Enterrer la honte de la bête/ Θάψτε την ντροπή του θηρίου.
Σαν σε θωρώ ξανά δάκρυα γιομίζουν τα θολά μου μάτια. Ο αέρας είναι αποπνικτικός. Η βοή των οχημάτων λιώνουν την ίδια την άσφαλτο, μέσα στη δίνη του καύσωνα. Μου προκαλείται ίλιγγος. Μια έντονη μυρωδιά καμένου λάστιχου και μια απόλυτη σιωπή ακολουθούν τις τελευταίες σου λέξεις, "δεν μπορούμε να είμαστε πλέον μαζί."
«Εκείνη την νύχτα την θυμάμαι, σαν τώρα. Σαν θωρώ μπροστά μου, το δρόμο ολοσκότεινο, δίχως το φεγγάρι να μας λούζει και να μας στεφανώνει. Να επικρατεί η εκκωφαντική σιωπή, που έσπαγε μονάχα για χάρη κάποιου οδηγού, χιλιόμετρα μακριά από εμάς. Εκείνη την στιγμή αντίκρισα εκείνο το μελανό σημείο του ξέφωτου και να καλεί όλο κι πιο κοντά του. Ήταν ο ήχος του τόσο δυνατός μέσα στο μυαλό μου, που για μια στιγμή χάθηκες κι εσύ μα και ο εγκόσμιος τόπος γύρω μου. Κι ήμουν μόνη μου, αντιμέτωπη το δικό μου σκοτάδι. Οι σκέψεις μου να ουρλιάζουν μέσα μου και εγώ να χορεύω μαζί του. Να φλέγομαι, να ποθώ τον χαμό μου. Να διστάζω συνάμα με την αραχνούφαντη αίσθηση των άκρων μου, που δειλά το ακουμπούσαν. Αλλά να κάνω ένα βήμα μπρος του. Τότε θυμάμαι να παίρνω βαθιά ανάσα και να βουλιάζω αργά τα πνευμόνια μου, με τον μολυσμένο αγέρα της πόλης και να λούζομαι βασανιστικά, με το σκοτάδι. Το σκοτάδι εκείνο το αξημέρωτο, που έκτοτε δεν ξύπνησα ποτέ ξανά η ίδια. Το μεταφυσικό χάος , που υπέγραψα την σιωπηρή μου καταδίκη, την δική μου κόλαση, γιομάτη με ατελείωτες ώρες περισυλλογής και αμφιταλάντευσης για την ζωή μου, που την παρέδωσα, τόσο εύκολα σε εσένα.
https://until-the-light-takes-us.blogspot.com/2023/08/enterrer-la-honte-de-la-bete.html
