Jako, że nie działała mi polska karta, nie byłam w stanie zalogować się na tumblr.
Równe 5 miesięcy temu spędziłam cały dzień w samolotach podczas wyjazdu do Azji. Był to niesamowity czas. Podróż życia. Otworzyła mnie na nowe możliwości, nowe plany. Znowu poszerzyłam te zbadane przez siebie granice mojego świata i dodała dużo pewności siebie. Wracam znowu trochę mądrzejsza.
A. bał się tej podróży bardziej niż ja. Kiedy wchodziliśmy do drugiego samolotu, zatrzymywał się w rękawie i mówił, że dalej nie idzie. Śmiałam się i ciągnęłam go za rękę. Mówiłam mu, że to wydaje się szalone, bo nigdy tam nie byliśmy, że też się boję, ale że będzie dobrze. Że wylądujemy w tej nieznanej jeszcze rzeczywistości, ale za chwilę się do niej przyzwyczaimy, będziemy się czuć po prostu normalnie.
Nie ma tak, że w podróży jest idealnie.
Są różne rodzaje emocji, oprócz częstego zachwytu, radości i ogólnie szczęścia, są też momenty zwątpienia, smutku, czy nostalgii. Są momenty tęsknoty.
Na Sri Lance doświadczałam olbrzymiego kontrastu piękna natury z biedą na ulicach, wychudzonymi zwierzętami, ludźmi chodzącymi boso i w łachmanach. Doświadczałam niesamowitych odgłosów z dżungli z gwarem na ulicach. Zachwytu i oczarowania, niepewności i skrępowania, napotykając wzrok ludzi na ulicach. I wdzięczność. Że mogę to wszystko doświadczać.
Na Bali życie było proste. Grabem zamawialiśmy sobie jedzonko do hotelu i transport skuterem za parę złotych. Byliśmy na uboczu więc chroniliśmy się od balijskich tłumów. Jeździłam sobie konno i wypracowaliśmy sobie bardzo przyjemną rutynę.
Kolejna indonezyjska wyspa - też całkiem proste życie, skoncentrowane wokół naszego campu. Codzienny surfing, przepiękny widok, który się nigdy nie nudził i bardzo fajne towarzystwo. Na tą wyspę wróciliśmy później jeszcze raz i wtedy zostawiła trochę inne wspomnienia. Przede wszystkim był szczyt sezonu, o wiele więcej ludzi, o wiele trudniejszy warun dla mnie. Spędziliśmy też czas w innym miejscu, gdzie bieda waliła po oczach, a dzieci biegały za nami ciągle prosząc o pieniądze.
Moją ulubioną wyspę zepsuła trochę drama z naszym kolegą. Dalej mi trochę smutno, jak o tym myślę, ale staram się nie rozpamiętywać, żeby nie psuło mi to wspomnień. Łapie się tego, co było super, za czym tęskniłam, jak już wyjechaliśmy. A za tą wyspę tęskniłam zdecydowanie najbardziej. Było tam wszystko. Plaża kilka minut drogi od naszego pokoju, dobry internet, dobre jedzenie w cenie i ogólnie TANIO. Idealne falki, słodkie kotki, fajny piesek i KONIKI pod moją opieką. No bardziej idealnie się nie dało.
Jeśli chodzi o Indonezje odwiedziliśmy jeszcze trzy inne wyspy, z każdą mam trochę inną relację. Na Lomboku nasi znajomi musieli pilnie wracać do Polski, a ja snułam się z A. po knajpach, bo był średni warun i nie mieliśmy co z sobą zrobić. Tęskniłam za końmi strasznie, więc pojechaliśmy na weekend na Gilis, który wspominam jako jeden z moich ulubionych weekendów wyjazdu.
We wrześniu byliśmy w trochę droższych miejscach, w pierwszym humor popsuła mi choroba, a w drugim... samotność. Ale ostatnie dni były już bardzo dobre, a wyspa sama w sobie przepiękna.
Oprócz tego zaliczyliśmy też Malezję, Tajlandię i Singapur. Wszystkie te wyjazdy były super, bardzo mile spędzony czas.
Teraz jestem z powrotem i bardzo się tym delektuję. Zachwycam się wyspą. Jestem sama w mieszkaniu, a wszyscy sąsiedzi gdzieś w rozjazdach, więc delektuję się też samotnością. W zasadzie nie jestem całkiem sama, bo mam pod opieką pieska, więc chodzimy na długie spacery. Wróciłam na konie i miałam od razu okazję na pojeżdżeniu dwóch z nich. Zawsze uderza mnie to, jak ta stajnia jest daleka od bycia idealną, ale jest blisko, mam okazję tam jeździć i chyba właściciele mnie lubią, więc wciąż jest dobrze.
Ah no i pogoda. Pogoda jest tutaj zajebista.
Za równy miesiąc mam samolot do Polski.
Też się cieszę.
germansingergirl
pixelskylines
jbbartram-illu
vaporwave
theartofmadeline
janainaart
jacobvanloon
annaxmalina
areudirty
tangentwithtanner
dededos
