~ Delibal (2015) ~
Η στιγμή που ένας άντρας φτάνει σε σημείο να βάλει τέλος στην ίδια του τη ζωή για χάρη της γυναικάς που αγάπα, αποδεικνύει ότι η δύναμη του έρωτα είναι μεγαλύτερη από την απεραντοσύνη ολόκληρου του ουρανού..
One Nice Bug Per Day
ojovivo
YOU ARE THE REASON
Monterey Bay Aquarium
wallacepolsom
Peter Solarz
Claire Keane
trying on a metaphor

Love Begins
Misplaced Lens Cap
Sade Olutola
🪼

ellievsbear
he wasn't even looking at me and he found me
Keni

Kiana Khansmith
art blog(derogatory)

Product Placement
Sweet Seals For You, Always

PR's Tumblrdome
seen from United States

seen from United States
seen from Netherlands
seen from T1
seen from Spain

seen from United States

seen from United States
seen from Türkiye
seen from Spain
seen from United States
seen from T1
seen from United States

seen from United Kingdom
seen from United States

seen from Germany
seen from United States
seen from Germany

seen from United States
seen from United Kingdom
seen from Malaysia
@adunamia-mou
~ Delibal (2015) ~
Η στιγμή που ένας άντρας φτάνει σε σημείο να βάλει τέλος στην ίδια του τη ζωή για χάρη της γυναικάς που αγάπα, αποδεικνύει ότι η δύναμη του έρωτα είναι μεγαλύτερη από την απεραντοσύνη ολόκληρου του ουρανού..
Δεν θέλω να ανήκω σε ό,τι μου λείπει.
Έχεις νιώσει ποτέ μεγαλύτερη εξάρτηση απ’ αυτή; Να εξαρτάσαι από κάποιον που σου λείπει, που είναι απών, που σε αφήνει να υποφέρεις μακριά του, ενώ γνωρίζει ότι η απουσία του σου προκαλεί πόνο; Σου κατατρώει την ψυχή αυτό το φευγιό. Εσύ που μου λείπεις λοιπόν, βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι σου ανήκω.
Ναι, καλά διάβασες. Μπορεί να είμαι δυνατή ή έστω να φαίνομαι, να παλεύω για μια καλύτερη τύχη, να τα δίνω όλα για όλα, να είμαι διεκδικητική, να μην αφήνω καρφίτσα να πέσει κάτω, να γίνομαι θυσία για σένα, αλλά μέσα μου είμαι τόσο ευάλωτη που μόνο αν σπάσεις όλες τις άμυνές μου μπορείς να με νιώσεις. Γιατί πολλές φορές και τα ανοιχτά βιβλία, έχουν υποσημειώσεις που κρύβουν θησαυρούς, ίσως και το κλειδί για την ερμηνεία όλων όσα διάβασες.
Μου λείπεις και το ξέρεις καλύτερα απ’ τον καθένα. Μπορείς να το διακρίνεις άνετα στην αργόσυρτη και βαριεστημένη καλημέρα μου, στα νωχελικά βήματά μου, στο σκέτο μου καφέ, στους αξημέρωτους διαλόγους με τους φίλους μου, σ’ αυτά που σκέφτομαι και σε εμπεριέχω σαν να μην έφυγες ποτέ, σ’ αυτά που αντικρίζω κι αισθάνομαι και σένα κάπου δίπλα, να τ’ αντικρίζεις μαζί μου.
Μου λείπεις. Αρκετά συχνά, πριν κοιμηθώ, σκρολάρω τις φωτογραφίες σου, λες και δεν τις έχω ξαναδεί, σαν να είναι η πρώτη φορά. Και κάθε φορά θυμάμαι γιατί σε ερωτεύτηκα και το κενό γιγαντώνεται. Κι αν τύχει κι ανοίξεις το παράθυρο της συνομιλίας μας, που πια δεν ανοίγεις ποτέ, θα δεις αργά τη νύχτα να χοροπηδάνε οι τελείες, καθώς πάντα πάω κάτι να γράψω και ποτέ δε στέλνω αυτό που σκέφτηκα. Ξέρεις τι με σταματά; Ούτε ο εγωισμός ούτε η αξιοπρέπεια.
Η αγάπη μου για την ελευθερία είναι. Η αγάπη να μην ανήκω, να μην ανέχομαι τους περιορισμούς και τα πρέπει. Δε θέλω ν’ ανήκω σε κανέναν, πόσο μάλλον σε κάποιον που μου λείπει. Θέλω να μοιραστώ τη ζωή μου με κάποιον που έχει το σθένος να κάνει χώρο στη ζωή του για μένα, να θέλει τρελά να με στριμώξει μέσα σ’ αυτή, όπως και να ‘χει. Να βρίσκει συνεχώς δικαιολογίες για να με κρατήσει κοντά του με τη δύναμη της αγάπης του, όχι με δήθεν κόλπα, αποστάσεις και σιωπές.
Δε γουστάρω ν’ ανοίγω τα μάτια μου και να είσαι η πρώτη σκέψη μου. Με σκοτώνει η ιδέα ότι μπορεί να σε σκέφτομαι περισσότερο απ’ τους ανθρώπους που μ’ αγαπούν κι αγαπώ. Ραγίζει η ψυχή μου όταν, ακόμη και σήμερα, απογοητεύομαι από απόψεις και πράξεις σου, που δε με αφορούν άμεσα. Είναι πλήγμα στην επιλογή μου.
Ώρες-ώρες δανείζομαι χαμόγελα για να νιώσω ότι είμαι καλά και χωρίς εσένα. Ξέρεις, αυτή η πεποίθηση της δύναμης και της υπεροχής έναντι σε ό,τι σε διαλύει. Είναι στιγμές που τα καταφέρνω και μετά πάλι κατρακυλώ. Αλλά βάζω τη λογική σε λειτουργία, παραγκωνίζω το συναίσθημα κι επαναλαμβάνω στον εαυτό μου και μόνο: «δε θέλω ν’ ανήκω σε ό,τι μου λείπει». Δε θέλω να υποφέρω για έναν άνθρωπο που επέλεξε να μου λείπει, αδιαφορώντας πλήρως για τα συναισθήματά μου.
Δε μου αρέσει να ανήκω σε κανέναν, εκτός απ’ τον ίδιο μου τον εαυτό. Εγώ κυριεύω τις επιθυμίες μου και δεν ανέχομαι να εξαρτώμαι από κάποιον που λείπει απ’ τη ζωή μου. Κάποιον που λείπει απ’ το κρεβάτι, απ’ την αγκαλιά μου, απ’ τη μέρα και τη νύχτα μου. Θυμώνω που εμμένει πεισματικά να εμφανίζεται στη σκέψη και στα όνειρά μου, αλλά ως κάθε κόμπος που δένεται, η μόνη λύση είναι να τον κόψεις, αν δε λύνεται.
Δε θέλω ν’ ανήκω σ’ όποιον είχε την επιλογή να μείνει και να μ’ αγαπήσει κι επέλεξε να φύγει και να με ξεχάσει. Δε θέλω ν’ ανήκω σ’ όποιον δεν ήταν και δεν είναι δίπλα μου να με ζει στα καθημερινά. Δε θέλω ν’ ανήκω σε μια ανάμνηση που μου ‘χει γίνει εξάρτηση. Γιατί όσο κι αν την αγαπώ και την επαναφέρω, εσύ λείπεις.
Κι αφού εσύ λείπεις, εγώ γιατί να σου ανήκω;
Ισως ηταν ο πρωτος εφηβικος ερωτας,ισως να ηταν και η πρωτη αγαπη στα 17.Ημουν μεσα στο τρενο και βιαστηκα να βγαλω φωτογραφια μηπως και προλαβω να απαθανατισω μερικα συναισθηματα. Εκεινος την κρατησε για καμποση ωρα αγκαλια, νομιζα δε θα προλαβει το τρενο,δεν την αφηνε. Εκεινη τον αρπαξε και τον φιλησε, μπορεις κι ολας να διακρινεις την πιεση στα χερια της απο τον ερωτα. Εκανε ενα βημα πισω υστερα και τον χαιρετησε με χαμογελο. Εκεινη εφυγε και εκεινος εμεινε πισω. Εκεινη πηρε μαζι στις αποσκευες της κομματια του και εκεινος εμεινε περιμενοντας το επομενο τρενο για να νιωσει ολοκληρος.
-Trela.
Κοιτάζω ένα κόσμο άδειο από ‘σένα. Πού είσαι λοιπόν; Πες μου,που είσαι; Σ’ αναζητάω σαν τον τυφλό που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας σ’ ένα σπίτι που ‘πιασε φωτιά. Γύρνα. Όλα έχουν μείνει όπως τα 'φησες.
-Λιμάνι Θεσσαλονίκης-
~ Delibal (2015) ~
Η στιγμή που ένας άντρας φτάνει σε σημείο να βάλει τέλος στην ίδια του τη ζωή για χάρη της γυναικάς που αγάπα, αποδεικνύει ότι η δύναμη του έρωτα είναι μεγαλύτερη από την απεραντοσύνη ολόκληρου του ουρανού..
Και έφαγα ήττα,εκείνη τη νύχτα,τα λόγια που κατάπια και δε σου είπα.
-Λιμάνι Θεσσαλονίκης-
Κι αν κάποια μέρα ψάξεις να με βρεις, θα με βρεις.
- 13 Reasons Why (2017) -
???
Σεβάσου ότι κάηκα για σένα. Σταμάτα να παίζεις με τις στάχτες μου.
(via oitreles)
Να τον βλέπεις και να μην μπορείς να τον έχεις, να μην μπορείς να τον ακουμπήσεις, ούτε καν να του μιλήσεις, να παρακαλάς για μια του απόκριση στο βλέμμα σου. Και τη στιγμή που η καρδιά σου πάει να σπάσει από τον πόνο να τον βλέπεις να περνά ατάραχος μπροστά σου, τόσο αδιάφορος, τόσο χαλαρός. Και μετά αυτό το ΓΙΑΤΊ να σε βασανίζει κάθε βράδυ όταν μένεις μόνος σου! Και εκεί που πίστευες ότι εσύ είσαι κύριος του εαυτού σου εμφανίζεται κάποιος από το πουθενά και ελέγχει το μυαλό και την καρδιά σου. Διάολε και τι δε θα έδινα για να τον σφιξω ξανά στην αγκαλιά μου...
Εκείνος ήθελε να της πει τόσα πολλά. Ήταν αγχωμένος. Εκείνη ένιωθε πιεσμένη. Ηθελε να ξεσπάσει κάπου. Κάνεις δε μίλησε. Της έπιασε το χέρι και περπάτησαν μαζί μέχρι να δύσει ο ήλιος.
!!!
www.degaminiotis.com
Καθρέφτης γίνεται ο κόσμος και ολο σε εσένα μοιάζει..
55✈
Αυτές οι στιγμές που θες να μείνεις μόνος, μακρυά από όσα σε πονάνε.. Να κλειστείς στον εαυτό σου χωρίς να δώσεις εξηγήσεις.. γιατί απλά νιώθεις την καρδιά σου έτοιμη να σπάσει στα δυο. Να έχεις τον κόσμο να απλώνεται μπροστά στα πόδια σου και συ να καίγεσαι για έναν και μόνο άνθρωπο .. Αυτόν που δε μπορείς να έχεις!!