[kirstenamber]

you feel like sunshine and warmth in my hands

[redirisv]

"Γάλα και Μέλι" Rupi Kaur

[ambiguous-ora]

κρύβω ενα παιδάκι μέσα μου ακόμα

Μεγάλωσα μαθαίνοντας να πατάω στα πόδια μου και χρόνο με το χρόνο να αποδεσμεύομαι συναισθηματικά από κάθε μέλος της οικογένειας μου. Καλώς η κακώς οι συγκυρίες το έκαναν πολύ εύκολο για εμένα να απομακρυνθώ από τον καθένα ξεχωριστά. Έτσι από τη στιγμή που έφυγα από τη πόλη που μεγάλωσα για να σπουδάσω ένιωθα ελεύθερη και επιτέλους ήρεμη που θα είμαι υπεύθυνη του εαυτού μου. Όλο αυτό το έντονο συναίσθημα με κατέλαβε ολόκληρη και δεν έχει χαθεί στιγμή 2μιση χρόνια τώρα. Ειλικρινά ομως, μεταξύ μας, είναι στιγμές που η ανάγκη να με καταλάβει κάποιος άλλος εκτός από τον εαυτό μου, κάποιος από τους ανθρώπους που μεγάλωσα μαζί ή που με μεγάλωσαν είναι πολύ έντονη και σπάει την υπεργαματωσύνη της συναισθηματικής ανεξαρτησίας. Είναι στιγμές που νιώθω ότι μεγάλωσα πολύ πιο γρήγορα από ότι έπρεπε και θέλω να ζήσω την ανεμελιά που δεν μπόρεσα να χαρώ όταν έπρεπε. Είναι και στιγμές που νιώθω υπέροχα που απέκτησα αυτήν την υπευθυνότητα και την ωριμότητα από μικρή. Είναι στιγμές που το να είμαι η μαμά της παρέας, της σχέσης, της οικογένειας, είναι τόσο πιεστικό που θέλω να σκίσω κάθε επιδερμίδα ‘μαμάς’ που έχω πάνω μου και να ξεπροβάλλει το πιο χαμογελαστό και ανέμελο παιδάκι από μέσα μου. Γιατί το παιδάκι αυτό υπάρχει μέσα μου και δυστυχώς δεν κατάφερε ποτέ να βγει μια βόλτα να ανακαλύψει το κόσμο. Έπρεπε να βιαστεί να μεγαλώσει και να μάθει να τα καταφέρνει μόνο του για να διώξει κάθε άνθρωπο που δεν ήθελε στη ζωή του. Κρύβω ενα παιδάκι μέσα μου ακομα.

[shad3sofc00l]

για το που έκρυψαν τα ωραία, δεν έχω ιδέα.

[Αθήνα]

[zoferh-pragmatikothta-deactivat]

Μερες καλυτερες, ποιες ε;

[alikakii]

“ Κι ίσως θα πρέπει να χαθείς ολότελα , για να μάθεις κάποτε ποιος είσαι ” …

Λειβαδίτης Τ.

[hood-politicx]

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα: μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς. Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις, γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα, ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες. Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι. Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει. Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα: χίλιοι τὴ χαίρονται ἕνας τὴν πληρώνει.

[xrysafenia]

“Δεν μπορώ να σου το εξηγήσω, αλλά κάθε φορά που σε αγκαλιάζω αισθάνομαι σαν να έχω επιστρέψει σπίτι μου…”

— ΕΡΝΕΣΤ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΪ ΠΡΟΣ ΜΑΡΛΕΝ ΝΤΙΤΡΙΧ

[takatafera]

Πως μπορείς να λες ότι αγαπας καποιον, τη στιγμή που υπάρχουν δέκα χιλιάδες άλλοι,που αν τύχαινε να τους συναντήσεις ίσως να τους αγαπούσες περισσότερο ;

[cillius]

- Τάσος Λειβαδίτης, Εγχειρίδιο Ευθανασίας

[anohtes--agapes-blog]

[na-moy-xamogelas]

[quotemadness]

“Travel far enough, you meet yourself.”

— David Mitchell

[mavra-matia]

Μ'ένα μυαλό λαμπρό που εξασθενεί

κι είπα θα μείνει φωτεινό μονάχα αν καίγεται..

- Σκιάχτρο

[mavra-matia]

“Εσύ δεν ήσουν που διψούσες για ουρανό;”

—

[den-me-kserw]

Ο χρόνος είναι μπάσταρδος, κυκλοθυμικός, άλλοτε δεν περνάει, άλλοτε τρέχει σαν τρελός.

[nature-boy-perks]

“Συγχώρα με που γίνομαι μικρός μα η ανάγκη να σε νιώσω είναι μεγάλη”

— Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - Ένας Τούρκος στο Παρίσι