moments @amileaving - Tumblr Blog

4/03/2026

czuję nostalgię nawet wobec teraźniejszości, tę smutną część nostalgii, jakby nawet teraźniejszość już minęła, jakby była czymś co już straciłam, wszystkie chwile to niewykorzystane dostatecznie szansy i nawet jeśli tak jest to zawsze myślę że wszystko było lepsze w przeszłości, dziwne połączenie, gdzie przeszłość, teraźniejszość i przyszłość rywalizują w konkursie, w którym żadne z nich nie ma prawa wygrać

10/03/2026

myślę o tym jak dużo części siebie uważałam kiedyś za dziwne i jak bardzo wstydziłam się siebie i swoich naturalnych zachowań, a teraz gdy przypominam sobie o każdej z tych sytuacji z osobna w przypadkowych chwilach to pytam się siebie samej „czy robiłam wtedy coś złego lub niewłaściwego?”, wszystkie odpowiedzi są na nie i to zamyka rozmyślania, a w mojej głowie zapada cisza, za którą tak bardzo tęskniłam

12/04/2026

jakbym do lepszego życia potrzebowała jedyna urodzić się jeszcze raz, jeszcze raz i zrobić wszystko tak jak trzeba, ale nawet gdybym mogła to pewnie spotkałabym się z samą sobą w tym samym momencie

16/04/2026

chcę nie przestać i jednocześnie chcę, bo czuję, że mnie to zabija, chcę przestać się skupiać na tym, że wszystko w życiu musi prowadzić mnie do jakichś wielkich rzeczy, że wszystko musi być wymierzone i przekalkulowane, że muszę dążyć do lepszego życia, ale to mnie zabija każdego dnia powoli, bo nie cieszę się z rzeczy, które robię, ale liczę, że zostaną ze mną za dobre, że dadzą mi coś pożytecznego, czy może dlatego nie wybieram rzeczy, które chcę robić tak po prostu, tylko nie chcę się rozpraszać w drodze do celu – lepszego życia, ale ja nawet nie wiem jaki mam cel, nie wiem jakie chcę lepsze życie, albo wiem, ale czuję się tak zagubiona, ciągle staram się czegoś złapać, może powinnam przestać wybierać rzeczy, które kiedyś mogą się przydać, a zacząć wybierać te rzeczy, które przydadzą mi się teraz

18/04/2026

jedyne co muszę w życiu to pielęgnować swoją ciekawość, mam jej tak mało, że praktycznie nic mnie nie interesuje i kocham moment, gdy zaczynam się w coś wkręcać, nie wiem jak kiedyś mogłam się tego wstydzić, moje fazy to coś co może mnie uratować od tego co mam teraz, idę w to na sto procent

gobloggirl

xanaxfarts

angelicdewdrop

może w gwiazdach zapisane jest, że zawsze będę nieszczęśliwa z powodu tego co robię

jest we mnie pewien brak, którego nie potrafię wyrazić, jakby wszystko mogło być inaczej

zawsze czuję się zmęczona walką z tym, co jest w mojej głowie, mentalnie jestem w wojnie domowej

nie żyję swoimi marzeniami, ponieważ jestem zajęta przeżywaniem swoich lęków

moja wciąż przepełniona myślami głowa nie pozwala mi spełniać scenariuszy mojego wymarzonego życia, zawsze obmyślę w bardzo dokładny sposób jakieś ale, które prześladuje mnie już później bez przerwy

wszystko co w życiu mam zawdzięczam szczęściu, wszystko co mam, mam dlatego, że mi się zwyczajnie udało, chciałabym być kiedyś tak tyle dobra robiąc cokolwiek by przestać tak myśleć, myśleć, że miałam tylko szczęście

nie mam w sobie trwałości przedmiotu, jeśli nie jestem z zasięgu czyjegoś wzroku, zakładam, że po prostu przestałam być, dowiadywanie się, że ludzie pamiętają, że istnieję, myślą o mnie, a nawet rozmawiają o mnie, gdy nie jestem przy nich, jest zaskakującą wiadomością za każdym razem zwracam na to moją uwagę

sustancy

nie wiem od czego zacząć trochę, od jakiegoś dłuższego czasu czuję się jakbym nic w życiu nie potrafiła i jakby nic nie miało się nigdy zmienić, nic nie ma dla mnie sensu, nie mam na nic siły ani motywacji, czuję, że mam coraz mniej czasu, że powinnam szybko znaleźć to co lubię robić, ale dosłownie nie lubię robić nic i nic nie sprawia mi przyjemności, jak pojawi się coś i w jakimś ułamku umysłu pojawia się myśl, że to jest spoko to zaraz zaczynam kalkulować czy mogłabym to robić przez całe życie i czy mogłoby to być dla mnie zajęcie na przyszłość i zawsze odpowiadam sobie, że nie i nie chcę marnować więcej siły, energii i często pieniędzy na angażowanie się w coś co nie ma sensu, większość czasu jest marnowana, bo nie wiem co miałabym robić innego niż robię teraz, a nie znoszę tego co robię teraz, nie mam siły na robienie czegokolwiek co jeszcze bardziej wyciągnie ze mnie energię, czuję się jak rozładowana bateria, która ma siłę taką jakby chwilową, ale nic nie jest w stanie robić dłużej niż chwilę, mam siłę tylko na robienie czynności utrzymujących mnie przy życiu, wstaję, jem, idę do pracy, wracam i śpię,

wszystko po jakimś czasie zaczyna mnie męczyć, myślę, że moja chęć bycia kimś więcej mnie kiedyś zabije, nie umiem w żaden sposób zaspokoić potrzeby, że chciałabym być w życiu kimś więcej i chcę czegoś więcej, nawet nie wiem czego konkretnie, ale chcę, ta potrzeba mnie zabija, bo nie widzę siebie w niczym co mogłoby mi to dać, nie mam pojęcia co mam w życiu ze sobą zrobić i chyba to jest najgorsze, nie wyobrażam sobie przeżyć życia w taki sposób w jaki żyję teraz, ale nic się nie zmienia, a ja jestem coraz starsza i żeby robić jakieś rzeczy w tak duży sposób w jaki sobie je wyobrażam jest już w niektórych przypadkach za późno, jest mi źle, że w pewnym momencie zrezygnowałam z tańca, bo pamiętam, że to była jedyna rzecz, która dawała mi w życiu radość taką prostą, bezinteresowną, a wrócenie do tego teraz nie będzie tym samym, więc tego też nie chcę próbować, teraz robię rzeczy na takim automacie, że czasami po prostu się zapominam w tym i mogę tak kilka tygodni jechać i nawet tego nie zauważam, a później te myśli wracają ze zdwojoną siłą, myślę, że boję się w życiu wszystkiego, boję się żyć, lęk to kolejna rzecz, która niszczy mi życie, boję się bycia zwykłą i tak samo mocno boję się bycia niezwykłą, czuję się tak głupia i nie umiem przestać porównywać się do innych w każdej sytuacji, która mnie spotyka w życiu, wszystko co widzę dookoła siebie mierzę i odbieram do siebie, zawsze w tym układzie wypadam źle, zawsze, widzę sukcesy ludzi jako swoje porażki, myślę sobie o ludziach, którzy mają jakieś talenty, jakby byli do czegoś stworzeni i pytam się siebie czemu nie mogłam być to ja, czemu nie mam nic co mi zwyczajnie wychodzi albo czemu nie lubię niczego na tyle by się tego nauczyć, czuję się tak potwornie głupia, głupia emocjonalnie i głupia życiowo, myślę, że nie umiem żyć i nie umiem sobie radzić, czuję się tak źle, że samobójstwo nie wydaje się takie straszne, chociaż jestem pewna, że nigdy w życiu nie mogłabym zrobić sobie krzywdy, wiem jak to brzmi, ale zaufaj mi - nigdy nie mogłabym nieważne jak źle by było, moja mama nauczyła mnie tego, że możesz leżeć na ziemi i skamleć jak pies, a poźniej się podnosisz i tak, ale to nie jest siła to jest myślenie, że się powinno bo tak wygląda życie, że wstajesz i dalej robisz rzeczy, które sprowadzą Cię do tego samego miejsca i tak w kółko, już wiem, że gdy dochodzę już do jakichś wniosków w moim życiu to chwilę później orientuje się, że one nie miały żadnego sensu, że to tylko złudzenie, które pozwoliło odkryć mi kolejną rzecz, która zazwyczaj jest kolejnym problemem, zastanawiam się kiedy to się skończy, kiedy dojdę do ściany, która będzie spokojem? i od razu sobie odpowiem: nigdy, jakby tych myśli było coraz więcej i więcej, jakbym w żaden sposób nie umiała nad nimi zapanować, mnożą się i najgorsze jest chyba to, że absolutnie nic z nich nie wynika, czuję jakby w mojej głowie zapierdzielał pociąg, dosłownie najszybsze pendolino świata i patrzę na to co jest za oknem a to wszystko się tak rozmywa, z taką prędkością myślę, jednocześnie czuję się tak bardzo (nie chcę użyć słowa martwa ale nie mam innych słów) martwa w środku, to taka dramaturgia, ale to nie oznacza śmierci, nie wiem jak opisać to uczucie że chcę od życia czegoś więcej ale czuję jakby moja klatka piersiowa była przewiercona do podłogi albo jakby na moją klatkę piersiową grawitacja działała bardziej? czuję, że kamienieje coraz bardziej i bardziej,

ostatnio na terapii miałam też zjazd, czułam się przytłoczona, że nie umiem przez godzinę wypowiedzieć co mnie trapi, nie umiem wypowiedzieć ani jakkolwiek określić tego co mam w głowie, jestem tak niepewna tego co mówię i już nawet sama sobie nie wierzę w tym co opowiadam, boję się postępować tak jak uważam, że powinnam, bo nie ufam sobie nawet trochę, czuję jakby moje życie było przemyślanym obrazkiem, na który nawet nie mogę patrzeć, przemyślanym a jednocześnie nie mam pojęcia dlaczego doprowadziłam siebie do tego momentu, jakby wszystko działo się jednocześnie we mnie i poza mną, we mnie bo to moje życie i przezywam wszystko co z nim związane, ale poza mną bo czuje ze wcale nie mam kontroli

czuję się w tym wszystkim tak bardzo samotna i ta samotność nie jest o ludziach, którzy dookoła mnie są, jestem bardzo wdzięczna, po prostu nieważne jak dobrzy są ludzie dookoła mnie ja czuję się tak samo samotna i czuję się gdzieś indziej, czuję, że moje myśli są nie do wytłumaczenia, dlatego zawsze już będę sama, na wszystkich poziomach, bo to ze mną jest coś nie tak

oprócz tego jest jeszcze z milion spraw których nie umiem w żaden sposób wyjaśnić, tak samo mocno nienawidzę tego co mi się dzieje, ale nigdy nie chciałabym stracić tego w taki sposób widzę świat, bo w tej całej sytuacji nadal myślę, że tylko to jest w stanie mnie uratować

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

moments