KONTRABIDA @angbadgirl - Tumblr Blog

Posts

Nakakapagod. Napapagod na ko sa buhay. Lagi na lang nangbubugbug. Malapit na talaga, konti na lang siguro, nasa finish line na ko.

Nakakatawa lang kasi para akong tanga na ayaw pasukuin ang mga kaibigan ko, pero heto ko, bibigay na.

#personal #tagalog #tangina kapagod

inyenyerong-puyat

Malungkot lang talaga. Pagod ng mag-isa.

mshugot

It's sad that they won't understand how sad you are, so you shut up and pretend everything is alright.

hello.

nadito ulit ako. haha. ilang taon na rin pala. i was reading my old posts and i realized how the hatred on me started. oo, galit pa rin ako sa mundo. more or less sa sitwasyon ko. marami ng nabago sakin. di na ko ako yung babaeng punong puno ng optimism. i am sad, no motivation, no direction. im literally dead inside. minsan, naaawa na rin ako sa nanay ko kasi pati sya nadadamay sa ka-malditahan ko. but i cant help it. di ko maiwasang sisihin sya ng kaonti sa sitwasyon ko ngayon. oo, alam ko mali ako. pero di pa, di ko pa kaya.

gusto ko magbago, seryoso. i actually thought i was doing better. i started working-out, reading, journaling again. okay naman. little did i know, hinihintay lang pala ako ng universe na subukin ulit. at ngayon, di ko na alam ang gagawin ko. wala akong masabihan. kasi wala naman na pwede. wala nga man lang nangangamusta na kaibigan ko. gusto ko sabihin sa kanila na dont tell me im not alone kasi nung mga panahong kailangan kita, wala ka. dinadaan mo lang sa biro.

sa totoo lang, wala na kong gana sa buhay. gusto ko na nga lang lumayo. umalis sa lugar na to at pumunta sa syudad na walang nakakakilala sa akin. hinihintay ko na lang yung tamang panahon. pero hanggang sa hindi pa nangyayari yun, susubukan kong lumaban. kahit minsan nahihirapan na. susubukan kong kumapit pa hanggang sa ako’y makawala na.

kaya magsisimula ako ulit. paulit-ulit. hanggang kaya ko na. hanggang masabi ko na na masaya na ko. hindi ‘to para sa ibang tao, hindi para sa pamilya ko, pero para sa sarili ko. utang ko to sa kanya.

#pinoy #pinay #pinay blog #sulat #liham #tagalog #stressed

kwentoniblack

Lagi nalang maling tao ang napipili kong mahalin. Ngayon, hahayaan ko nalang na tamang tao naman ang pumili sa akin.

my “kuya” cheated.

Tbh, di ko alam ang mararamdaman ko. Naiiyak ako sa tuwing naiisip kong may isang pamilya na namang nasira. May isa na naman pamilya nauwi gaya ng sa pamilya ko. Nadagdagan na naman ang mga batang iiyak sa gabi dahil sa wala silang tatay. Nadagdagan na naman ng isang ina, asawa, babae, ang naloko. Nadagdagan na naman ang lalake sa buhay ko na nagloko. Ang masakit pa, kuya ko pa. Pinsan ko, na nirerespeto ko, na pinagmamalaki ko, na tinatakbuhan ko. Hindi ko na alam. Hindi ko na alam kung may matino pang lalake sa mundong ‘to.

#TANGINA BAKIT BA MAY LALAKE #PERSONAL #TAGALOG

Sobrang sabog at sobrang lutang. Pero di po ako adik. Ewan ko ba. Sobrang tinatamad talaga ako.

Mabuhay

Nakakasawa na

Life fucks us all. Tangina.

kwentoniblack

Kung malungkot ka, masama ang loob, wasak ang puso, may problema, o kaya bigo. Tawagan mo ako, mag-inuman tayo, basta libre mo. Sasamahan kita kahit anong trip mo, ako na ang bahala sa kwento.

(via kwentoniblack)

Sa tamang panahon

Dahil sa OTWOL, naalala ko na naman yung Prom namin nung High School. Tulad ni Leah, ang wish ko nun sana makasayaw ko sya sa prom. Pinagdasal ko talaga yun, umasa ako sa 0.0001% chance kahit alam ko na may ka-m.u. sya ng panahon na yun. Yung ka-MU nya na kaibigan ko. Umasa ako, kasi alam ko malakas naman ako kay Lord, at MU pa lang naman. Baka sakali, mag-sayaw sya ng iba maliban sa kanya. Hanggang sa dumating ang gabi ng Prom, masayang masaya ako nun dahil maraming nagkagusto at nagulat sa ayos ko. Ginawa ko talagang perfect lahat dahil syempre, malay mo nga naman. Baka pagbigyan ako sa isang to. Hanggang sa dumating na nga ang pinakahihintay ko, ang slow dance. Kinakabahan pa ko. Pasimple-simple pa kong nililingunan sila. Magkadikit pa yung noo nila habang sumasayaw, medyo masakit pero sanayan lang. Alam ko na naman kung sinong unang isasayaw niya. Kaya naghintay na lang ako...tulad ng lagi kong ginagawa. Naghintay ako na bitawan nya yung kaibigan ko kaso...natapos ang gabi na hindi man lang sila naghiwalay. Nakaka-disappoint pero ano naman magagawa ko? Para akong Cinderella na hindi pinansin ng prinsipe nya. Sino nga naman kasi nagsabing sya ang prinsipe ko, diba? Buti na nga lang at nakahabol ako ng isang picture sa kanya nung uwian na. Paanong di ako matutuwa, eh sa 10 taon na kaklase siya at pagkakaron ng crush sa kanya, yun pa lang ang unang beses na magkaka-picture ako na sya lang ang kasama. Atleast may souvenir ako, di ako umuwi na sobrang sugatan. Sana tulad ni Leah, someday, malaman ko rin yung rason, yung rason kung bakit di ko siya nakasayaw. Sana, sa tamang panahon, dumating rin yung gabi na mas maganda ang reality sa fantasy.

#at hanggang ngayon #kumakapit pa rin sa ako sa salitang SANA #SANA #HAY #personal #OTWOL #prom #high school #hs days #love #pag-ibig #thoughts

20 years old and still single

Oo, tama. Bente anyos na ko at kahit isang relasyon, kahit landian nga lang, wala akong napasukan. Wala pa rin akong na-eexperience, hanggang ngayon, sa salitang “crush” pa rin ako kumakapit. Naalala ko pag inaasar ako ng mga kaibigan ko, Idadaan ko na lang sa tawa o gaganti rin ako ng asar o kaya sasabihin ko nasa Korea kasi siya, nagttrabaho para sa future namin. Mapapa-”haaay, ate” na lang sila. O kaya minsan, sinasaniban ako ni Lola Nidora, at nasasabi ko sa sarili kong, “Sa tamang Panahon”. Kasi diba, totoo naman? Sa tamang panahon, makikilala ko rin sya, o kaya kung kilala ko na sya, magpaparamdam sya o kung ano. Pero minsan, mapapatanong na lang ako sa sarili ko, Kelan? Kelan ba talaga? Kelan ba talaga sya dadating sa buhay ko? Kasi minsan kailangan ko rin ng isang taong alam kong nadyan lagi sa tabi ko at mahal ako. Oo, nadyan ang pamilya at mga matatalik kong kaibigan pero hindi e, iba. May kulang pa rin. Meron naman nagkaka-gusto nga, pero di ko naman gusto. Hindi ako choosy pero aminin man natin o hindi, lahat tayo may tipo o hinahap sa isang tao. Gusto ko rin naman ma-experience yung mamahalin ako pabalik ng taong gusto ko. Tawag ko nga dun, isang Himala. Pero nakakatuwa kasi hanggang ngayon, umaasa ako sa salitang yun. Gusto ko rin naman magkaroon ng isang taong tanggap ako, yung kakamustahin ang araw ko, tatanungin kung kumain na ko, yung mga late night calls, yung may maka holding hands, makatanggap ng bulaklak at kung anu-ano pa. Gustong gusto ko na. Feeling ko nga, nassobrahan na ata ako sa pagbabasa ng romantic novels. Kasi lalo akong umaasa e, na may ganong dadating sakin. Minsan, napapatulala na lang ako habang nagbabasa, maiimagine yung mga romantic scenes na mangyayari sakin tapos maiiyak na lang ako dahil medyo naaawa ako sa sarili ko, dahil hanggang ngayon, wala pa ring dumadating, wala pa rin siya Yun yung mga oras na di ko maiwasang mag-isip kung anong mali sakin. Panget ba ko? May mali ba sa ugali ko? Masyado ba kong weirdo? Masyado ba kong childish? Masyado ba kong mabait? Ano? Anong mali? Nakaka-frustrate, nakakaloka at higit sa lahat, nakaka-baba ng self-esteem. Pero syempre, matatapos ang araw na ngingiti ako at iiwan ang lahat sa Diyos. Yes, i know. God has perfect timing. I know God is saving me for the best. Dadating rin sya, alam ko. At pag dumating ang araw na iyon, I know na never ko na syang papakawalan. ;)