervaren. Absoluut een game naar uit te kijken, al moet natuurlijk nog blijken hoe de eindversie wordt.

Assassin’s Creed III: Liberation is een game die exclusief wordt ontwikkeld voor de PlayStation Vita. Het voortouw in de ontwikkeling wordt genomen door Ubisoft Sofia en de game wordt uitgegeven door Ubisoft.

[adhdreej-blog]

Preview Pro Evolution Soccer 2013

Jaar in, jaar uit wordt er door gamers een afweging gemaakt welke voetbalgame ze voor het nieuwe voetbalseizoen aan moeten schaffen. Natuurlijk zijn er fanboys van zowel Pro Evolution Soccer (PES) als FIFA die hun keuze op basis van eerder gespeelde games al lang gemaakt hebben, en die dus ook niks van de concurrerende game moeten weten. Toch zijn er genoeg zwevende gamers die elk jaar opnieuw moeten beslissen welke game ze gaan halen. Mijn hart ligt bij PES, maar weet Konami mij ook te overtuigen met hun nieuwste voetbalgame?

Dit heb ik gespeeld:

Op de gamescom  had ik toegang tot vrijwel alle teams en landen die in de game zitten. Als PSV-supporter zie ik mezelf graag winnen van Ajax, en daarom was het voor mij niet moeilijk om een keuze te maken. In een wedstrijd van ongeveer twintig minuten heb ik de nieuwste veranderingen in PES 2013 mogen ervaren. Nu is het tijd om jullie te laten lezen hoe ik deze speelsessie heb ervaren, evenals de mogelijkheid om de Player ID’s van sommige spelers te testen.

Dit is Pro Evolution Soccer 2013:

De Pro Evolution Soccer-franchise is de voetbalserie van Konami. Tot en met PES 6, in feite dus PES 2007, wist Konami nog mee te strijden om de beste voetbalgame aller tijden uit te brengen. Die tijden zijn gelukkig vervlogen, al is er nog altijd een tweestrijd tussen de fans van beide games, maar de ontwikkelaars zelf hebben daar geen boodschap aan. Zo daagt Konami de ontwikkelaar Electronic Arts niet uit, maar probeert ze op haar manier de beste PES-game aller tijden te maken.

Dat de twee niet op elkaar inspelen is duidelijk met één specifieke ontwikkeling die beide games in de nieuwe editie doormaken. Bij FIFA draait het erom, en je kunt lezen in mijn eerdere preview van FIFA 13 dat dit vooralsnog niet goed werkt, om betere spelers een betere controle over balaannames te geven dan de mindere voetballers. Bij PES willen ze juist af van stuiterballen en al dat geworstel om de bal op het middenveld en zij zijn daarom bezig met de ontwikkeling van de perfecte balcontrole.

Daarbovenop werkt PES aan ‘Dynamic First Touch’, waardoor je de bal bij een borstaanname over de tegenstander heen kunt tikken om direct door te voetballen. Anderzijds kun je bij deze feature ook volley’s op de slof nemen van verschillende hoogtes. Dit moet in combinatie met de perfecte balcontrole zorgen voor een snellere en dynamischere gameplay. Om dit te verwezenlijken heeft Konami nog een troef in handen. Konami zorgt er namelijk ook voor dat het dribbelsysteem een flinke aanpassing krijgt, deze stelt spelers in staat om in kleine ruimtes de volledige controle over de bal te houden.

Bij Konami hebben ze tevens over de gehele wereld gekeken naar de beste voetballers en talentvolle spelers, om hun een volledige Player ID in de game te geven. Dit betekent dat de spelers in de game precies hetzelfde kunnen en doen als in het echt. Om dit te verwezenlijken heeft Konami de spelersbewegingen op camera vastgelegd en in de game geplaatst, waardoor ze in de game hetzelfde lopen, de schaar op dezelfde manier uitvoeren en dat de voetballers hetzelfde passen en schieten.

Dit vond ik tof:

Volledige balcontrole

Een gigantisch pluspunt is absoluut dat de balcontrole velen malen beter is geworden. Je kunt nu inderdaad gemakkelijker dribbelen en soepeler de bal rondspelen, ook in kleine ruimtes. Dit geeft de gameplay de nodige dynamiek mee en maakt het leuker om je tegenstander te vernederen, want eerlijk is eerlijk, dat gaat nu ook stukken beter door het uitvoeren van technische acties in kleine ruimtes. Denk niet dat dit de gameplay verziekt of te gemakkelijk maakt, want hoe snel en succesvol je uitvoeren zijn hangt ook af van de kwaliteiten van je speler. Zo kon ik met Christiano Ronaldo gemakkelijk mijn tegenstander passeren, maar was dit een stuk moeilijker met Ola Toivonen. Dat maakt ook dit aspect vrij realistisch.

Manual shooting

Konami heeft nog een extraatje in petto, het handmatig schieten. Je krijgt dus de volledige controle over je schot, natuurlijk wordt de moeilijkheid bepaalt door de kwaliteiten van de speler, en je krijgt dus niet meer te maken met ballen die continu rakelings over de goal of langs de doelpaal vliegt. Dit aspect brengt alleen en klein nadeel met zich mee, om deze optie onder de knie te krijgen moet je oefenen, oefenen en oefenen. Persoonlijk vind ik dit niet heel erg, aangezien ik zelf regelmatig een pot PES speel. Dit hoeft tevens ook geen probleem te zijn voor nieuwelingen, want je kunt altijd nog de hulpmodus gebruiken. Alleen de gevorderde speler, tja, die zal met deze optie zijn spel kunnen optimaliseren.

Player ID

De meest realistische spelers, al zijn het er iets meer dan 50, kun je terugvinden in PES 2013. ZO heeft Konami een talent uit Brazilië rechtstreeks overgezet naar de game. Deze jonge knul houdt ervan om zijn tegenstanders te vernederen en doet dat soms met handen in de zij, in de game kun je deze actie ook echt met hem uitvoeren. Zo heeft ook elke speler zijn eigen specialiteit die met een druk op de knop uitgevoerd kan worden en die het realisme nabootst. Spelers met grappige loopjes, met snoekduiken in eigen verdediging, met speciale trucjes, alles is bij die desbetreffende spelers te vinden. Het is soms wel wat lastig uit te vogelen bij wie het zit, maar zover weet ik wel dat Robben in de game net zo grappig loopt en doet als in het echt, dat is toch best aardig om te zien.

Hier zet ik nog vraagtekens bij:

De verdediging

De ontwikkelaar van PES heeft in verschillende trailers al de nadruk gelegd op een verbeterd verdedigingssysteem dan in voorgaande delen. Helaas moet ook Konami nog het één en ander bijschaven aan de game, want de verdediging lijkt last van bugs te hebben. Over het algemeen vond ik wel dat de verdediging inderdaad goed meeverdedigde en in sommige gevallen goed doordekte, maar nog steeds is het zo dan een simpele dieptebal je de das om kan doen. Zo ging ik aardig goed met PSV tegen Ajax, kreeg ik de bal niet in de goal omdat ook ik echt moet oefenen met manual shooting, maar kreeg ik wel één goal uit één kans tegen. Het was een dieptebal vanaf het middenveld waar mijn spelers alleen maar naar keken, waardoor de tegenstander vrij voor mijn keeper kwam en kon scoren. Dit zijn fouten die frustrerend kunnen werken en hopelijk weet Konami deze dus in korte tijd weg te werken.

Dit vond ik er van:

Dat ik PES 2013 verkies boven FIFA 13, dat weet ik na beide speelsessies op de gamescom wel zeker. Dat komt mede door de invoer van manual shooting, een betere balcontrole en de vrijwel exacte kopieën van bestaande voetballers en diens acties en bewegingen. Helaas kent ook PES haar gebreken en is het nog steeds de verdediging, al stukken minder dan in PES 2012, die je regelmatig in de steek laat. Natuurlijk moet ik nu even terug refereren naar FIFA, want ik zeg niet dat PES een betere game is, het is een andere game. PES 2013 past meer in mijn straatje, het speelt snel, soepel en geeft mij meer dat vrijetijdsgevoel dan FIFA. Anderzijds heeft FIFA natuurlijk een ruim aanbod aan spelmodi en is de game in de breedte realistischer dan PES 2013. Ik heb er goed over nagedacht, maar ook in 2013 in PES de game voor mij.

PES 2013 wordt ontwikkeld en uitgegeven door Konami. PES 2013 is het twaalfde deel uit de franchise en zal uitkomen voor Xbox 360, PC, PlayStation 3, Nintendo 3DS, PlayStation Vita en de Nintendo Wii.

[adhdreej-blog]

Speciaal voor de mannen. De crew vanJeuxActu.com heeft de boothbabes van gamescom 2012 op een rijtje gezet. De kwijlende Duitsers staan er gelukkig niet op!

[adhdreej-blog]

Bron: KitGuru (bovenste foto)

[adhdreej-blog]

De onthullingstrailer van Resident Evil 6.

[adhdreej-blog]

Preview Resident Evil 6

Met de release van Resident Evil 5 kwam er veel gespreksstof vrij bij de fans van de franchise. De eens zo geweldige survival horrorgame zou zijn genre verlaten hebben en begonnen zijn een echte third-person shooter te worden. Met Resident Evil 6 bouwt Capcom verder uit op de nieuwe weg die RE 5 insloeg en slaat daarin nog verder door. De echte survival horror is eraf, maar of dat nou zo slecht is?

Dit heb ik gespeeld:

Op 10 minuten lopen van de Koelnmesse, de locatie waar de gamescom beursvloer open is voor publiek, staat hotel Dorint waar ik met Capcom een afspraak had staan voor de hands-on van Resident Evil 6. In een klein kamertje, waar onder andere ook Lost Planet 3 en DMC: Devil May Cry stonden opgesteld, kon ik zeker een half uur aan de slag met de nieuwste game uit de RE-franchise. Ik had geluk, want er was een missie speelbaar van zowel Leon Kennedy als Chris Redfield, maar natuurlijk ook van Jake Muller.

Dit is Resident Evil 6:

In Resident Evil 6 draait de verhaallijn om vier personen, waarvan Leon en Chris wellicht de meest bekende hoofdpersonages zijn uit de franchise. De eerste drie verhaallijnen, waaronder die van Jake zijn in het begin verkiesbaar en worden later uitgebreid met een vierde personage, Ada Wong. Het zijn geen afzonderlijk scenario’s, want uiteindelijk hebben alle personages te maken met eenzelfde uitbraak van een nieuw biochemisch, epidemisch virus. Zowel de Bioterrorism Security Assessment Alliance (BSAA), als de andere partijen zijn van de partij.

Voor het eerst lopen dus ook alle verhaallijnen gelijk en komen de personages elkaar dus via een eigen weg tegen. Daarnaast hebben de teams ook niet te maken met een standaard virusuitbraak, want naast de zombies zijn nu ook de J’avo van de partij. Het grootste verschil zit hem erin dat de J’avo onderling kunnen communiceren, aanvallen plannen, zichzelf en anderen kunnen helen en gebruik kunnen maken van wapens.

Ook in resident Evil 6 zijn de nodige wapens aanwezig en is er ten opzichte van de eerste vier delen uit de franchise weer veel ammunitie te vinden. Het is niet zo dat de game vol ligt met munitie om je wapens te blijven voorzien van kogels, maar af en toe wat schoten missen is geen enkel probleem want dat wordt vaak probleemloos opgevangen door een tweede wapen, het pistool, waar vijanden regelmatig ammunitie voor laten vallen als je zonder dreigt te geraken. De game baseert zich meer op het shoot to kill-principe ten opzichte van Resident Evil 5, waar het natuurlijk al meer speelde dan bij Deel 4 uit de franchise.

Capcom heeft ook de nodige moeite gedaan om ervoor te zorgen dat uitgevoerde acties realistischer overkomen. Capcom wil bijvoorbeeld bereiken dat je een vijandelijk hoofd er niet meteen aftrapt als je te laat timed en je vijand net op wil staan. In dat geval moet je voet zijn hoofd en hooguit een stuk hoofdhuid wegvagen, in plaats dat je direct zijn hele gezicht eraf trapt. Tevens deinst Capcom er ook niet voor terug om je kennis te laten maken met nieuwe, gigantische wezens die je in RE 5 hooguit per wagen moest trotseren.

Dit vond ik tof:

Vooruitgang

Persoonlijk vind ik het behoorlijk jammer dat het survival horrorgenre eruit is bij de RE-franchise, maar waar ik in het begin nog licht lyrisch was over Resident Evil 5, ten onrechte zie ik nu in, durven ze met deel 6 wel de nodige stappen te zetten om er een zwaardere Third-Person shooter-/ horrorgame van te maken. De nodige vijanden liggen om de hoek, je hebt je kogels dus ook daadwerkelijk nodig en ondanks dat je wat mag missen, doe het niet teveel want sommige vijanden zijn te vlug om ze neer te maaien. De actie is beter dan in zijn voorganger, het aantal vijanden is in de gespeelde stukken een stuk voltalliger aanwezig en de scènes liegen er niet om. Wat hierbij goed helpt is dat je voor het eerst kunt mikken terwijl je loopt. Het is sowieso gemakkelijker omdat je nu niet een levend aas bent voor naderende zombies van achter. Dit maakt de gameplay een stuk aangenamer.

Vijanden

We kennen de zombies natuurlijk allemaal nog goed. Ook in het begin van Chris’ missie werd al snel duidelijk dat diezelfde gasten weer duidelijk in grote hoeveelheid aanwezig zijn. De scene start als je samen met commandotroepen en tanks op vijanden inrijdt en je daarna al lopend je een weg door het slachtveld moet banen. Al kort erop trof ik een gigantisch monster die je met de voet moet encounteren en afslachten terwijl je wacht tot de tanks zich een weg door de verwoeste stad proberen te banen. Dit monster, met een pink groter dan jijzelf, is traag maar vraagt er letterlijk om, om je gehele ammunitie op hem leeg te knallen tot de hulptroepen arriveren. Het was maar een enkele scene, maar als we meer van deze gigantische wezens mogen ontvangen dan belooft dit een veel betere game te worden dan zijn voorganger. Tenminste, als de actie zo blijft natuurlijk.

Realistischer neerhalen

Wat is realistisch als de wereld bedreigd wordt door miljoenen zombies? Nou, het gaat me hier niet zozeer om het realisme van het verhaal natuurlijk, maar eerder om de uitvoerende acties tegenover zombies. Oké, fair is fair, nog steeds heb je verscheidene opvolgende headshots nodig bij eenzelfde zombie, maar als je ze vloert wordt het toch al snel een ander verhaal. Zo maaide ik een zombie neer en loop ik op hem af om zijn kop van zijn romp te trappen, ik druk net te laat op de knop en al snel merk ik dat ik zijn hoofd lichtelijk schamp.

Het resultaat? Ik trap een stuk van zijn hoofdhuid weg, wellicht wat vlees maar het ging zo snel dat het moeilijk te zien was. Dat is toch wat realistischer dan in RE 5, waarin je soms te laat was, de kop van het monster mist maar dat die er toch afvloog waarna het bloed eruit spatte. Ik ben benieuwd in welke situaties dit nog meer effect heeft uiteindelijk en ik denk dan vooral aan het eraf schieten van stukken hoofd en been, al merkte ik van laatstgenoemde helaas weinig in de korte speeltijd.

Hier zet ik nog vraagtekens bij:

Copycat

In sommige gevallen zoals jullie kunnen lezen ben ik optimistisch als de game lijkt op de drie gespeelde levels, anderzijds maak ik me teveel zorgen of de game niet teveel op zijn voorganger gaat lijken met hier en daar een extraatje. Wat als dat ene grote monster per se verslagen moet worden vanuit een voertuig? Wat als dat de enige nieuwe grote vijand is? Wat als de variatie aan grondvijanden toch niet zo groot is als ik dacht? Dit zijn maar enkele vragen die, mochten ze negatief beantwoord worden, de game op hetzelfde podium plaatsen als resident Evil 5, maar dan minder vernieuwend ten opzichte van diens voorganger. Ik blijf sceptisch al ben ik behoorlijk hoopvol dat het wel goed zit.

Automatic intelligence

Het kan komen omdat zombies levende doden zijn en we niet mogen verwachten dat ze hun hersens gebruiken, maar wat de AI in veel gevallen slecht tijdens de speelsessie. Op een gegeven moment liep ik met Jake recht langs drie zombies die mij vergaten en recht op mijn partner afgingen. Ik bedoel, hallo, val me aan als ik voor je neus sta. Of die keer dat ik met Leon de trap opren en een zombie zich volledig focust op wat er bij mijn computergestuurde kameraden gebeurt en mij gewoon rondjes om hem heen laat lopen. Nee, in veel gevallen reageert de AI traag en onzorgvuldig. Met de release van de game op komst vrees ik het ergste, al hoop ik dat Capcom nog het één en ander kan bijschaven.

Dit vond ik er van:

Het blijft bij een game als Resident Evil, zeker als deze meerdere verhaallijnen heeft, lastig om na een half uur gamen een conclusie te trekken. Ik kijk wel behoorlijk uit naar deze game, al ben ik ervan overtuigd dat er zeker wat bijgeschaafd moet worden aan de AI. Anderzijds ben ik positief over het feit dat het in de eerste sessies lijkt dat de actie groter is dan voorheen, je betere en grotere encounters krijgt dan voorheen en dat je soms echt moet raggen en beuken om te overleven. Ook het feit dat timing belangrijker wordt zie ik wel zitten. Het is afwachten, maar ik houd de game zeker op het oog.

Resident Evil 6 wordt ontwikkeld en uitgebracht door Capcom. De game verschijnt op 2 oktober voor de PC, Xbox 360 en PlayStation 3.

[adhdreej-blog]

Preview Silent Hill: Book of Memories

Silent Hill is ondertussen al jaren een gevestigde franchise in de games-industrie die het horrorgenre hanteert. Speciaal voor de PlayStation Vita wordt Silent Hill: Book of Memories nu ontwikkeld, een unicum, want voorgaande Silent Hill-games verschenen doorgaans voor meerdere platformen. Het feit dat deze game enkel voor de PS Vita wordt ontwikkeld, zou kunnen resulteren in een uitbuiting van de mogelijkheden die Sony’s handheld biedt. De waarheid is echter anders.

Dit heb ik gespeeld:

Mijn eerste afspraak tijdens de gamescom was bij Konami, waar ik een uur lang, uiteindelijk drie kwartier door een vertraagde bus met ons contactpersoon van Konami erin, aan de slag kon met Pro Evolution Soccer 13 en Silent Hill: Book of Memories. Wellicht dat ik enkel 20 tot 25 minuten gespeeld heb, maar dat is voldoende om te weten dat ik niet overdonderd ben geraakt van wat ik heb gezien.

Dit is Silent Hill: Book of Memories:

Silent Hill: Book of Memories is zoals gezegd een exclusieve PlayStation Vita-titel en een game die zich voor het eerst minder op het horrorgenre concentreert en zich richt op de 4-player co-op van de game. De co-op is niet drop in drop uit, maar kan enkel tot stand komen in gehoste games.

Het verhaal van de game, van wat ik te zien heb gekregen tenminste, begint wanneer het hoofdpersonage een vreemd en mysterieus boek ontvangt, je raadt het al, the Book of Memories. Je begint te lezen en vraagt je af wat er gebeurd als je er zelf tekst aan toevoegt. Vanuit hier kom je in een vreemd, dungeon crawler universum terecht waar je verscheidene zombies tegen het lijf loopt.

Om de gamer meer betrokken te laten raken bij de game zelf, is er aan het begin van de game een mogelijkheid om je personage te custumizen. Hierbij is er een keuze uit vijf verschillende types, als gothics, bookworms, preppies, rockers en jocks. Daarnaast kun je haarkleur en –type veranderen, andere outfits aantrekken, gezicht en sekse aanpassen. In de game zelf kun je nog verscheidene nieuwe accessoires kopen om je personage mee uit te rusten.

De game is weliswaar in 3D, toch kun je enkel van een schuin bovenaanzicht de game spelen. Je volgt je personage dus van een afstand. De gespeelde levels hebben veel weg van een dungeon-game, waarin je verscheidene vijanden tegenkomt, daarin zit een vleugje van Condemned (de gameplay lijkt voornamelijk neer te komen op het vechten met planken en pijpen) en onmiskenbaar, de zombies uit Silent Hill natuurlijk. De game maakt tevens gebruik van de spraakmogelijkheden die de PS Vita biedt, zodat er online gecommuniceerd kan worden.

Dit vond ik tof:

Personaliseren personage

De optie om je eigen personage te custumizen komt voornamelijk voor bij role-playing games, maar ik moet bekennen dat het ook Silent Hill: Book of Memories niet misstaat. Ik koos dan al snel voor gothic, niet vanwege mijn eigen achtergrond, maar een duister personage past wel in duistere game. Je krijgt ook bij elke optie als kleding, haarkleuren, etc. meerdere opties (ik had keuze uit vier of vijf verschillende) om je personage mee aan te passen. Het voelt toch lichtelijk als je eigen creatie, dus ben ervan overtuigd dat dit de game deels wel ten goede komt. Het spijt me om te zeggen, maar ik denk dat de game dat ook wel hard nodig heeft.

Hier zet ik nog vraagtekens bij:

4-player co-op

Het laatste wat ik verwacht in een horrorgame is een co-op-modus van deze omvang. Nou geloof ik natuurlijk best dat met zijn vieren tegen zombies knokken behoorlijk vet is, maar het past niet bij de franchise. Daarnaast was het heel snel duidelijk, ondanks dat ik deze mode zelf niet heb kunnen testen, dat de game meer aandacht schenkt aan dit aspect dan de daadwerkelijke horror. Buiten het verhaal heb ik weinig, zeg gerust geen enkel aspect gezien wat de Silent Hill-franchise eer aan doet.

Dungeons

Natuurlijk zijn het geen echte dungeons, maar de game lijkt wel in te spelen op het kamertjesprincipe waar je enkele vijanden moet killen om een volgende kamer te mogen betreden. Je ziet de vijanden vroegtijdig aankomen, de muziek maakt het geheel ook niet echt spannend en gezien de graphics vraag ik me nog steeds af waarom ze niet de volledige capaciteiten van de PS Vita benutten. De kamers zijn klein, objecten zijn niet geheel realistisch aangegeven, en zoals gezegd hangt de camera schuin boven je en heb je geen mogelijkheid om de game van dichterbij te bekijken. In sommige situaties, zoomt de camera in, maar dat zijn vooral momenten waarbij je bij je lurven gegrepen wordt door een monster, niet het moment dus dat je erop zit te wachten.

PS Vita-opties

Nu is mij verteld dat je in 4-player co-op goed gebruik kunt maken van de spraakopties de PS Vita biedt, maar ik heb geen enkel ander aspect gezien waar ik het gevoel kreeg een Vita-game te spelen. Mijn rechter analogestick wilde de camera niet inzoomen of draaien, dat is niet erg, maar hij vervulde daarnaast ook geen enkele andere functie. Waarom niet vraag ik me dan af, het is toch een Vita-game? Ook qua graphics, leveldesign en vormgeving krijg ik het idee dat ze al aan deze game begonnen waren voordat de PS Vita is aangekondigd, want de game zou goed schikken op de PlayStation Portable. Het enige bonuspunt wat ik meekreeg is dat je kunt looten met het touchscreen, wow, joepie, ik word er bijna warm van.

Dit vond ik er van:

Beste lezers, wat kan ik zeggen. Deze game heeft buiten de naam en het verhaal vrij weinig met Silent Hill te maken, zoals we de franchise kennen. De game biedt geen spanning, komt neer op het hack & slash-element, dit gebeurd dan binnen enkele dungeons en je moet het daarbij ook nog eens doen met één camerapositie. Vrijwel geen enkele functie van de PS Vita wordt benut en deze game had in mijn ogen gemakkelijk voor de PSP kunnen verschijnen. Als ik ooit een Book of Memories ga schrijven, dan komt deze game daar absoluut niet in voor.

Silent Hill: Book of Memories wordt ontwikkeld door WayForward Technologies en wordt uitgegeven door Sony. De game verschijnt medio oktober voor de PlayStation Vita.

[adhdreej-blog]

Preview FIFA 13

Tijd voor de gamescom, dus opnieuw werd de PES-specialist van Gaming Only erop uitgestuurd om FIFA 13 te testen. De laatste keer, enkele maanden geleden in hetzelfde Keulen, kreeg ik mijn eerste gelegenheid met de nieuwste voetbalgame van Electronic Arts. Van de week horen jullie ook meer over PES 2013, maar eerst is het opnieuw tijd voor de allerlaatste update van FIFA 13 tot de release van de game volgende maand. Zijn er verbeteringen aangebracht, of is het wachten op een voetbalgame die door de slijk is gehaald?

Dit heb ik gespeeld:

Net na mijn eerste hands-on met Pro Evolution Soccer 13 kon ik bij EA achter de schermen opnieuw aan de slag met FIFA 13. Tot mijn verbazing werd er niet zozeer gehamerd op de nieuwe features van de game die ik enkele maanden geleden al te horen kreeg, nu werd de aandacht namelijk gevestigd op een nieuwe spelmodi van de game: EA Sports FC Match Day. Simpel gezegd is dit de mogelijkheid om historische wedstrijden te herspelen met commentaar over de belangrijke dag.

Dit is FIFA 13:

Zoals jullie eerder al konden lezen heeft EA Sports haar nieuwe ontwikkelingen en aanpassingen omtrent FIFA 13 gedeeld via haar jaarlijkse Webcast. Daarna was het mijn beurt om de eerste handen te leggen aan FIFA 13, het pareltje van EA Sports dat toentertijd speelbaar was in Keulen. Dit keer was het tijd om niet alleen naar verbeteringen te kijken sinds die dag, maar ook om de nieuwste onaangekondigde features van deze game onder de loep te nemen.

Zoals al eerder te lezen was heeft Electronic Arts zich erop gericht om FIFA 13 te maken op verschillende aspecten, waaronder op drama. Dat is een uitdaging gebleken een paar maanden geleden, maar ook nu is EA nog niet helemaal klaar met het vastleggen van dit aspect. Onvoorspelbaarheid mag niet overslaan tot frustratie, al denk ik dat het voor een game lastig is dit te realiseren. De Attacking Intelligence van de aanvallers en de First Touch Control, ofwel balcontrole van de betere en minder sterke spelers, is ten opzichte van de vorige speelsessie wel wat verbeterd, al heeft EA nog niet bereikt wat ze zelf wilden.

Aanvallers moeten vrijlopen bij de achterste linie van de tegenstander en ook middenvelders weten van tevoren wie de bal krijgt en spelen daarop in door diep te gaan. Bij een slippertje en dus balverlies kan een counter mislukken door slechte balaannames van de spitsen, waardoor ballen afvallen en dus opgepikt kunnen worden door verdedigers. Dat dit in de game zit is wel duidleijk, maar gezien de mate waarin het voorkomt kan dit best eens een zeer verontrustende factor zijn als de game op de markt komt. EA wil namelijk niet dat je de controle over het spel verliest, al heb ik dit in een korte speelsessie toch anders ervaren.

Ook Complete Dribbling is verbeterd sinds laatste keer en moet ervoor zorgen dat FIFA 13 realistischer oogt dan ooit en dat dribbelacties gemakkelijker uitgevoerd kunnen worden. Zo moet het mogelijk zijn om zijwaarts te dribbelen terwijl je speler uitzicht houdt op de bal en de goal. Een laatste keerpoging voor het doel is door EA vrijwel uit het spel verwijderd, waardoor er gemakkelijker op het doel geschoten kan worden.

Dit kennen we allemaal wel nu, maar EA had nog meer te bieden dan enkel eerder behandelde aspecten. Met EA Sports FC Match Day kun je verschillende historische wedstrijden herspelen en toekomstige wedstrijden onder de loep nemen. Wij kregen het voorbeeld voorgeschoteld waarin Manchester City de kampioenswedstrijd om de Engelse competitie wist te winnen. Daarbij werd commentaar geleverd over de spelers met de meeste doelpunten in de competitie, de vorm waarin spelers verkeren (deze hebben effect op niveau spelers in de game), wanneer de club voor het laatst kampioen werd, etc. Ondertussen wordt er ook gewoon verslag gedaan van de wedstrijd.

Dit vond ik tof:

FC Match Day

De FC Match Day biedt toch enige aspecten met het hedendaagse voetbal. Je kunt zelf de uitslag veranderen, al heeft het helaas geen effect op echte wedstrijden. Daarnaast wordt er ook rekening gehouden met toekomstige wedstrijden van een club, want er wordt tot op vier volgende wedstrijden vooruit gekeken en daar wordt dan het commentaar op afgestemd. Als Liverpool – Manchester United in het echt gespeeld wordt en Manchester oogt uit vorm en verliest met 4-0, dan zijn de spelers van deze wedstrijd aan Manchester kant ook uit vorm en wordt het dus moeilijker om met die club te winnen. Ondertussen wordt er door commentatoren dus gesproken over vooruitgangen, falen en beslissende momenten van spelers in voorgaande wedstrijden. Niet te vergeten, een zeer positief aspect is ook zeker dat blessures, schorsingen en dergelijke worden meegenomen in het vervolg van FC Match Day.

Attacking Intelligence

De ruimte bij verdedigende ploegen wordt inderdaad groter door het verstandig doorrennen van je medespelers. Ik heb geen enkele speler van mij tegen een andere op zien botsen, dus ik ben ervan overtuigd dat dit in de uiteindelijke versie optimaal zal werken. Nog steeds is het aan de gamer om de gaten te zien en in te spelen op de loopacties van je spelers, maar deze loopacties zijn regelmatig te vinden en door meer te spelen krijg je ook zeker dit nieuwe aspect onder de knie. Gelukkig zijn je verdedigers ook niet gek, al valt het wel op dat ze vaak veel te laat reageren op het uitlopen van een aanvaller, hopelijk wordt dit aangepast want als dit tactische spelletje eenzijdig is dan lopen de scores al snel uit naar 10-10 natuurlijk.

Complete Dribbling

Ook het dribbelen met gezicht naar het doel werpt zijn vruchten in eerste instantie wel af. Zo zag ik regelmatig dat mijn tegenstanders, de iets meer ervaren FIFA-spelers, met het gezicht naar mijn doel gericht een korte dribbel maakten, waarna ze direct konden uithalen. Gelukkig voor mij misten ze regelmatig, maar het effect is duidelijk. Korte snelle bewegingen tijdens het zijwaarts dribbelen, kunnen het verschil gaan maken. Ook kun je gemakkelijker een andere kant op dribbelen. Het enige aspect wat je daarin al heel snel tegenwerkt is diezelfde Player Impact Engine, waarmee je soms te gemakkelijk een blok kunt zetten.

Hier zet ik mijn vraagtekens bij:

First Touch Control

Met nog maar een maand te gaan lijkt het toch enigszins de verkeerde kant op te gaan met de nieuwste FIFA-game. In de twee potjes die ik heb gespeeld leek het in het eerste geval mee te vallen, de balcontrole van spelers gebaseerd op kwaliteiten die ze in het echt hebben. De eerste pot wisten Messi en Iniesta de bal goed aan te nemen bij een goede timing natuurlijk, maar waarom heeft Ribery er bijvoorbeeld zo ontzettend veel moeite mee en loopt hij vaker achter de bal aan dan in real-life? Het lijkt nog niet op elk punt in de game doorgevoerd te zijn en dat baart me zorgen, een punt om in de gaten te houden bij de release natuurlijk.

Dit vond ik er van:

Met het vooruitzicht op EA Sports Match Day ben ik extra hoopvol gestemd over FIFA 13. Als ze het bij EA Sports voor elkaar krijgen om alle hedendaagse data van voetballers in de game te verwerken, dan is de eerste stap richting het realisme van het hedendaagse voetbal toch echt gezet. Je moet roeien met de riemen die je hebt en dus is extra commentaar en het bijhouden van blessures en schorsingen echt een behoorlijk sterk punt voor de nieuwste game uit de franchise. Anderzijds heeft de game nog wat mankementen, net als maanden geleden, met de balcontrole. Zo kort voor de release kan ik alleen zeggen, kom op EA, die fouten moeten er echt uit.

FIFA 13 is de nieuwste voetbalgame uit de FIFA-franchise die wordt ontwikkeld door EA Canada. De nadruk van de game liggen op de vele nieuwe toevoegingen die de game realistischer moeten maken. De game komt op 28 september uit voor de PC, PlayStation 3, Xbox 360, evenals op de Nintendo 3DS, de Wii en PlayStation Vita.

[adhdreej-blog]

Terugblik: Mijn eerste gamescom-ervaring

Precies een week geleden werd ik wakker in mijn eigen bed, terwijl de laatste dagen van de gamescom nog in volle gang waren. Mijn eerste ervaring met de grootste gamesbeurs van Europa, en tevens de grootste consumentenbeurs voor gamers, was voorbij. In die drie dagen ervoor, toen ik nog sliep op een hard matras en elke dag vol aan de bak moest, heb ik veel gezien en geleerd. Een impressie van hoe de beurs eruit zag en welke onderwerpen ook volgend jaar absoluut aan bod komen.

Aankomst Het is dinsdag 14 augustus als ik samen met een paar collega's van Utrecht Centraal vertrek richting Keulen. Voor het eerst heb ik een spelletje Klaverjassen gespeeld, tevens ook gewonnen (maar dat terzijde). De trein stopt als mijn werkgever klaarstaat om ons, in totaal vijf man, te begeleiden naar hotel Ibis waar we de komende drie dagen zouden slapen. vanaf dit moment was het een kwestie van de spullen droppen in de hotelkamer, waarna we met zijn allen onze perspasjes gingen halen in de Koelnmesse, de plek waar gamescom 2012 werd gehouden.

Als journalist in een vreemd land, een dag te vroeg nota bene, valt er weinig te doen buiten de nodige research voor de komende dagen en natuurlijk het vullen van de maag. Buiten Fabiano's, een Italiaans restaurant waar je aardig kunt eten voor een tientje, de Koelmnesse, hotel Ibis en de nodige hotels waar uitgevers zich bevonden, heb ik vrij weinig van de stad zelf meegekregen. Dat bleek de dagen erop ook wel, alles wat ik deed draaide puur om games.

Zo veel te zien, zo weinig tijd

Het is 15 augustus, de opening van de gamescom voor sponsoren, ontwikkelaars en uitgevers, maar natuurlijk ook voor de pers. In de Koelnmesse, een gebouw met 8 gigantische loodsen, staan in elke hal grootschalig gamesstands opgesteld. De Koelnmesse is de beursvloer die de komende dagen bevolkt is met zweterige, Duitse jongeren (en ouderen) die uren in de rij willen zitten om hun favoriete game te spelen. Dit is vandaag nog niet het geval, want buiten de kinderen van sponsoren die op de beursvloer lopen, is er voor de pers voldoende ruimte om achter gesloten deuren en de beursvloer de nodige games te checken.

Als een kind in een snoepwinkel kijk ik mijn ogen uit. Gigantische boots van Assassin's Creed III, Hitman: Absolution, Capcom en Far Cry raken gegraveerd in mijn netvlies en bezetten het grootste gedeelte van hal 7.1. Er was geen tijd om te blijven hangen, want vrijwel mijn volledige dag was ingepland in de hallen 5 en 4, de locaties waar presentaties en speelsessie werden gegeven achter gesloten deuren. Meestal was er een half uur per sessie/game en kon ik daarna gaan rennen om bij de volgende afspraak te komen. Met een geluk zat er een half uur tussen, maar tijd was overduidelijk de grootste vijand. Dit veranderde snel toen dag twee van de gamescom van start ging.

Bron: Online-racing.nl

Das Übermensch?

Van te voren was ik al gewaarschuwd voor een Duitse menigte die de beursvloer onveilig zou maken. Ik nam het als een korreltje zout en keek deze tweede dag opnieuw uit naar mijn afspraken met verschillende ontwikkelaars en hoopte op een goed moment nog even mijn ogen de kost te kunnen geven op de beursvloer. Het voordeel van bij de pers zitten, is onder andere dat wij om half negen in de ochtend de beursvloer op konden. Bij binnenkomst in het beursgebouw schrok ik me dus ook lazarus, een ellenlange wachtrij vol duitsers zonder geduld die niet konden wachten de beursvloer op te gaan. Ik ging mijn lijstje met uitgevers af tot tien uur, en toen gebeurde het.

De rij kwam in beweging, het was wringen om als eerste door de poortjes de beursvloer op te kunnen. De ene na de andere Duitser rent mij voorbij, allemaal op weg naar hun favoriete stand met hun favoriete game. Ik ging nog even een afspraak af als de klok elf uur slaat en ik lekker een uurtje voor mijzelf had om de beursvloer op te gaan. Uit nieuwsgierigheid liep ik naar de Far Cry 3-booth, deze game had ik een dag eerder al gespeeld, maar toen snapte ik geen zak van de multiplayer omdat alles in Duitse voice-overs was gedaan. Verschrikkelijk dus, maar niet zo verschrikkelijk als de rij die ik aantrof bij Far Cry 3.

Nog geen uur nadat de beurs voor consumenten open was gegaan stond er al een geschatte wachttijd van negen uur bij de game die ik wilde testen. Dan te bedenken dat de beursvloer om zeven uur in de avond sluit, wat dus betekent dat de laatsten in deze wachtrij niet eens aan spelen toekomen. Dit is iets wat ik nog nooit had gezien, negen uur wachten om een glimp op te vangen van je favoriete game. Rare jongens, die Duitsers.

Persvrijheid

De tweede dag is succesvol verlopen, maar toch moest ik die derde dag nog steeds navraag doen over de multiplayer van Far Cry 3 en dus de game op de beursvloer opnieuw spelen. Normaliter gebeurd dit achter gesloten deuren, maar in dit geval was niet alles evengoed gepland en zag ik geen mogelijkheid om een afspraak te maken die samenging met mijn eigen schema. Gelukkig was mijn connectie bij Ubisoft wel aanwezig en hij gaf mij een polsbandje van de uitgever mee. Dit bleek goud te zijn in een beurshal vol met zweterige, ongeduldige en vooral hongerige Duitsers die het geduld binnen wel weten op te brengen om een aantal uur in de rij te gaan staan.

Met de moed der wanhoop struin ik voorbij een ellenlange rij met een wachttijd van meer dan negen uur om zo de ingang van de Far Cry 3-booth te vinden. Een stel troste Duitsers, in dienst van Ubisoft, kijken op me neer en zeggen me in de rij te gaan staan en te wachten op mijn beurt. Als in een fantasie-game toon ik mijn blauw verlichte polsband, waarna de deur opengaat en mij wordt verteld dat ik door mag lopen. Alle wachtenden in de rij staren me aan met grote ogen en vragen zichzelf waarschijnlijk af hoeveel zij moeten betalen om het op diezelfde manier aan te kunnen pakken. Sorry Duitsers, maar ik krijg alle benefieten die de pers deze dagen worden geboden.

Bron: Inthegame.nl

Het totaalplaatje

Het waren weliswaar drie ontzettend drukke dagen, maar het was een geweldige ervaring waar ik veel van geleerd heb. Niet alleen heb ik mogen ervaren hoe het is om als pers op een consumentenbeurs te zijn, heb ik veel vette games mogen testen, maar heb ik ook begrepen waarom het stereotype 'gamers zijn nerds' in stand wordt gehouden en zie ik ook hoe ze daar in Keulen mee omsprongen.

De massa bestond vooral uit gamers met nerdige teksten op de shirt, vieze zweterige plekken onder de oksel, starende blikken naar schaars geklede Duitse boothbabes (waar ik eerlijk moet bekennen dat ik hier ook geen problemen mee had natuurlijk, alleen is staren hierin een zonde) en hingen hun tongen vrijwel de gehele dag buiten de mond door alles wat ze zagen. Wellicht dat het veranderen van het volkslied na dit beeld het overwegen waard wordt?

Buiten deze Duisters en wachtrijen was het een fantastische ervaring en kijk ik uit naar komend jaar. De gamescom van 2013 wil ik voor geen goud missen al is het afwachten wat we daar te zien gaan krijgen. Eén ding is zeker, ook de gamescom van 2013 brengt zweterige Duitsers, schaars geklede vrouwen, veel games en een hoop schrijfwerk met zich mee.

[adhdreej-blog]

Ben je nog onbekend met de Worms-franchise, dan geeft deze trailer je inzicht over waar de game precies over gaat. Enjoy!

[adhdreej-blog]

Preview Worms Revolution

De Worms-franchise is door de jaren heen niet meer weg te denken uit de games-industrie. Die kleine regenwormen met bazooka’s, bananenbommen, heilige granaten, exploderende schapen, en noem ze maar op, keren telkens terug op nieuwe platformen in nieuwe games. Voor mij begon het ooit bij Worms Armageddon voor de PlayStation 1 en wat was die game vermakelijk, nu nog steeds trouwens.

Dit heb ik gespeeld:

Team 17 was op de beursvloer van gamescom aanwezig en ik heb dan ook een half uur lang, al vragen stellend, verschillende partijen gespeeld tegen één van de ontwikkelaars van het team. Zij kon mij in alle rust vertellen en laten zien wat er nieuw is in Worms Revolution en deinsde er niet voor terug om haar eigen game naar de knoppen te schieten met een arsenaal aan wapens.

Dit is Worms Revolution:

Worms Revolution doet waarschijnlijk haar naam eer aan, want sinds de veranderingen die gemaakt zijn in Worms Armageddon ten opzichte van diens voorloper Worms 2, is er weinig baanbrekends gebeurd in de franchise. De belangrijkste nieuwe features in Worms Revolution zijn de drie nieuwe type wormen die allemaal hun eigen voor- en nadelen hebben en het gebruik van een belangrijk element; water, en dan niet alleen de zee of het open water, maar in de zin van waterpistolen en –bommen.

Worms Revolution is een tactische turn-based game, waarin het de bedoeling is dat jou team van vier wormen het andere team, of in sommige gevallen de andere drie teams, uitschakelt. Dit doe je met een groot arsenaal aan wapens die gekozen worden op basis van de omgeving waarin je speelt. In sommige omgevingen heb je namelijk niets aan luchtaanvallen, omdat de gevechten zich ondergronds afspelen. Last team standing wint de match.

In de nieuwste game uit de franchise worden voor het eerst speciale wormen met eigen krachten geïntroduceerd. De soldier is in feite de worm zoals we die in voorgaande delen van de franchise aan het werk hebben gezien, nieuw zijn echter de scientist, scout en heavy. Hierdoor wordt ook het samenstellen van je team dus een tactisch aspect, want de scout is snel en behendig, maar zwak, de scientist is de slimme van de groep, terwijl de heavy onbeholpen is maar wel ontzettend sterk.

Naast de klassieke wapens is er nu meer ruimte vrijgemaakt door Team 17 voor nieuw geschut, voornamelijk gericht op water. De nadruk wordt voornamelijk gelegd op het verzuipen van je tegenstander en ze zo elke ronde een terugkerende schade op te laten lopen. Natuurlijk is het dus ook mogelijk om het water uit verschillende gebieden weg te laten lopen. De game bevat niet enkel nieuwe waterwapens, maar je kunt ook een vijfde worm granaten laten schieten, meer gebruik maken van de omgeving en objecten verplaatsen.

Dit vond ik tof:

Nieuw waterarsenaal

Ik heb het al meerdere malen genoemd, de nieuwste Worms-game richt zich voornamelijk op het gebruik van water. Er zijn binnen dit aspect van de game drie nieuwe wapens toegevoegd, waaronder het waterpistool waarmee je kuilen kunt vullen en vijanden mee van de rand kunt schieten. Ook is er de luchtartillerie die het speelveld bombardeert met waterballonnen en je kunt waterballonnen schieten. Helaas heeft het geen impact als je geraakt wordt, maar het mooie is wel dat je wormen kunt verzuipen en ze daardoor elke ronde dat ze nog in het water staan vijf punten schade oplopen. Schuilen in gaten en hoekjes wordt hierdoor een stuk lastiger. Het is voornamelijk het tactisch gebruik van deze wapens dat het verschil maakt tussen winst of verlies.

Nieuwe wormen

Het eerste wat mij opviel tijdens mijn oefenpotje met een medewerkster van Team 17, is dat ik controle had over vier verschillende wormen. Afhankelijk van welke worm aan de beurt is, kun je verschillende aanvallen uitvoeren. Zo is de scientist één van mijn favorieten, want die heeft toegang tot verschillende specialisaties, waaronder het oproepen van bommenwerpers. De meeste problemen ondervond ik met heavy, deze dikke worm komt amper vooruit en is niet bepaald geschikt om over gaten in de grond te springen. Anderzijds zorgde hij er wel voor dat ik de veel kleinere wormen zonder pardon kon uitschakelen vanwege zijn enorme aanvalskracht ten opzichte van de andere wormen. Ook de scout biedt iets unieks. Deze worm kan veel sneller en behendiger van de ene kant van het speelveld bij het andere komen, nu is zijn aanvalskracht vrij laag en is de worm niet heel sterk, maar als je iemand op de afgrond ziet staan maakt dat natuurlijk helemaal niks uit, ik kon hem gewoon een duwtje geven. Ook deze verandering zal het tactisch aspect van de game vergroten.

Levendige omgevingen

De fans van de Worms-franchise weten dit natuurlijk al, maar in de game zijn omgevingen uitermate belangrijk. De vormgeving bepaalt of je wel of geen luchtartillerie kunt oproepen, je vijanden wel of niet van een klif kunt duwen en of het belangrijk is om op het hoogstgelegen punt van de map de baas te zijn. Toch is hier wel iets dynamisch aan toegevoegd. Zo ervaarde ik de levendigheid van de achtergronden bij het opblazen van het level. Met mijn bazooka schoot ik kleine gaten in de muur en tevens, waarna je zag dat een dieper gelegen stuk van de muur zichtbaar wordt. Deze blies ik zonder pardon weg met mijn heilige granaat, waarna er een groot gapend gat ontstaat in de game. Ik werd daarin bijzonder aangenaam verrast toen ik zag dat de kikkers op de achtergrond naar voren treden en even komen spieken wat er allemaal gaande is, en zo ook de kippen van de boerderij die reageerden op de vernietiging van een level. Het is een klein detail, maar ik ervaarde hiermee wel dat alles wat je ziet in een level, één geheel vormt.

Hier zet ik nog vraagtekens bij:

Omgevingsattributen

In de verschillende levels zaten verscheidene attributen die met telekinese (eigenschap scientist) verplaats konden worden. Toch zie ik hier het nut nog niet van in. Oké, je kunt bijvoorbeeld een pot gevuld met water opblazen, al doe je hier wel een paar beurten over, maar je kunt deze ook gebruiken om een brug te maken. Ik vraag me nog steeds af wat ik hier aan heb als ik ook gewoon gebruik kan maken van mijn scout om erover heen te springen, mijn touw kan gebruiken en mijn jetpack om kan doen om erover heen te vliegen. Het enige wat ik kan bedenken is dat dit handig is voor de heavy, maar als je dat dan moet combineren met de scientist dan kost het je al enkele beurten alvorens je bent overgestoken. Een beetje maf dus als je het mij vraagt.

Dit vond ik er van:

Ik ben nog nooit zo enthousiast geweest over een Worms-game sinds de release van Worms Armageddon voor de PlayStation 1. In mijn ogen is dit eindelijk weer een game die zijn grenzen verlegt ten opzichte van voorgaande games uit de franchise en wellicht diezelfde revolutie in de franchise teweeg brengt als Armageddon dat ooit deed. Vooral de variatie in wormen en het waterelement spreken mij enorm aan, evenals dat de game meer als een geheel aanvoelt. Het is even afwachten tot de release om te zien wat de game teweeg weet te brengen op singleplayer-gebied, maar ik kijk er absoluut naar uit.

Worms Revolution wordt ontwikkeld door Team 17 en uitgebracht door Warner Bros. De game komt medio oktober uit voor Xbox Live Arcade, PlayStation Network en PC.

[adhdreej-blog]

E3-trailer van FIFA 13. De vroege ontwikkelingen van de game worden erin besproken.

[adhdreej-blog]

Preview Borderlands 2

Eigenlijk had ik maar één vraag in mijn hoofd zitten voorafgaand aan mijn afspraak met 2K Games om Borderlands 2 te gaan testen: hoe verbeter je een game die vol met zit met een ontelbaar aantal wapens, explosies en vijanden en die ervoor gemaakt is om zoveel mogelijk uit de beschikbare skilltrees te halen? Veel nieuws heb ik achter gesloten deuren niet gehoord, maar wat ik gezien en gehoord heb spreekt me wel behoorlijk aan. Tijd dus om Borderlands 2 even helemaal uit te kleden, tot waar de ontwikkelaar informatie gegeven heeft natuurlijk. Dit heb ik gespeeld Achter gesloten deuren tijdens de gamescom, tegelijkertijd met zeker 16 andere journalisten weliswaar, kreeg ik een demonstratie van Borderlands 2 van verschillende werknemers. Nadat ik 20 minuten warm werd gemaakt met de getoonde demonstratie, mocht ik zelf ook nog een half uur aan de slag met de game. Met de gameplay-opties die ik voorgeschoteld kreeg was meer tijd welkom geweest, maar er stonden nog meer afspraken op het programma. Toch heb ik me goed vermaakt met Maya, de siren van Borderlands 2.

Dit is Borderlands 2 Borderlands 2 bouwt verder op het succes van Borderlands, dus vanzelfsprekend hebben we hier weer te maken met een first-person shooter met role-playing-elementen. De game speelt zich af in Pandora en opnieuw heb je keuze uit vier Vault-leden. Waar in de eerste Borderlands-titel Roland the soldier, Mordecai the hunter, Lilith the siren en Brick the berserker nog centraal stonden, draait het nu om vier nieuwe Vault-leden, te weten: Maya the siren, Salvador the gunzerker, Axton the commando en Zero the assassin. De titels van de Vault-leden spreken voor zich en ontwikkelaar Gearbox Software heeft nog een vijfde personage aangekondigd als downloadable content die binnen 60 dagen na release moet verschijnen, de Mechromancer. Dit personage kan controle uitoefenen op mechanische objecten en heeft de mogelijkheid om Deathtrap op te roepen. Dit is een mechanisch monster dat zijn doel niet meer met rust laat nadat deze is gespot. Om Borderlands 2 nog meer diepgang te bieden is het skilltree-systeem aangepast. Voorheen was het natuurlijk al mogelijk om verschillende perks aan te schaffen en de vaardigheden van je personages te verbeteren, nu is daar een stap bovenop gedaan waardoor de meest bizarre acties mogelijk zijn. Zo worden je sterkste aanvallen met andere sterke aanvallen gecombineerd om uiteindelijk zeer gevaarlijke combo’s te kunnen uitvoeren. Tevens heeft elk personage zijn eigen speciale vaardigheid die aansluit op de rol van het personage. De vaste fans krijgen absoluut nog een toetje in Borderlands 2 met de nieuw geïntroduceerde “badass ranks”. Deze speciale vaardigheden zijn ook gewoon met de skill points aan te schaffen, maar hebben invloed en uitwerking op elk speelbaar personage. Zo kun je elk personage verbeteren op het gebied van levens- en aanvalskracht en snelheid. Dit is mede bedoeld om Teramorphous, een gigantisch draakachtig beest met tentakels, te verslaan. Volgens de ontwikkelaar is dat ook enkel mogelijk in 4-player co-op, waarbij iedereen level 50 heeft bereikt.

Dit vond ik tof: Uitbouwen skilltree De skilltree steekt ook in Borderlands 2 weer goed in elkaar, maar het zijn vooral de nieuwe mogelijkheden die de game naar een hoger niveau tillen. Je bouwt zoals gebruikelijk je skilltree uit vanaf de simpele, doch sterke verbeteringen voor je personage, maar nu kun je ook de speciale aanvallen met elkaar combineren. Zo kun je met Roland een nuke loslaten op je vijanden, waarna er een turret blijft staan die de zwaargewonde vijanden nog eens bedelft onder een lading aan kogels. En wat te denken van Zero, die een afleidingsapparaat weggooit en ondertussen een aantal seconden heeft om stealth moves uit te voeren. Voor elke gelukte aanval krijg je overigens nog bonusseconden, waardoor je de één na de andere vijand kunt afslachten zolang je maar effectief bent. Elk personage heeft hierin zijn eigen specialiteiten, die stuk voor stuk effect hebben op verschillende vijanden. Going badass Een sterke verbetering die bovenstaande opvolgt zijn de badass ranks. Normaliter verbeter je de krachten van een enkel personage en je kunt dan opnieuw beginnen met een ander speelbaar personage, al begin je dan wel meteen vanaf level 0. Nu is dat nog steeds hetzelfde gebleven, maar als je de eerste keer de game doorspeelt met Roland en je wilt daarna nog eens verder met Salvador, dan heb je veel baat bij het verbeteren van de badass ranks. Je krijgt weliswaar maar kleine toevoegingen op je levensbalk, aanvalskracht of bij je snelheid, maar dit is dan meteen van toepassing voor elk speelbaar personage. Dus als je de game opnieuw speelt, dan is je basispersonage sterker dan de vorige keer dat je met een nieuw personage begon te spelen. Toegankelijkheid Je hoeft geen kei te zijn in first-person shooters of role-playing games om je weg te vinden in Borderlands 2. Er is door de Gearbox meer dan 50 uur aan gameplay beloofd voor de singleplayer en gezien de nieuwe opties biedt de game meer mogelijkheden dan zijn voorganger. In mijn speelsessie nam ik het op tegen robotten en bandieten op een speciaal oefenterrein en ik kan zeggen dat er genoeg uitdaging zit voor de nieuwkomer, evenals voor de meer ervaren speler. Geen gekloot met menu’s, goede toegankelijkheid tot nieuwe wapens en upgrades via in-game apparaten en natuurlijk krijg je ook in Borderlands 2 een herkansing als je kansloos tegen de grond wordt gewerkt. Want ook nu is het zo, knal je nog een vijand af wanneer je op de grond ligt, dan sta je op en kun je opnieuw doorgaan met het afknallen van zoveel mogelijk tegenstanders.

Hier zet ik nog vraagtekens bij: Teramorphous Het speciale eindgevecht tegen Teramorphous, volgens Gearbox de ultieme uitdaging voor de echte fan, heeft nog enkele vraagtekens staan bij mij. Ik heb een deel van het gevecht gezien en duidelijk gemerkt dat deze vijand zo superieur is dat je inderdaad iedereen op het hoogste eindniveau nodig hebt om hem te verslaan, maar daar zit ook meteen mijn twijfel. Als je de gehele game al hebt doorgespeeld en je kunt het dan tegen deze ultieme vijand opnemen, wat dan? Als je hem verslaat krijg je exclusieve wapens, maar is de replaywaarde van de game hoog genoeg om mij opnieuw de game door te laten spelen met de nieuwe attributen? Het lijkt erop dat deze vijand enkel terrein is en mogelijkheden biedt voor de hardcore Borderlands 2-fan. Dat zou jammer zijn, al denk ik wel dat het buiten de beloning een aardige toevoeging is voor iedereen die een poging wil wagen tegen deze draakachtige vijand. Verhaallijn Diegenen die bekend zijn met Borderlands snappen precies waarom het kopje van dit subonderwerp luidt: ‘verhaallijn’. In de eerste game was er namelijk amper een verhaal te bekennen en voerde je enkel op zichzelf staande missies uit. Tijdens de gehele Gamescom heb ik niks gehoord over een eventueel verhaallijn in Borderlands 2 dus ben ik bang dat ook deze game weer bestaat uit op zichzelf staande missies, wat toch jammer is omdat je dan net als in de eerste game uit de franchise het idee krijgt dat je een beetje nutteloos wat vijanden aan het verslaan bent. Hopelijk brengt deze game toch een goed verhaal met zich mee, enkel een verhaallijn is al voldoende, anders zal dit toch een grote smet zijn op een dusver veelbelovende game. Dit vond ik er van Borderlands 2 belooft toch de nodige extra’s ten opzichte van zijn voorganger en dus kijk ik toch wel uit naar deze game. Vooral de mogelijkheden binnen de skilltree en de badass ranks spreken mij enorm aan. Toch ontstaat er lichte twijfel bij mij omdat ik graag een doel voor ogen heb in games en dat is zonder enige fatsoenlijke verhaallijn toch moeilijk te realiseren. Binnen een maand weten we het, want dan ligt de game alweer in de schappen. Borderlands 2 wordt ontwikkeld door Gearbox Studios en uitgegeven door 2K Games. De game komt op 21 september uit voor de Xbox 360, PlayStation 3 en PC.

[adhdreej-blog]

De 'Doomsday' trailer van Borderlands 2. De preview volgt, alvast een voorproefje over wat deze game inhoudt. Hold on to your gun and kick some ass!!!

[adhdreej-blog]

Nog wat foto's van de beursvloer.