Yeniden blogumu takip eden herkese merhaba! Bu yazıyı paylaşmak için çok ama çok sabırsızlanıyordum ancak beklemiş olmam olayların gelişimi açısından mükemmel oldu.
Başlamadan önce 50. Gün yazıma gelen güzel yorumlarınız için çok teşekkür ediyorum, hepiniz beni daha çok yazmaya motive ettiniz.
Bu yazımı çoğunlukla 50. günümden itibaren yaşadığım çok şiddetli bir probleme adayacağım, fakat iyi tarafından bakarsak yaptığım üniversite gezilerini ve görüşmelerini de ekleyeceğim.
Çok şey değişti mi?
Hem de çok.
Mesela, hava değişti. Ekim ayı bitmeden sıfırın altı dereceyi görmüş oldum. Nasıl olduysa ekim bir bütün olarak burada kasım ayından daha soğuk geçti. Soğuk hava anlayışım komple değişti. O kadar çok üşüdüm ki anlatamam. Dışarıda ellerimi termal eldivenlerden almış olmama rağmen hissedemediğim zamanlar oldu.
Bu sorun ise kaldığım aileyi değiştirmeye kadar gitti.
Bazılarınızdan ailemle ilişkimin nasıl olduğu hakkında sorular aldım. Önceki yazımdan alıntı yapacak olursam problemlerimin üstesinden geldiğimi, ve alışmak zorunda olduğunuzu söylemiştim.
…
Ne yazık ki üşümek gibi doğal bir duyunuzu görmezden gelmeye alışamıyorsunuz.
Kanada soğuk ülke ve buraya üşüyeceğimi bilerek geldim, ancak bu evin sıcaklığı anormal derecede buradaki okuldan tutun avmye, metro duraklarına; heeer yerden daha düşük.
Dışarıda çıktığımda daha az üşüdüğüm vakit oldu diyorum!
Tabii ki üşüdüğüm için aile değiştirmeye gitmedim çünkü bu son çareniz olması gereken bir şey. Daha kalın giyindim, anne de bana yorgan verdi. Ancak odada yataktan bile çıkamıyordum. Yaklaşan testime etrafıma yorganları sararak çalıştığım zaman oldu. Bu sırada henüz evdeki ısıtma çalışmaya başlamamıştı. Bu yüzden anne odama yerel bir ısıtıcı vermişti, ancak iki gün geçmeden geri aldı. Genel ısıtma çalışmaya başlayacağı için gerek olmadığını söyledi.
Genel ısıtmayı başlattı, ancak belli bir saatten sonra sıcaklık evde olması gereken en yüksek sıcaklık yani 21 derecenin altına, 17-18 dereceye düşüyordu. Sabah uyandığımda her tarafım buz kesmiş kalkıyordum. Ayrıyeten akşamları yine soğuktan dolayı erkenden yatağa girmek zorunda kalıyordum. Şimdi böyle bir durumda aileden sıcaklığı o belli saatlerde arttırmalarını, olmuyorsa yerel ısıtıcıyı vermelerini beklersiniz. Anneye üşüdüğümü uygun bir dille defalarca belirttim. Başta geçici olarak ısıyı yükseltiyordu ama bu akşam üşümeme bir çözüm değildi.
Böyle bir durumda aileyle halledemediğim bir sorunu yerel koordinatörüme ileterek çözüme gitmeye uğraşabilirdim.
Ancak aileyle aramda hiç sözlü bir tartışma geçmemiş olmadığından evde olan bir şeyi koordinatöre anlatmaktan çekinmiştim. Özellikle annenin takıntıları yüzünden eğer anlatırsam bana tavır alacağını düşünmüştüm. Benim davranışım anlaşılabilir ancak sizin yapmamanız gereken bir şey. Ne sorununuz varsa koordinatör kendisiyle paylaşmanız için var.
Ben de anneyle olan her problemimi kendi başıma hallettiğim gibi bunu da halledebileceğimi düşündüm ve doğal olarak geceleri evin ısı ayarlarıyla oynuyordum. Eğer ailenin hoşuna gitmezse beni uyaracaklarını düşündüm ve tepkilerini bekledim. Ancak kimse evin sıcaklığı hakkında yorum yapmıyordu. Ben de onlar için sorun olmadığını varsayarak 1 ay boyunca sıcaklığı belli aralıklarda kendim yükseltiyordum.
Kasım ortasına kadar bu böyle devam etti. Sonunda ısıtıcıyla oynadığım anlaşılınca anne bunu yapmama izin vermediğini söyledi ve üşüyorsam ekstra battaniye verebileceğini söyledi. Anne hiçbir adam akıllı çözüm önerisinde bulunmuyor, yalnızca ayarlarla oynamama izin vermediğini papağan gibi tekrarlıyordu. Ben ise yatakta değil evde üşüdüğümü, defalarca kendisine üşüdüğümü belirttiğimi, odamda adım atamadığımı ve battaniyenin bu durumda bir işe yaramayacağını söyledim. O ise beni koordinatörümü aramakla tehdit etti ve bu evde daha fazla kalamayacağımı söyleyerek resmen beni evinden kovacağını belirtti. Kendisi konuşmadan evvel koordinatörümle görüştüm ve yaşananları anlattım. Beni ısı ayarlarıyla oynadım gibi saçma bir nedenden dolayı evinde istemediğini anlattım. Telefonda koordinatörümle bir görüşme ayarladım ve yüz yüze görüştüğümüz gün 3 ay geçmiş olmasına rağmen anneyle hala problemler yaşadığımı anlattım ve o da sonunda aile değiştirmeyi teklif etti.
Ayrıca kaldığım ev sırf bana göre soğuk değildi. Neredeyse evdeki herkes şimdiye kadar hastalandı. 3 hafta boyunca annenin öksürüklerine uyandım. İki değişim öğrencisi daha sırayla hastalandılar, ve tüm bu tartışma yaşanırken ben hastaydım.
•
Annenin bana yaşattıklarını gözden geçirince üzerimde nasıl kötü bir etki bıraktığını fark ettim.
Ben ilk geldiğimde 10 günlüğüne başka bir evde kalmıştım. O sırada oradaki teyzeyle hep sohbet eder, aşağı inip televizyon izlerdim ve beraber vakit geçirirdik. Şimdi ise bu eve taşındığımdan beri bir kere anneyle vakit geçirmek için odamdan inmedim bile. Yaptığım her yanlış hareketi uygun bir dille düzeltmesi gerekirken hep azar işitiyordum. Anne beni strese sokuyordu ve stres olduğum zamanlarda yutma problemleri yaşıyorum. Boğazıma elma parçası takıldığından beri yemek yemek benim için çok zor bir hal almıştı ve her öğün bir kabusa dönmüştü. Bir dilim ekmeği ya bitiremiyordum ya da yarım saatte yutabiliyordum. Başkalarıyla yemek yemek benim için neredeyse imkansız hale gelmişti. •
Çok kötü hissettiğim zamanlar oldu. Özgüvenim eksildi. Her gün yeni birileriyle tanıştığım için hakkımda olan ilk izlenimleri gözümde iyice büyümüştü. Herkesin arkamdan nedensiz yere bana acıdığını/beni çaresiz ve rezil gördüğünü düşünüyordum. Bildiğiniz gibi Türkiye bu sene saatleri geri almadı, bu yüzden Toronto ile aradaki saat farkı 7'den 8'e çıkmış oldu. 7 saat hesaplamasına alışmışken şimdi o düzen de altüst oldu. Türkiye ve içindeki sizler benden daha da uzaklaşmıştı, üşüyordum, hastaydım, yutamıyordum ve host anne beni evden atacağını söylüyordu. Kendimi bu kadar yalnız ve çaresiz hissetmemiştim. Hayatımın en kötü günlerini geçirdim. Hiç bu kadar dibe vurmamıştım.
Ancak dibe vurduğunuzda gidecek tek bir yön vardır. O da “yukarıdır”.
Ben buraya bir amacım var diye geldim ve buradaki günlerimin üçte birini tamamlamışken pes etmeyeceğim.
Bu yazıyı gönderirken bir yandan odamda bavullarım hazır. Bu hafta aile değiştiriyorum. Umarım gideceğim yerde çok daha mutlu olurum. 🙏
İyi tarafından bakacak olursak bu 50 gün içinde portfolyo günü diye bir etkinliğe gittim ve başvurmayı düşündüğüm bir üniversitenin temsilcisiyle görüştüm. Bilmeyeniniz varsa ben animasyon okumak istediğim için üniversiteler başvuru sürecinde portfolyo istiyorlar. Temsilci bana tek tek güçlü bir portfolyo için neler yapmam gerektiğini sırasıyla anlattı. Ayrıca başvurmak istediğim bir diğer üniversiteye ise bizzat gittim ve gezdim. Benim için çok yararlı bir deneyim oldu. Üstelik yutma fobim oradayken ne olduysa bir an yok oldu ve koca bir hamburgeri bitirdim! İşin psikolojik boyutu işte buradan anlaşılıyor, gerçekten mutlu hissettiğimiz yerde stres olmuyoruz.
Başka yaşadığım bir ilginçlik ise bindiğim otobüste ve McDonald’s'ta Türklerle karşılaşmış olmam oldu! Ben bölgede hiç yok sanarken her gün okula giderken kullandığım yolda Türk bir aile oturuyormuş meğerse. Dünya küçük 😄
Cadılar bayramı yani 31 Ekim burada çoooook eğlenceli geçti. Okula herkes kendi kostümleriyle gelmişti. Korku evi ve kostüm yarışması tarzı etkinlikler oldu. Benim de yüzümde kendi yaptığım kurukafa makyajı vardı. Hoca sınıfa girdiği an beni görünce yerinde zıpladı ya. Çok beğendiğini, gerçekten acayip korkunç göründüğümü ve benimle karanlıkta aynı odada bulunmak istemediğini söyleyerek sınıftaki ışıkları açtı!
Akşamsa şeker toplamaya gelen çocukları zilimizi bastıkları an kapıyı açıp korkuttum. Bazıları çığlık çığlığa, bazılarıysa o çocuk sesleriyle “korkmadım kiiiii” yaptı. Çok komikti ya!
150 güne kadar bakalım neler değişecek? Bu 50 günde hayatımın en zor ve en sıradışı tecrübelerini edineceğim aklımın ucundan geçmezdi. Takipte kalın!
Paylaştığım fotoğrafları takip etmek için;
Instagram: @nilsuduran
Snapchat: niladerp
snowghoul
janainaart
vaporwave
areudirty
pixelskylines
tangentwithtanner
2087
stormborns
yousharknotpass
jbbartram-illu